Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη βιβλιογραφία της αθλητικής διοίκησης και πολιτικής, υπάρχει ένας κλασικός διαχωρισμός που επανέρχεται με επίμονη συνέπεια: η διαφορά μεταξύ αθλητικής νομοθεσίας και αθλητικής διακυβέρνησης.

Η πρώτη γράφεται.

Η δεύτερη βιώνεται.

Και στην Ελλάδα, εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες, οι δύο αυτές έννοιες δεν έχουν συναντηθεί ποτέ σε κοινό τραπέζι.

Το πρόγραμμα του Τομέα Αθλητισμού του ΔΗ.Κ.Ε.Α αποτελεί και το λέω χωρίς ρητορική υπερβολή,την πιο σημαντική ουσιαστική παρέμβαση στον δημόσιο αθλητικό διάλογο που έχω εντοπίσει από το 1990 έως σήμερα.

Όχι γιατί είναι τέλειο.

Αλλά γιατί κάνει αυτό που κανένα νομοσχέδιο δεν έκανε: ξεκινά από την εμπειρία του αθλητικού σωματείου ως ζώντος οργανισμού, όχι ως αφηρημένης νομικής κατηγορίας.

Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Είναι μεθοδολογική επανάσταση.

Το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο και εδώ μιλώ αυστηρά, παράγεται από ανθρώπους με μηδενική embodied knowledge του αθλητικού χώρου, χωρίς γνώση της οικονομίας επιβίωσης ενός σωματείου, χωρίς εμπειρία της θεσμικής ασυμμετρίας μεταξύ ομοσπονδίας και συλλόγου βάσης, χωρίς επαφή με τους μηχανισμούς άτυπης εξουσίας που ρυθμίζουν τον ελληνικό αθλητισμό εκτός γραπτών κανονισμών.

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς κακή νομοθεσία , είναι νομοθεσία που αναπαράγει συστηματικά τις παθολογίες που υποτίθεται ότι θεραπεύει.

Αναπαράγω ελεύθερα το έργο του ΔΗΚΕΑ ως ανεξάρτητος σχολιαστής, με πλήρη αναφορά στην πηγή.

Αυτό είναι η δική μου συνεισφορά.

Η δική σας, αν είστε αθλητής, προπονητής, διοικητικό στέλεχος σωματείου, γονέας αθλητή, ή απλώς άνθρωπος που έχει μπει ποτέ σε αποδυτήρια, είναι διαφορετική και πολύ πιο βαρύτερη.

Το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνείτε με κάθε πρόταση του προγράμματος.

Το ερώτημα είναι αν θα χρησιμοποιήσετε αυτό το κείμενο ως εργαλείο πίεσης στη σελίδα σας, στη σελίδα του σωματείου σας, στον δημόσιο διάλογο ή αν θα επιλέξετε την πολυτέλεια της σιωπής.

Και εδώ οφείλω να είμαι ακριβής,η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Στη θεωρία των θεσμών, η αδράνεια των φορέων που πλήττονται από ένα δυσλειτουργικό σύστημα αποτελεί τον κύριο μηχανισμό αναπαραγωγής του.

Δεν επιβιώνει το σάπιο σύστημα επειδή οι νομοθέτες είναι ισχυροί.

Επιβιώνει επειδή αυτοί που το γνωρίζουν από μέσα επιλέγουν να μην μιλήσουν δημόσια.

Αν λοιπόν έχετε παραπονεθεί ποτέ για ομοσπονδία, για χρηματοδότηση, για αδιαφανείς κριτήρια, για νόμους που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα του αθλητισμού ,τότε αυτή η στιγμή είναι η απόδειξη αν αυτά τα παράπονα ήταν ουσιαστικά ή απλώς αποβολή πίεσης σε ιδιωτικές συνομιλίες. Κοινοποιήστε. Σχολιάστε. Ενισχύστε.

Όχι για μένα.

Για να δούμε ποιος είναι πραγματικά αντίπαλος του συστήματος και ποιος απλώς διαμαρτύρεται με άνεση μέσα σε αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους