Με τον Thanassis Diamantopoulos διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας το 1986 (ήμουν πολύ νέος, δεν το θυμάται καν). Φυσικά έκτοτε τον παρακολουθώ σαν τηλεθεατής και αναγνώστης, κάποιες φορές και των βιβλίων...
Με τον Thanassis Diamantopoulos διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας το 1986 (ήμουν πολύ νέος, δεν το θυμάται καν). Φυσικά έκτοτε τον παρακολουθώ σαν τηλεθεατής και αναγνώστης, κάποιες φορές και των βιβλίων του.
Τον θεωρώ έναν σοβαρό, ευχάριστο, πεπαιδευμένο, φιλελεύθερο αστό, καλό επιστήμονα, που όμως βρίσκεται πολύ κοντά στον νεοφιλελευθερισμό και πολύ μακριά από την οικολογία για τα γούστα μου.
Σχεδόν ποτέ δεν έχω συμφωνήσει στο πολιτικό του «δια ταύτα» εδώ και σαράντα χρόνια! Νιώθω όμως την ανάγκη να τον υπερασπιστώ τώρα για τις φοβερές επιθέσεις που δέχεται επειδή είπε κάπου μία αντιδημοφιλή γνώμη για τη συμπεριφορά Ελλήνων στρατιωτικών στην Ανατολία το 1920-1922.
Οι σοκαρισμένοι άμυαλοι που δεν μπορούν μεν να απαντήσουν με στοιχεία σε όσα λέει ο καθηγητής, νιώθουν δε πως εκφράζουν τη συντριπτική «εθνική πλειοψηφία», αλλά και προβεβλημένοι πολιτικοί, δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι, ακόμα και επιστήμονες, όλοι τέλος πάντων όσοι προσβλέπουν στον προσεταιρισμό αυτών των «μαζών», εξαπολύουν εδώ και πολλές ημέρες ανενόχλητοι ορυμαγδό από φοβερές προσβολές, απίθανες κατηγορίες, απτές και ανατριχιαστικές απειλές εναντίον της ζωής (!) και της σωματικής του ακεραιότητας.
Επειδή όμως η δημοκρατία είναι πάντα και υπεράσπιση των μειοψηφιών, καλό είναι να υψωθεί τείχος υπεράσπισης στον καθηγητή Διαμαντόπουλο από όλους όσοι θέλουμε να ζούμε σε μια ανεκτική και ελεύθερη χώρα και όχι στον φασιστικό στρατώνα που μας προετοιμάζουν ορισμένοι… Ο αντίλογος ας γίνεται με αντεπιχειρήματα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους