Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ (Με αφορμή την απέτειο) Μαζί με τα ξενόφερτα μνημόνια μάς ήρθε και η πολεμική εναντίον της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Οι υπεύθυνοι της πτώχευσης, οικονομική και πολιτική ελίτ, για να αποσείσουν τις τεράστιες ευθύνες τους, επιζητούσαν ένα αποδιοπομπαίο τράγο και τον βρήκαν στη γενιά.

Η γενιά φταίει για όλα, αν και μελέτη του Παντείου Πανεπιστημίου δείχνει πως ελάχιστοι της γενιάς αναμείχθηκαν στα πολιτικά πράγματα και ακόμη λιγότεροι συμμετείχαν στα κόμματα εξουσίας.

Η μελέτη καταλήγει: «η γενιά έκανε το χρέος της και γύρισε στο σπίτι». Δεν σταμάτησαν όμως μόνο εκεί, πέρασαν και στην επίθεση εναντίον της ίδιας τη εξέγερσης, επιδίδοντάς της την ευθύνη της τραγωδίας-προδοσίας της Κύπρου.

Ισχυρίστηκαν ότι δίχως την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν θα ανέτρεπε ο Ιωαννίδης τον Παπαδόπουλο και κατ΄ επέκταση δεν θα γινόταν το πραξικόπημα στην Κύπρο, που έδωσε τη αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί.

Τώρα ξέρουμε ότι η ανατροπή του Παπαδόπουλου είχε αποφασιστεί αρκετά πριν την εξέγερση.

Εξ άλλου είναι αδύνατον να οργανωθεί πραξικόπημα μέσα σε μια και μόνο βδομάδα.

Και ερχόμαστε χρόνια μετά.

Φαίνεται πως οι κρατούντες φοβήθηκαν ότι το πνεύμα αντίστασης της εξέγερσης και η αποδοχή της από το ευρύ κοινό θα μπορούσε πάλι να ξεσηκώσει τον κόσμο εναντίον των καταστροφικών μνημονίων.

Το τι ατεκμηρίωτες επιθέσεις έγιναν, το τι κραυγές ακούστηκαν είναι αδιανόητο.

Οι χειρότεροι ήταν οι ενταγμένοι στο σύστημα διανοούμενοι.

Ταυτόχρονα ήθελαν να απαξιώσουν εντελώς το ρόλο του Πολυτεχνείου στην κατάρρευση της χούντας.

Σε αυτό το σημείο θα σταθούμε.

Οι ανόητοι δικτάτορες, το Νοέμβρη του 1973, για να καταστείλουν μια απολύτως ειρηνική νεανική εξέγερση κατέβασαν βαριά όπλα όπως τα τανκς, τα οποία προορίζονται για την απόκρουση εισβολής ξένου στρατού, και σκότωσαν 26 ανθρώπους και τραυμάτισαν πάνω από 1100.

Αυτή η αδιανόητη σφαγή άνοιξε βαθύ ρήγμα μεταξύ της χούντας και του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας.

Από τότε και μετά η κοινωνία στάθηκε θυμωμένη απέναντι στη χούντα.

Υπάρχουν μαρτυρίες όπου ηλικιωμένοι άνθρωποι, ενώ κατά τη διάρκεια της κατάληψης ήθελαν να καθίσουν φρόνιμα οι φοιτητές, μετά τη σφαγή εκφραζόντουσαν με οργή εναντίον του καθεστώτος.

Ενδεικτικό είναι και το γεγονός πως το μεγάλο πλήθος των φοιτητών, που πέρασε στην παρανομία μετά την εξέγερση, δεν είχε καμιά δυσκολία να βρει σπίτι να κρυφτεί.

Απίστευτα πολλά σπίτια ήταν ανοικτά γι΄ αυτούς.

Το καθεστώς πια είχε πλήρως απονομιμοποιηθεί, εξ ου και η απόλυτα σκοτεινή δικτατορία που επιβλήθηκε τις μέρες που ακολούθησαν.

Δεν θα μπορούσε να επιβιώσει αλλιώς.

Και έρχεται η επιστράτευση.

Σε περιόδους κρίσης, όπως είναι και ένας επικείμενος πόλεμος, ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από την πολιτική του ηγεσία, όποια και να είναι αυτή, και πολύ περισσότερο όταν δεν υπάρχει οργανωμένη αντίπαλη πολιτική δύναμη.

Στην επιστράτευση συνέβη το ακριβώς αντίθετο.

Οι επιστρατευμένοι στάθηκαν απόλυτα αρνητικοί και απείθαρχοι απέναντι στους μόνιμους αξιωματικούς.

Ουσιαστικά καταλύθηκε η πειθαρχία, που αποτελεί τη βάση της λειτουργίας οποιουδήποτε στρατεύματος Υπάρχουν μαρτυρίες όπως: «…στα κέντρα τα στρατιωτικά, όπου λες και ο απλός κόσμος που ήταν μαζεμένος ήταν ο κυρίαρχος», «…χιλιάδες επίστρατοι με πολλή καχυποψία στέκονταν απέναντι στους αξιωματικούς που δεν τολμούσαν να αναφέρουν τη φράση 21η Απριλίου». Ταυτόχρονα υπήρχαν φήμες ότι οι επιστρατευμένοι «όλη τη μέρα βρίζουν όποιον αξιωματικό βρουν μπροστά τους», «Οι αξιωματικοί είχαν εξαφανιστεί, είχανε λουφάξει.

Δεν βρίσκαμε αξιωματικούς ανώτερους, μόνο κάτι κατώτερους, που μας φερόντουσαν δουλικά (…) Τους αξιωματικούς αυτούς δεν τους υπολογίζαμε, ό,τι θέλαμε κάναμε…», «…οι θυμωμένοι επιστρατευμένοι είχαν κλείσει στο σαλόνι ( του καραβιού που τους πήγαινε στην Κύπρο), που δεν τολμούσαν άλλωστε να ξεμυτίσουν (…) Οι έφεδροι, αγανακτισμένοι όπως ήρθαν, έδωσαν τη χαριστική βολή στην πειθαρχία (…) Δεν λογάριαζαν τους αξιωματικούς και τους έβριζαν ανοικτά «Η διάλυση του στρατού ήταν κάτι παραπάνω από φανερή», «Έφευγε ο άλλος, ερχόταν μετά από δύο-τρεις μέρες.

Δεν υπήρχε κάποιος έλεγχος.

Έβγαινε ένας λοχαγός φώναζε συγκέντρωση, δεν πήγαινε κανένας Χάος.

Εγώ πιστεύω – είμαι σίγουρος γι΄ αυτό, γιατί μιλάγαμε μεταξύ μας – ότι σε πρώτη φάση μόνιμος αξιωματικός δεν θα επιζούσε κανείς», Αντίστοιχη μαρτυρία καταθέτει και ένας μόνιμος ταγματάρχης που την άκουσε με τα ίδια του τα αυτιά.* Σύμφωνα με το Γιώργο Βερνίκο «ο κυριότερος λόγος που έπεσε η χούντα ήταν η αποτυχία της επιστράτευσης». Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά γιατί, αν δεν κάνω λάθος, η κατάρρευσή της δεν έκλεισε τα δύο 48ωρα.

Η αποτυχία τής επιστράτευσης, όπως φαίνεται, οφείλεται στην εξ αρχής αρνητική στάση των επιστρατευμένων απέναντι στους στρατιωτικούς, όπως δείχνουν και οι μαρτυρίες τους, και όχι τόσο η άσχημη κατάσταση που αντίκρισαν στα στρατόπεδα.

Ήρθαν οργισμένοι στα στρατόπεδα αφενός γιατί η ανόητη χούντα εμπλέκει την χώρα σε πόλεμο - γεγονός που από μόνο του δεν θα μπορούσε ίσως να τους κάνει τόσο απείθαρχους - και αφετέρου γιατί η σφαγή του Πολυτεχνείου, όπως σημειώσαμε και παραπάνω, είχε εξοργίσει την συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού εναντίον της.

Αν δεν υπήρχε ο δεύτερος λόγος ίσως η στάση των επιστρατευμένων να μην ήταν και τόσο πολύ εχθρική, εν όψει πολέμου, απέναντι στους στρατιωτικούς και διαλυτική για το όλο εγχείρημα τους.. Από τα παραπάνω νομίζω ότι γίνεται σαφές το πόσο καθοριστική ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου στην κατάρρευση της δικτατορίας. *Όλες οι μαρτυρίες προέρχονται από το βιβλίο του Γιώργου Τσιρίδη: «Τα ρυάκια που έγιναν ποταμός» Ολύμπιος Δαφέρμος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους