Καταλαβαίνω ότι θα χαλάσω την ευχάριστη ατμόσφαιρα των ημερών, αλλά, καθώς συμπληρώνονται σήμερα 52 χρόνια, κάντε τον κόπο και δείτε το ντοκυμαντέρ "Κύπρος: 50 Χρόνια μετά την Εισβολή του Αττίλα" του...

Πλήρες Κείμενο:

Καταλαβαίνω ότι θα χαλάσω την ευχάριστη ατμόσφαιρα των ημερών, αλλά, καθώς συμπληρώνονται σήμερα 52 χρόνια, κάντε τον κόπο και δείτε το ντοκυμαντέρ "Κύπρος: 50 Χρόνια μετά την Εισβολή του Αττίλα" του Stavros Ioannidis (link στα σχόλια) - αν σας πέφτει βαρύ, δείτε μόνον το παρακάτω, μικρότερο των δέκα λεπτών, απόσπασμα.

Αν πάλι σας φαίνεται μεγάλο, περιοριστείτε στο 08.37 και δείτε μόνον μέχρι το 09.22: 45 δευτερόλεπτα που απλώς θυμίζουν την απόλυτα ανθρώπινη διάσταση του να παίρνεις μέρος, νεότατος, σε σκληρές μάχες και να κουβαλάς το survivor's guilt για πάντα... "Κάθε τέτοιες μέρες, το μυαλό όλων μας είναι εκεί.

Αφήσαμε τα νιάτα μας.

Αφήσαμε τη μισή μας ζωή.

Αφήσαμε... συναδέλφους.

Σκεφτείτε πως όταν είχαμε μπει μέσα στο καράβι και γυρίζαμε πίσω (σ. εννοεί στην Ελλάδα, καθώς νωρίτερα στο βίντεο αναφέρεται πως είχαν απολυθεί οι συγκεκριμένοι και ζήτησαν να επιστρέψουν ενώ βρίσκονταν εν πλω), κανονίζαμε, νέα παιδιά ήμασταν, 21-22 χρονων, πού θα πάμε, πού θα διασκεδάσουμε, τι θα κάνουμε, να δούμε τους δικούς μας ανθρώπους, άλλος το κορίτσι του, παντρεμένοι ήταν ελάχιστοι τότε... Αλλά εκείνο που μας στενοχωρεί είναι ότι δεν είχαμε βοήθεια, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση, αν τα πράγματα ήταν καθαρά, οι Τούρκοι να μπαίνανε μέσα." - Διονύσης Πλέσσας, λοχίας ΕΛΔΥΚ, 1974.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί το Κυπριακό πρακτικά αποσιωπάται και δεν μας απασχολεί ως κοινωνία.

Από τα σχολικά βιβλία μέχρι τις αφορμές που κατεβάζουν τον κόσμο σε πορείες διαμαρτυρίας απέναντι σε πάσης φύσεως πρεσβείες, το ζήτημα αυτό, αν και το μοναδικά πραγματικά πρόσφατο γεγονός που θα έπρεπε να μας απασχολεί, μοιάζει σαν να μην υφίσταται.

Υπάρχουν, προφανώς, ερμηνείες, αλλά δεν είναι κολακευτικές ούτε για την αντίληψή μας, ούτε για τις προτεραιότητές μας, ούτε για τη σχέση μας με την ιστορία, ούτε για την κριτική σκέψη και τη λογική μας.

Όποιος, βέβαια, έχει ζήσει έστω και λίγο στην Κύπρο ή έχει υπηρετήσει εκεί, γνωρίζει πολύ καλά.

Σε κάθε περίπτωση, οι θαυμαστά θαρραλέοι άνδρες της ΕΛΔΥΚ, οι συνολικά 171 (οι αριθμοί ποικίλουν, ανάλογα με την πηγή) νεκροί Ελλαδίτες, εκ των οποίων οι 83 αγνοούμενοι αλλά και όσοι επέζησαν και κατάφεραν να επιστρέψουν δεν ήταν απλά ήρωες.

Θα έπρεπε να ξέρουμε τα ονόματα όλων και να τους ακούμε συχνά.

Πραγματικά, πρέπει να είναι αφάνταστα δυσβάσταχτο να άφησες κάπου τη μισή σου ζωή και να νιώθεις ότι σχεδόν κανείς δεν το εκτίμησε. Δεν είναι έτσι όμως. Αιώνιος σεβασμός και ευγνωμοσύνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους