Περνούν μπροστά σου. Τους κοιτάς, σε κοιτούν, χαμογελάς, χαμογελούν. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι κουρασμένοι, άλλοι φορτωμένοι με τις μικρές και μεγάλες έγνοιες της ημέρας. Κι όμως, μόλις το βλέμμα τους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περνούν μπροστά σου. Τους κοιτάς, σε κοιτούν, χαμογελάς, χαμογελούν. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι κουρασμένοι, άλλοι φορτωμένοι με τις μικρές και μεγάλες έγνοιες της ημέρας.

Κι όμως, μόλις το βλέμμα τους πέσει πάνω στα βιβλία, κάτι αλλάζει στο πρόσωπό τους.

Σαν να ανοίγει ξαφνικά ένα μικρό Αθηναϊκό παράθυρο και να μπαίνει φως.

Κάποιοι σταματούν.

Διαβάζουν τους πολυάριθμους τίτλους στη βιτρίνα, αργά, έναν- έναν, λες και μετρούν όχι βιβλία αλλά όλους τους περαστικούς της οδού Σωκράτους.

Άλλος ξεφυλλίζει ένα μυθιστόρημα.

Άλλος στέκεται σ’ ένα ποίημα.

Κάποιος διαβάζει δυο αράδες από ένα θεατρικό και χαμογελά.

Ένας άλλος πέφτει πάνω σε μια σάτιρα, γελά μόνος του και φεύγει για τη δουλειά του λίγο ελαφρύτερος απ’ ό,τι ήρθε.

Κάποιοι αγοράζουν κι ένα βιβλίο.

Όχι όλοι.

Το βιβλίο, άλλωστε, δεν είναι διόδιο για να πληρώνεις υποχρεωτικά όταν περνάς μπροστά σε μια στοά βιβλίου.

Και τότε αρχίζουν οι καλημέρες.

Κι άλλος.

Περνούν μπροστά σου σαν μικρές αχτίδες ανθρώπινης καλοσύνης.

Και σκέφτομαι: Ποιος είπε ότι ο κόσμος χάλασε; Ποιος είπε ότι οι άνθρωποι σ’ αυτά τα Άγια χώματα έγιναν ψυχροί, παγωμένοι, αμίλητοι; Οι άνθρωποι μιλούν. Χαιρετούν. Χαμογελούν.

Σταματούν μπροστά σ’ ένα βιβλίο, κι ας μην το αγοράσουν.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που τα παίρνεις μαζί σου.

Μια φράση.

Έναν στίχο.

Ένα χαμόγελο.

Μια σκέψη.

Μόνο οι κόρακες έχουν ένα μικρό πρόβλημα με τη βιτρίνα.

Μόλις πλησιάζουν, σκύβουν το κεφάλι.

Όχι από σεμνότητα.

Μην παρεξηγηθούμε.

Από προφύλαξη.

Φοβούνται μήπως ξεφύγει καμιά οξεία γωνία από κάποιο βιβλίο και τους πυροβολήσει κατακούτελα.

Διότι η αλήθεια, όταν είναι τυπωμένη, αποκτά γωνίες.

Και οι γωνίες της σκέψης είναι επικίνδυνες για όσους πέρασαν μια ζωή στρογγυλεύοντας τα πάντα.

Υπάρχουν και μερικοί «δημιουργοί». Αυτοί είναι ακόμη πιο προσεκτικοί.

Μόλις δουν από μακριά τους τίτλους, αλλάζουν πεζοδρόμιο.

Τέτοια μεγαλοψυχία! * Ο Σπουδαρχίδης εκείνη την ώρα περπατούσε αργά, με τα χέρια πίσω από την πλάτη και το ύφος ανθρώπου που είχε μόλις αποφασίσει να σώσει τον πολιτισμό, αρκεί να μην του ζητούσαν να διαβάσει πάνω από δύο σελίδες.

Στάθηκε απέναντι από τη βιτρίνα.

Κοίταξε δεξιά.

Κοίταξε αριστερά.

Κοίταξε τα βιβλία.

Και ξανακοίταξε δεξιά.

Την ίδια στιγμή ακούστηκε πίσω του μια φωνή. Ο Σπουδαρχίδης γύρισε.

Ένας άστεγος στεκόταν εκεί.

Ξυπόλυτος σχεδόν, μισό ντυμένος, με βλέμμα γεμάτο.

Τον αγριοκοίταξε. * Σαν από θαύμα, η σύγχρονη πόλη χάθηκε για μια στιγμή.

Η άσφαλτος έγινε χώμα.

Τα αυτοκίνητα σώπασαν.

Και η παλιά Αγορά της Αθήνας ζωντάνεψε γύρω τους. Ο Σωκράτης περπατούσε ανάμεσα στους πολίτες και ρωτούσε.

Πάντα ρωτούσε. — «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα». Αυτό ήταν το μεγάλο του έγκλημα.

Γιατί η εξουσία συγχωράει ευκολότερα μια βρισιά παρά μια σωστή ερώτηση. Ο Σπουδαρχίδης φούσκωσε από περηφάνια. — «Ουδέν οίδα, είπε, αλλά έχω γνώμη για όλα». Η μεγαλύτερη συμφορά για εκείνον που πέρασε μια ζωή κρύβοντας την αλήθεια δεν είναι να γραφτεί ένα βιβλίο. Είναι να αρχίσουν οι άλλοι να το διαβάζουν. .. ΦΤΕΡΑ ΚΟΡΑΚΑ. Ο Σπουδαρχίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους