" Μπορώ να κάτσω;;;"" Ακούω μια φωνή στο αμφιθέατρο ενώ παρακολουθούσα μάθημα στο Πανεπιστήμιο... Γυρίζω και βλέπω μια κοπέλα μελαχρινή με ένα χαμόγελο τεράστιο και κάτι μεγάλα μάτια που σε κοιτούσαν...

Πλήρες Κείμενο:

" Μπορώ να κάτσω;;;"" Ακούω μια φωνή στο αμφιθέατρο ενώ παρακολουθούσα μάθημα στο Πανεπιστήμιο... Γυρίζω και βλέπω μια κοπέλα μελαχρινή με ένα χαμόγελο τεράστιο και κάτι μεγάλα μάτια που σε κοιτούσαν και αμέσως σε κέρδιζαν...""Φυσικά" απαντώ..."Με λένε Ροδάνθη και χρωστάω το μάθημα από προηγούμενο εξάμηνο.

Μήπως θα μπορούσες να με βοηθήσεις με τις σημειώσεις;;; " Με λένε Κωνσταντίνα και δεν είμαι σίγουρη αν οι σημειώσεις μου σε καλύπτουν... αλλά είναι στην διάθεση σου """ Βγήκαμε για καφέ για να της δώσω τις σημειώσεις μου... και από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε μια φιλία που κρατάει μέχρι σήμερα... Είμαστε τόσο ίδιες... Παρέα και γέλια αξέχαστα... Δοτική όσο λίγοι άνθρωποι... Ήξερε να κάνει το σοβαρό αστείο και αυτοσαρκαζοταν χωρίς ίχνος κόμπλεξ... Και περάσαμε μαζί τα υπόλοιπα φοιτητικά χρόνια και όσα χρόνια μέναμε στην Αθήνα... Και παντρεύτηκα και ήταν εκεί... και έκανα γιό.. Και παντρεύτηκε έναν εξαιρετικό άνθρωπο... φυσικά στον γάμο τους ήμουν παρούσα και ολοχαρη... Και έμεινε έγκυος...η χαρά της ανείπωτη.

Αλλά η ζωή δεν είναι παραμύθι... δεν έχει πάντα σαν τις Ελληνικές ταινίες, ωραίο τέλος...Ο άνδρας της διαγνώστηκε με επιθετικό καρκίνο ενώ εκείνη ήταν τριών μηνών έγκυος... Αυτό που επιθυμούσε ήταν να δει την κόρη τους να γεννιέται πριν "φύγει" ... Δεν πρόλαβε... Χωρίς να θέλω να γίνω μελοδραματική...η Ροδάνθη έκλαψε... και έκλαψε.. και έκλαψε... Ώσπου ήρθε η ώρα της γέννας...Μου είχε ζητήσει να είμαι εκεί...Της το υποσχεθηκα... Όταν την "έπιασαν οι πόνοι"" ζήτησε αμέσως να με πάρουν τηλέφωνο... αφού πια είχαμε μετακομίσει στον Πύργο...Σε τέσσερις ώρες ήμουν εκεί... Πονούσε και της κράταγα το χέρι """Πονάω"" μου λέει "" μόλις γεννήσεις όλα θα περάσουν"" της έλεγα... ""Δεν εννοώ αυτό..μου σφίγγεις τόσο δυνατά το χέρι που θα μου το σπάσεις""" Κλαυσιγελος και οι δύο...Ζητούσε τον Νίκο και της έλεγα"" είναι κοντά σου""...σφιγγοταν και σφιγγομουν και εγώ μαζί της... έκλαιγε και έκλαιγα... και ζήτησε να μπω και στην αίθουσα τοκετού... Ξεπερνώντας κάθε φόβο μου ,καθώς τα αίματα και τα χειρουργεία είναι το χειρότερο μου... μπήκα... Και είδα το θαύμα της γέννησης μπροστά μου... ένα γλυκό κοριτσάκι πήρε την πρώτη του ανάσα και έκλαψε...Τα δάκρυα μας ήταν από συγκίνηση και πόνο...Μου λέει: """Γεννήθηκε άτυχο... δεν θα γνωρίσει πατέρα"".. Της λέω """ Γεννήθηκε τυχερό όμως γιατί θα έχει μητέρα εσένα""" ... Και τα χρόνια περνούσαν... και η Ροδάνθη πάλευε μόνη της να μεγαλώσει αυτό το υπέροχο πλάσμα... μόνη της... μόνη της... Ένα πλάσμα που αποδείχτηκε εξαιρετικό μυαλό... Πρώτη στο Δημοτικό... Σημαιοφόρος στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο... και πέρασε στο Βιολογικό Αθηνών από τους πρώτους...Τα φροντιστήρια ελάχιστα...το διάβασμα και η συνέπεια της Νικόλ ξεπερνούσαν κάθε ανάγκη για εξωσχολικά μαθήματα... Και εχθές η Ροδάνθη μου έστειλε φωτογραφίες από την ορκωμοσία της στο Μεταπτυχιακό της... Κάτω από τις φωτογραφίες μου έγραφε: "" Την γεννησαμε μαζί Κωνσταντίνα.. θυμάσαι;;;""" Έκλαψα από χαρά... Φωτογραφία της Ροδανθης δεν βάζω(είναι ακόμα κούκλα) αλλά είναι ίδια η Νικόλ... Ίδια με εκείνο το μοναδικό πλάσμα που κάποτε με ρώτησε αν μπορώ να την βοηθήσω... και τελικά με βοήθησε αυτή με την δύναμη και το κουράγιο που έδειξε... Μπράβο στο κορίτσι μας Ροδάνθη... Κάποιος εκεί πάνω θα είναι πολύ περήφανος και για τις δύο σας!!!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους