Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον μικρό Ερμή σκέφτομαι συνέχεια σήμερα. Και την Εύα. Γαμώ το κέρατο μου.

Μιλάγαμε πολύ για τον Ερμή και για την δικιά μου την Ευαγγελία, που βέβαια είναι πια 19, με τον Αλέξη. Ο Αλέξης τον λάτρευε τον Ερμή.

Έδινε τεράστια σημασία στον γιό του.

Γαμώ το κέρατο μου. Σ.Σ. ΑΛΕΞΗΣ - ΕΡΜΗΣ Ήμασταν ξαπλωμένοι.

Στην ίδια μεριά του κρεβατιού. Ο Ερμής είχε κουρνιάσει δίπλα μου, με τις πυτζάμες του, εκείνες με τον Σπάιντερμαν που τις φοράει συχνά, τις αγαπάει, μου έχει πει.

Το φως ήταν χαμηλό, αρκετό ίσα για να βλέπω το εξώφυλλο του βιβλίου.

Ήταν ήσυχα.

Τόσο ήσυχα που ακουγόταν το ξερό «κλικ» όταν γύριζα τις σελίδες.

Κι εκεί, πριν ξεκινήσω να διαβάζω, γυρίζει και με ρωτάει: — Μπαμπά, η καρδιά έχει καρδιά; Δεν ήξερα από πού ήρθε.

Ίσως από μέσα του.

Ίσως απ’ έξω.

Αλλά το είπε.

Το είπε σαν να έβγαλε κάτι που τον έκαιγε.

Σαν να ήθελε να το ξεφορτωθεί για να κοιμηθεί.

Τον κοίταξα.

Δεν μίλησα αμέσως. — Τι εννοείς; τον ρώτησα χαμηλόφωνα, για να μείνουμε στη σιγή του ύπνου. — Αν δηλαδή, είπε, η καρδιά… έχει και αυτή μια καρδιά.

Μέσα της.

Άφησα το βιβλίο στην άκρη. — Νομίζω πως ναι, του είπα.

Ή μάλλον… ναι. Έχει.

Έχει μια δική της καρδιά, και αυτή άλλη μία. — Δηλαδή όλες οι καρδιές έχουν κι άλλες καρδιές; — Ναι.

Όπως τα κουτιά που ανοίγεις και έχουν μέσα τους κι άλλα κουτιά. — Και τελειώνει κάπου; — Όχι. — Ποτέ; — Όχι ποτέ.

Γύρισε τότε προς το πλάι, έτσι όπως κοιμούνται τα παιδιά όταν αρχίζουν να αφήνονται.

Πήγε να τραβήξει την κουβέρτα πάνω του, και τον βοήθησα λίγο.

Η φωνή του βγήκε από μέσα στην κουβέρτα. — Δηλαδή άμα στεναχωρηθεί μια καρδιά, στεναχωριούνται όλες; — Ναι. — Και άμα αγαπήσει; — Αγαπούν κι αυτές.

Δεν είπε κάτι άλλο.

Έμεινε έτσι, μισοσκεπασμένος, με το φως να πέφτει πάνω στο μπράτσο του, το μικρό, που χώρεσε μια μέρα όλο τον κόσμο.

Έκλεισα το βιβλίο.

Δεν χρειαζόταν πια ανάγνωση.

Είχε ήδη ειπωθεί η ιστορία.

Από εκείνον.

Μια καρδιά.

Μέσα της μια άλλη.

Και μέσα σ’ εκείνη ο Ερμής. <3 <3 ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ * Όταν ήμουν επτά χρονών, η μάνα μου με πήρε μαζί της στη Ρόδο.

Εγώ δεν ήξερα τότε ακριβώς τι κάνει, τί είναι ο ηθοποιός, και είχε γυρίσματα με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα για την ταινία ''Κάτι Κουρασμένα Παλικάρια''. Η εμπειρία για μένα ήταν αποκαλυπτική.

Πέρα από το ότι απομυθοποίησα όλο αυτό που βλέπαμε τότε στο πανί και ενθουσιαζόμαστε, είδα την ''κουζίνα'' της τέχνης.

Είδα ότι υπάρχει ένας σκηνοθέτης, ένας άνθρωπος με μια μεγάλη κάμερα και ηθοποιοί οι οποίοι έλεγαν, πάλι και πάλι, τα ίδια λόγια.

Αυτή τη θύμηση έχω από πολύ μικρός.

Πρωτοέγραψα όταν πρωτοέμαθα να γράφω.

Πιστεύω όμως ότι και πριν μάθω γραφή, έπλαθα ιστορίες στο κεφάλι μου.

Φυσικά, έπρεπε να περάσουν τριάντα χρόνια για να δω κάτι δικό μου τυπωμένο.

Ήμουν ευτυχισμένος μέσα από τα βιβλία που διάβαζα, τις ονειροφαντασίες και τον μυστικό κόσμο που είχα κατασκευάσει.

Η πραγματικότητα μού δημιουργούσε δυσφορία, δεν μου ήταν αρκετή.

Ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα κάνω κάτι καλλιτεχνικό.

Ως εσωστρεφές άτομο, το πιο ελκυστικό πράγμα για μένα ήταν η γραφή.

Οι σπουδές της Αρχιτεκτονικής ήταν ένα εφόδιο ζωής.

Έμαθα πολλά πράγματα που μου ήταν αργότερα χρήσιμα για τη συγγραφή.

Αρχιτεκτονική και συγγραφή έχουν πολλά κοινά: Είναι και οι δύο επιμέλειες του χάους. -Ακολουθείτε κάποιο πρόγραμμα στη ζωή σας; -Προγραμματίζω μόνο την κάθε μέρα μου.

Από τότε που κατάλαβα ότι δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια στη ζωή, έπαψα να κάνω μακρόπνοα σχέδια και αυτό ήταν απελευθερωτικό. -Ο συγγραφέας με το έργο του κατακτά την αθανασία; -Ουδείς αθάνατος.

Ας κατακτήσουμε πρώτα τη ζωή και μετά βλέπουμε για την αθανασία. Alexis Stamatis C Eva Simatou Sta Eva

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους