Το πιο τραγικό θύμα του εθνικού διχασμού που τόσα δεινά συσσώρευσε στην πατρίδα μας ήταν αναμφίβολα ο Ίων Δραγούμης. Τον Ιούλιο του 1920, αμέσως μετά την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι...

Πλήρες Κείμενο:

Το πιο τραγικό θύμα του εθνικού διχασμού που τόσα δεινά συσσώρευσε στην πατρίδα μας ήταν αναμφίβολα ο Ίων Δραγούμης. Τον Ιούλιο του 1920, αμέσως μετά την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι, ο Δραγούμης, ένας εκ των ηγετών της Αντιπολίτευσης, πέφτει σε ενέδρα ανδρών της ασφαλείας του τότε αρχηγού της χωροφυλακής Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκη οι οποίοι τελικά τον εκτέλεσαν στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας στη συμβολή με την οδό Παπαδιαμαντοπούλου, μπροστά στους περαστικούς.

Επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος που δολοφόνησε τον Δραγούμη ήταν ο λοχίας Σαρτζέτης. Ο Ίων, διακεκριμένη προσωπικότητα, φλογερός πατριώτης από οικογένεια που είχε αναμειχθεί ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα και κουνιάδος του Παύλου Μελά, με καριέρα διπλωμάτη, είχε και πνευματικό – συγγραφικό έργο.

Έγινε γνωστός και από την παράνομη σχέση του με την Πηνελόπη Μπενάκη Δέλτα, καθώς ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας.

Το τέλος του ήταν άδικο και οικτρό: εκτελέστηκε άνανδρα στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα από σφαίρες βενιζελικών.

Οι εφημερίδες, τόσο οι αντιβενιζελικές όσο ακόμη και οι βενιζελικές, έγραψαν υμνητικά άρθρα για τον Δραγούμη μετά την εκτέλεσή του και καταφέρονταν κατά των ανθρώπων του Γύπαρη και της κυβερνητικής ανικανότητας να επιβάλει την τάξη.

Ενδεικτικά, ο «Ριζοσπάστης» στο πρώτο φύλλο που κυκλοφόρησε μετά την καταστροφή των εγκαταστάσεών του κάλεσε με άρθρο του την κυβέρνηση να βρει τους πραγματικούς ενόχους της δολοφονίας του Δραγούμη, «ενός εκ των πλέον εντίμων, των πλέον ηθικών και των πλέον μετριοπαθών εκ των πολιτικών της αντιπάλων». Η βενιζελική παράταξη έχασε πολιτικά από την υπόθεση των «Ιουλιανών» και τη δολοφονία του Δραγούμη, αφού οι βενιζελικοί από θύματα (μετά την απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου) μετατράπηκαν σε θύτες.

Η καταστροφή που έσπειραν στα «Ιουλιανά» πιθανόν να έπαιξε ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα του 1920, που είχε ως αποτέλεσμα την αποπομπή του Βενιζέλου και την επάνοδο του βασιλιά.

Για τον Ίωνα Δραγούμη, ποιητές όπως ο Άγγελος Σικελιανός και ο Οδυσσέας Ελύτης μίλησαν υμνητικά, και ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε: «Ο Ίων Δραγούμης κι ο Πέτρος Βλαστός είναι, θαρρώ, οι δυο άνθρωποι που περισσότερο τίμησα και αγάπησα στη ζωή μου». Στο σημείο όπου έπεσε (σήμερα λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από το ξενοδοχείο «Χίλτον») ανεγέρθηκε το 1921 μνημείο, λευκή κολώνα, όπως είχε ζητήσει με τους στίχους του ο Κωστής Παλαμάς στην «Νεκρική Ωδή» που είχε συνθέσει (8 Αυγούστου 1920) εις μνήμην του Δραγούμη: «Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα, / (Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει) / λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα. / Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει, / βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει». Οι παλαμικοί αυτοί στίχοι χαράχθηκαν στο μνημείο και εκφράζουν νομίζω κάθε ελληνική καρδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους