Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από την πρώτη στιγμή, η είδηση για τον τρόπο που βρέθηκε νεκρός ο γνωστός ποινικολόγος έδειξε μοτίβο «Σεργιανόπουλου». Ως φονικό οργής, ως κίνητρο προσωπικό, ως κατάληξη μοιραία.

Καμία ένδειξη διάρρηξης, γυμνός σε εμβρυακή στάση, μέσα σε μια λίμνη αίματος, με μόνο το laptop του να λείπει.

Η περίπτωση του όμως είναι πιο περίπλοκη, σίγουρα πιο αιφνιδιαστική, δεν ήταν ο Σεργιανόπουλος ούτε βέβαια ο Ταχτσής, που ίσως πολλοί στους κύκλους τους να προδίκαζαν ως πιθανή την κατάληξη τους- βέβαια για τον Ταχτσή μπορεί η δολοφονία του να ήταν όχι πάθους και οργής, αλλά προμελετημένη σφραγίδα σιωπής από την ελίτ της αθηναϊκής κοινωνίας.

Βεβαίως και αυτή θα γίνει έρμαιο κατακίτρινης δημοσιογραφίας και βαθιά ροζ κλειδαρότρυπας.

Βεβαίως και θα απλωθούν κι εδώ μετά ψιθύρων (μπορεί και ουρλιαχτών) χέρια με προτεταμένο τον δείκτη.

Αλλά εδώ θα είναι πολύ μεγαλύτερη η υποκρισία.

Πολλά χέρια θα δείξουν «εκεί» στον φόβο μη πέσει το βλέμμα «εδώ». Γιατί η περίπτωση του καθώς πρέπει οικογενειάρχη, επιτυχημένου επαγγελματία, κήνσορα ηθικής, που η ώρα μηδέν εκθέτει και συντρίβει το κοστούμι του, αποκαλύπτει την «μια άλλη πραγματικότητα» πολύ συχνή με συγκεκριμένο «ψυ» μοτίβο και εξέλιξη με μαθηματική ακρίβεια.

Είναι η περίφημη «επαγγελματική αφομοίωση», το ακραίο σύμπτωμα της ιδεολογικής διάβρωσης μέσα από την τριβή της συναναστροφής.

Όταν το επάγγελμα εξουσίας σου απευθύνεται στην παρακμή και την διαστροφή.

Στην συστηματική τριβή.

Και στην ευκαιρία που δίνει αυτή η τριβή να βυθιστείς μέσα της.

Και η πιθανότητα της γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν η αυτοεκτίμηση είναι αντιστρόφως ανάλογη με την εξ αντικειμένου επιτυχία.

Όταν παρότι φτάνεις στην κορυφή μιας πυραμίδας δεν βλέπεις ελευθερία αλλά μόνο την άμμο της προσωπικής σου ερήμου.

Οταν το είδωλο σου στον καθρέφτη του νιπτήρα σπάει σε πολλά κομμάτια.

Ολα απεγνωσμένα.

Κι εκεί ψάχνεις το ίδιο απεγνωσμένα αρχικά την ηδονή του απαγορευμένου και πολύ σύντομα απογοητευμένος την ταπείνωση και τον κίνδυνο, ως μια κάποια ένδειξη ζωής.

Μετά απλά γίνεται εθισμός.

Πολλοί ανάμεσά μας το βιώνουν αυτό, ακόμα περισσότεροι φλερτάρουν μαζί του.

Και σίγουρα η πιο ανακλαστική τους αμυντική στάση είναι τα προτεταμένα δάχτυλα. … άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Και τελικά το πολύ ψάξιμο της, εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι.

Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της φύσης του και να αισθανθεί Θεός, πάντα ακολουθεί τον δρόμο του Ικάρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους