Σταυριανός, αυτός ο μέγας τρυφερός «θλιμμένος» της ελληνικής μουσικής. Σιγομουρμουρίζω ώρα το «Δρόμοι που αγάπησα, ένα αδιέξοδο, δεν είσαι εδώ..» Και μετά «Οι Φόβοι του μεσημεριού» μες στο καλοκαίρι...

Πλήρες Κείμενο:

Σταυριανός, αυτός ο μέγας τρυφερός «θλιμμένος» της ελληνικής μουσικής. Σιγομουρμουρίζω ώρα το «Δρόμοι που αγάπησα, ένα αδιέξοδο, δεν είσαι εδώ..» Και μετά «Οι Φόβοι του μεσημεριού» μες στο καλοκαίρι. (Βάλτο να το ακούς ορχηστρικό, βάλε και τον «καημό της φυσαρμόνικας»…) Έρχεται η είδηση θανάτου να σε βρει μια στιγμή που έχεις απλωμένο το κορμί εκεί που σμίγει η άκρη του κύματος με την άμμο κι από πάνω το αρμυρίκι σε γλυτώνει από τον εκτυφλωτικό, καυτό ήλιο του μεσημεριού αφήνοντας μονάχα παιχνιδιάρικα περάσματα των αχτίνων του… Εκεί η είδηση του θανάτου του αγαπημένου συγγραφέα, φίλου Αλέξη Σταμάτη… Και πώς να το αφομοιώσεις, να «συνεργαστείς» με την είδηση της απώλειας.

Εκεί σήμερα στο δρόμο της επιστροφής κι η είδηση για την απώλεια του Γιώργου.

Και πώς να γράψεις για το θάνατο όταν ακόμη η μυρωδιά της θάλασσας νοτίζει τα ρουθούνια κι ο ήλιος, αυτός ο Βασιλιάς του φωτός, καίει τα μπράτσα, το στήθος, τις πλάτες… Θέλεις να πεις, να φωνάξεις «πόσο στενοχωριέμαι, πόσο λυπάμαι, τι κρίμα» κι ένα κύμα ενοχές πνίγουν τη φωνή- πώς να φωνάξεις για λύπη μέσα από τόση αίσθηση χαράς; - δηλαδή, αυτά που ζω εγώ τώρα, ο φίλος τα έχασε για πάντα… Κι εγώ αυτόν, για πάντα.

Είναι σκληρό το καλοκαίρι.

Δεν επιτρέπει ευαισθησίες, θέλει να το αντέχεις αν δεν το ζεις, να το λατρεύεις να το προσκυνάς για την αλαζονική του ομορφιά.

Ο ήλιος, η θάλασσα, το ακρογιάλι, τα κύματα, το καράβι, το ταξίδι, οι φεγγαρόλουστες νύχτες του, η πρόκληση της ευδαιμονίας, φοβάμαι ότι προσβάλλει κάπως περισσότερο τους πολύ ευαίσθητους ανθρώπους. (Ιδίως, όταν είναι και μορφωμένοι, φιλοσοφημένοι...) Γνώρισα τον Σταυριανό, το 1990. «Άνεμος Είναι…» η αφορμή της ραδιοφωνικής συνέντευξης στο Ράδιο- Ανατολικός, τότε, κράτησε μία ώρα ολόκληρη, τότε μιλήσαμε και για την Έρημη Πόλη, τους Δέκα Παιδικούς Καημούς, τους Φόβους του Μεσημεριού.

Έκτοτε, η σχέση μας δεν διακόπηκε ποτέ ως φέτος… Με εκπομπές στον τηλεοπτικό κύκλο «Η Βόλτα» με κατοπινές συνεντεύξεις για κάθε νέα του δισκογραφική παραγωγή αλλά και για το συγγραφικό του έργο, τα μυθιστορήματα, τα ποιήματα.

Μέχρι το «Λύκε, Λύκε Είσαι Εδώ;» και το «Θαμπό του Απογέματος Φως». Πρέπει να έχουμε πάνω από 15 εκπομπές… Η «Βόλτα» μας στη Μονή Βλατάδων κι η κουβέντα μας εκεί, ήταν από τις ωραιότερες επικοινωνίες μας… Ο Γιώργος είχε μια υψηλή, έμφυτη αίσθηση ευγενούς, «αριστοκρατικής» εξωτερικής συμπεριφοράς και αξιοπρέπειας.

Αλλά και- νομίζω- βαθιάς εσωτερικής απογοήτευσης από τον κόσμο και την εποχή που «υποχρεώθηκε» να ζήσει, μια «μοναξιά» συναισθημάτων.

Μιλούσαμε για το «Πιο μεγάλο Ψέμα» και … «Πού να τελειώνει η Θάλασσα» και πώς να’ ναι «Το Χρώμα της Μνήμης» και πώς θα βρούμε την «Πηγή των Θαυμάτων». Εξαιρετικά ευφυής, αμέσως αντιλαμβανόταν το «παιχνίδι των λέξεων» μέσα από τους τίτλους των δίσκων του, φτιάχναμε μια εκπομπή μόνα από αυτά.

Όντας βαθιά μορφωμένος, καλλιεργημένος, ευγενής, έζησε με πολλές «πληγές» όχι μονάχα σωματικές που του προέκυψαν με το χέρι, αλλά κυρίως της ψυχής.

Συνομιλίες συχνά και στο τηλέφωνο και στο messenger… άλλοτε για τις νέες του δουλειές, άλλοτε για …πολιτικά, συχνά και θέματα υγείας και πρακτικά, ποτέ με μένα παραπάνω για τα απολύτως προσωπικά, ένα ακόμη δείγμα της «αριστοκρατικής ευγένειας» του… Διάλεξε τη Φλώρινα γιατί δεν άντεχε τον «πνιγμό» της Αθήνας.

Εκεί και «έφυγε», στα 79 του, εκεί γίνεται και η εξόδιος ακολουθία, ο στερνός αποχαιρετισμός.

Αυτά ήρθαν, να γράψω για σένα φίλε μου.

Καλό ταξίδι στο «επέκεινα» και στο Φως, ωραίε συνθέτη Σταυριανέ. Πάρε μαζί σου και λίγο θάλασσα με αρμυρίκι...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους