Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόλις φωτογράφισα τον νεροχύτη με το κινητό και σκέφτομαι πως η κουζίνα στο πατρικό δεν ήταν απλά ένα δωμάτιο.

Ήταν το εργαστήριο όπου η μάνα μας, κατασκεύαζε τρεις ανθρώπους.

Εμένα και τους δύο αδελφούς μου.

Έριχνε στην κατσαρόλα ό,τι υπήρχε — λάδι, κρεμμύδι, υπομονή, έναν λογαριασμό που έπρεπε να ξεχαστεί ως το βράδι — κι εμείς καθόμασταν στο τραπέζι με την αλαζονεία της πείνας.

Δεν ξέραμε ακόμη ότι το φαγητό δεν ήταν απλώς φαγητό.

Ήταν ο τρόπος της να μας προσθέτει λίγο λίγο στον κόσμο.

Μια κουταλιά για να ψηλώσει το σώμα, μια δεύτερη για να αντέξει, μια τρίτη επειδή έξω από το σπίτι κανείς δεν θα ενδιαφερόταν αν χορτάσαμε.

Η μητέρα δεν μας μεγάλωσε με συμβουλές.

Μας μεγάλωσε με επαναλήψεις. «Φάτε πριν κρυώσει». «Μην αφήνετε την τελευταία μπουκιά». «Υπάρχει κι άλλο». Αυτό το «υπάρχει κι άλλο» ήταν ίσως η πρώτη μορφή ελπίδας που γνωρίσαμε.

Σήμερα κοιτάζω τα μαχαιροπίρουνα στον νεροχύτη και δεν τα βλέπω ακατάστατα.

Μικροί μεταλλικοί εργάτες ύστερα από μια ολόκληρη παιδική ηλικία.

Τα κουτάλια έσκαβαν μέσα στις σούπες μας (ποιος ξέρει τι βρήκαν στον βυθό τους). Τα πιρούνια μάς μάθαιναν ότι ακόμη και η αγάπη χρειάζεται δόντια για να κρατήσει κάτι.

Και τα μαχαίρια, ήσυχα στο πλάι, έκοβαν το ψωμί σε ίσα κομμάτια.

Κάτι από δικαιοσύνη μας έμαθε όλο αυτό.

Ήμασταν τρία αγόρια με τρεις διαφορετικές πείνες.

Η κατσαρόλα όμως δεν έκανε διακρίσεις.

Μας μοίραζε την ίδια ζεστασιά, ακόμη κι όταν εμείς μαλώναμε για το μεγαλύτερο κομμάτι, για την τελευταία πατάτα, για εκείνο το πιρούνι που κανείς δεν παραδεχόταν πως ήταν δικό του.

Εμείς νομίζαμε πως η πείνα τελείωνε μόλις αδειάζαμε το πιάτο.

Εκείνη ήξερε ότι θα επέστρεφε την επόμενη μέρα, ακριβώς την ίδια ώρα. Και θα ήταν πάλι εκεί. Σ' ευχαριστούμε μαμά! Σ' ευχαριστούμε μπαμπά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους