Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Θεσσαλονίκη δεν τελειώνει στο κέντρο – Η δυτική πόλη απαιτεί ισοτιμία Κάθε χρόνο, όσο πλησιάζει η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, η πόλη μπαίνει ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας.

Υπουργοί, κυβερνητικά στελέχη και εκπρόσωποι κομμάτων έρχονται στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζουν εξαγγελίες, περιγράφουν σχέδια και μιλούν για το μέλλον της πόλης μας.

Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, τα φώτα σβήνουν και η καθημερινότητα επιστρέφει.

Μαζί της επιστρέφει και μια γνώριμη, οδυνηρή διαπίστωση: η δυτική Θεσσαλονίκη παραμένει στην αφάνεια.

Το πατρικό μου είναι στο Ελευθέριο–Κορδελιό, όπου πήγα σχολείο και έζησα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

Γνωρίζω, επομένως, τη δυτική πόλη όχι μέσα από εκθέσεις και στατιστικούς πίνακες, αλλά μέσα από τις γειτονιές της, τους ανθρώπους της και τις δυσκολίες της καθημερινότητας.

Ζω στη Θεσσαλονίκη και βλέπω καθημερινά μια πόλη που αναπτύσσεται με διαφορετικές ταχύτητες.

Μια πόλη στην οποία οι ανισότητες δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά αποτυπώνονται στις μετακινήσεις, στην υγεία, στο περιβάλλον, στην ασφάλεια και τελικά στην ίδια την ποιότητα ζωής.

Η δυτική Θεσσαλονίκη συγκεντρώνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, της εργατικής τάξης, της παραγωγικής δραστηριότητας και της νέας γενιάς της πόλης.

Παρ’ όλα αυτά, εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζεται ως περιοχή δεύτερης προτεραιότητας.

Οι μεγάλες υποδομές σχεδιάζονται κατά κανόνα προς τα ανατολικά.

Η συζήτηση για το μετρό ξεκίνησε και εξελίχθηκε χωρίς η δυτική επέκταση να αποτελεί εξαρχής αναπόσπαστο μέρος του έργου.

Οι δημόσιες δομές υγείας δεν επαρκούν για τις ανάγκες εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων, ενώ οι χώροι πρασίνου παραμένουν ελάχιστοι και η περιβαλλοντική επιβάρυνση αποτελεί μόνιμη απειλή.

Οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στη δυτική πλευρά της πόλης υπενθύμισαν με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο ευάλωτη είναι η περιοχή.

Βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αποθήκες, παλαιές υποδομές, πυκνοδομημένες γειτονιές και ανεπαρκείς μηχανισμοί πρόληψης συνθέτουν ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου.

Δεν αρκεί να εκφράζουμε ανησυχία μετά από κάθε περιστατικό.

Χρειάζεται ολοκληρωμένος σχεδιασμός πολιτικής προστασίας, αυστηροί έλεγχοι, επαρκής χρηματοδότηση και ξεκάθαρη λογοδοσία.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι ότι η ανατολική Θεσσαλονίκη διαθέτει πολλές υποδομές.

Και εκεί οι ελλείψεις είναι σημαντικές, ιδιαίτερα όταν η σύγκριση γίνεται με την Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι η δυτική πόλη διαθέτει ακόμη λιγότερες. Η Θεσσαλονίκη συνολικά έχει αδικηθεί από τον συγκεντρωτισμό του αθηναϊκού κράτους, όμως στο εσωτερικό της πόλης έχει δημιουργηθεί ένας δεύτερος συγκεντρωτισμός, που αφήνει τις δυτικές συνοικίες διαρκώς πίσω.

Την ίδια στιγμή, η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της Θεσσαλονίκης δεν μιλά όσο δυνατά θα έπρεπε για αυτή την πραγματικότητα.

Η δυτική πόλη εμφανίζεται συχνά στις προεκλογικές περιοδείες, αλλά πολύ πιο σπάνια στις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις, στις διεκδικήσεις χρηματοδότησης και στον σχεδιασμό των εθνικών προτεραιοτήτων.

Οι πολίτες, όμως, έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν ποιος διεκδικεί, ποιος πιέζει, ποιος καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις και ποιος επιλέγει τη σιωπή.

Η δυτική Θεσσαλονίκη χρειάζεται επέκταση του μετρό με σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.

Χρειάζεται σύγχρονο δημόσιο νοσοκομείο, ενισχυμένα κέντρα υγείας, περισσότερα σχολεία, αθλητικούς χώρους και δημόσιες συγκοινωνίες που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων.

Χρειάζεται περιβαλλοντική αποκατάσταση, αντιπλημμυρικά και αντιπυρικά έργα και ένα νέο παραγωγικό σχέδιο που θα δημιουργεί ποιοτικές και σταθερές θέσεις εργασίας.

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται ισχυρή και σταθερή κοινοβουλευτική φωνή. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει και δεσμεύεται να θέσει τη δυτική Θεσσαλονίκη στην κορυφή των προτεραιοτήτων του.

Όχι με γενικόλογες υποσχέσεις, αλλά με συγκεκριμένες προτάσεις, μετρήσιμους στόχους, δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα και διαρκή θεσμικό έλεγχο.

Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να προχωρήσει αφήνοντας πίσω τη μισή πόλη.

Και η δυτική Θεσσαλονίκη δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά ισοτιμία, δικαιοσύνη και τον σεβασμό που δικαιούνται οι άνθρωποί της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους