Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Η Ορθοδοξία π. Διονύσιε Ταμπάκη, δεν χρειάζεται... metal για να κηρύξει τον Χριστό" Με κάθε σεβασμό προς τον π. Διονύσιο Ταμπάκη, αυτά που ακούστηκαν δεν αποτελούν ορθόδοξη διδασκαλία.

Αποτελούν μια προσωπική άποψη, η οποία δύσκολα μπορεί να στηριχθεί στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες ή στη ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.

Ακούσαμε ότι η metal μπορεί να είναι «χριστιανική», «πνευματική» και ότι μέσα από αυτήν άνθρωποι διαφορετικών θρησκειών γαληνεύουν και πλησιάζουν τον Θεό.

Το ερώτημα όμως είναι απλό: ποιος Άγιος της Εκκλησίας δίδαξε ποτέ κάτι τέτοιο; Ούτε ο Μέγας Βασίλειος, ούτε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ούτε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ούτε ο Άγιος Παΐσιος, ούτε ο Άγιος Πορφύριος.

Αντίθετα, όλοι τους μιλούν για νήψη, διάκριση, προσοχή στις αισθήσεις και αποφυγή κάθε τι που διεγείρει τα πάθη αντί να τα θεραπεύει. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι η μουσική ασκεί τεράστια επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου.

Γι' αυτό η Εκκλησία δεν άφησε ποτέ τη μουσική στην τύχη της, αλλά διαμόρφωσε τη δική της μουσική παράδοση.

Η βυζαντινή μουσική δεν είναι μια πολιτιστική επιλογή ούτε ένα αισθητικό γούστο.

Είναι καρπός προσευχής, ασκητικής εμπειρίας και αιώνων εκκλησιαστικής ζωής.

Σκοπός της δεν είναι να εντυπωσιάσει ή να ξεσηκώσει τα συναισθήματα, αλλά να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην προσευχή.

Ακούστηκε ακόμη ότι υπάρχει «χριστιανική metal». Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Αν πάρουμε ένα μουσικό είδος που γεννήθηκε μέσα σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα και απλώς αλλάξουμε τους στίχους, έγινε ξαφνικά ορθόδοξο; Με την ίδια λογική, αύριο θα μπορούσαμε να μιλάμε για «χριστιανική trap», «χριστιανική techno» ή οποιοδήποτε άλλο μουσικό ρεύμα.

Έτσι όμως δεν λειτουργεί η Εκκλησία.

Δεν παίρνει ό,τι παράγει ο κόσμος και του κολλάει μια χριστιανική ετικέτα.

Καλεί τον κόσμο να μεταμορφωθεί εν Χριστώ.

Ακούσαμε επίσης ότι μουσουλμάνοι, άθεοι και ραβίνοι συγκινήθηκαν από αυτή τη μουσική.

Και λοιπόν; Από πότε η αποδοχή του κόσμου έγινε θεολογικό κριτήριο; Αν αυτό ίσχυε, τότε κάθε μουσική που αρέσει σε πολλούς θα έπρεπε να θεωρείται και πνευματική. Ο Χριστός όμως δεν είπε ποτέ ότι η αλήθεια Του θα είναι δημοφιλής. Η Ορθοδοξία δεν μετρά την αλήθεια με χειροκροτήματα, προβολές ή θετικά σχόλια.

Τη μετρά με το Ευαγγέλιο και με τους Αγίους. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να φυλάσσει τις αισθήσεις του, γιατί από αυτές εισέρχονται οι λογισμοί και τα πάθη. Ο Άγιος Παΐσιος προειδοποιούσε διαρκώς για το κοσμικό φρόνημα που εισχωρεί ύπουλα μέσα στην Εκκλησία.

Ποτέ δεν είπε να προσαρμόσουμε την Εκκλησία στο πνεύμα της εποχής.

Έλεγε να αλλάξουμε εμείς, όχι να αλλάξει η Εκκλησία.

Αυτό ακριβώς αναδεικνύεται και από τη σύγχρονη ορθόδοξη αρθρογραφία που έχει συγκεντρωθεί από τις πηγές της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και της «Κατάνυξης». Επαναλαμβάνεται σταθερά η ανάγκη αντίστασης στην εκκοσμίκευση, η επιστροφή στην αγιοπατερική παράδοση και η προσεκτική στάση απέναντι σε σύγχρονες πολιτισμικές επιρροές που αλλοιώνουν το ορθόδοξο φρόνημα.

Κανείς δεν κατηγορεί μια ηλεκτρική κιθάρα επειδή είναι ηλεκτρική.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «πνευματικό» κάτι που η Εκκλησία ουδέποτε χαρακτήρισε έτσι.

Άλλο η προσωπική μουσική προτίμηση, άλλο μια προσωπική ποιμαντική επιλογή και άλλο να εμφανίζεται αυτή η επιλογή ως έκφραση της ορθόδοξης παράδοσης. Η Εκκλησία δεν χρειάστηκε ποτέ heavy metal για να γεννήσει τον Μέγα Αντώνιο, τον Άγιο Σάββα, τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, τον Άγιο Πορφύριο ή τον Άγιο Παΐσιο.

Δεν χρειάστηκε συναυλίες για να αλλάξει τον κόσμο.

Χρειάστηκε μετάνοια, προσευχή, δάκρυα και αγιότητα.

Αυτή είναι η γλώσσα της Ορθοδοξίας εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Και όσο μένει πιστή σε αυτή τη γλώσσα, δεν έχει ανάγκη να δανειστεί τις μουσικές μόδες κάθε εποχής για να ακουστεί.

Γιατί η δύναμη του Ευαγγελίου δεν βρίσκεται στην ένταση των ενισχυτών, αλλά στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. #Ορθοδοξία #Ελλάδα #Χριστός #Εκκλησία #ΆγιοςΠαΐσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους