Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέσσερα κύρια διδάγματα από την Ιρανο-αμερικανική κρίση 1. Οι Χούθι δεν είναι απλώς πληρεξούσιοι Συχνά στις αναλύσεις οι Χούθι παρουσιάζονται ως ένα απλό εργαλείο της Τεχεράνης.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Οι Χούθι ασφαλώς εξοπλίζονται, χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από το Ιράν.

Ωστόσο διαθέτουν πλέον δική τους πολιτική ατζέντα, στρατηγική αυτονομία και περιφερειακές επιδιώξεις.

Χρησιμοποιούν την απειλή κατά της ναυσιπλοΐας όχι μόνο για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της Τεχεράνης αλλά και για να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική τους θέση έναντι της Σαουδικής Αραβίας.

Η ρητορική τους περί «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» επιχειρεί να μετατρέψει την αντιπαράθεση σε ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας, παρουσιάζοντας τον αποκλεισμό ως απάντηση στον πολυετή αποκλεισμό της Υεμένης. 2. Η οικονομία ως πεδίο μάχης Ο πόλεμος αυτός επιβεβαιώνει ότι οι σύγχρονες συγκρούσεις δεν διεξάγονται μόνο με πυραύλους και αεροσκάφη.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις, τα χρηματιστήρια ενέργειας και οι αγορές μεταφορών αποτελούν πλέον τμήμα του ίδιου επιχειρησιακού πεδίου.

Ακόμη και χωρίς μαζικές επιθέσεις, η απλή πιθανότητα πλήγματος αρκεί για να αυξήσει τα ασφάλιστρα, να αλλάξει δρομολόγια πλοίων και να ανεβάσει το κόστος μεταφοράς.

Με άλλα λόγια, η αβεβαιότητα μετατρέπεται σε στρατηγικό όπλο.

Αυτό ακριβώς επιδιώκει το Ιράν, να επιβάλλει κόστος δυσανάλογο των στρατιωτικών του δυνατοτήτων. 3. Οι περιορισμοί της αμερικανικής ισχύος Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στον κόσμο.

Ωστόσο, η ναυτική υπεροχή δεν αρκεί όταν ο αντίπαλος δεν επιδιώκει αποφασιστική ναυμαχία αλλά έναν μακρόχρονο πόλεμο φθοράς.

Η εμπειρία του Ορμούζ απέδειξε ότι ακόμη και οι συνεχείς αεροπορικές επιδρομές δεν αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη της εμπορικής ναυτιλίας.

Το ίδιο θα ισχύσει και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Δεν είναι δυνατόν να συνοδεύεται επ' αόριστον κάθε δεξαμενόπλοιο από πολεμικά πλοία.

Το επιχειρησιακό κόστος είναι τεράστιο και η στρατηγική πρωτοβουλία παραμένει στον αμυνόμενο. 4. Η γεωγραφία εξακολουθεί να κυβερνά τον πόλεμο Έχουμε επισημάνει ότι η γεωγραφία αποτελεί τον μόνιμο παράγοντα της ναυτικής ισχύος.

Στην περίπτωση του Ορμούζ και του Bab el-Mandeb η διαπίστωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Τα στενά αυτά δεν μπορούν να μετακινηθούν ούτε να παρακαμφθούν εύκολα.

Όποιος μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία τους αποκτά δυσανάλογη γεωπολιτική επιρροή.

Γι' αυτό και η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Αφορά το ποιος θα διαμορφώσει τους κανόνες της διεθνούς θαλάσσιας τάξης στον 21ο αιώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους