Νίτσα Χατζηγεωργίου: Η αγωνίστρια που βασανίστηκε, πολεμήθηκε, δολοφονήθηκε και «χάθηκε» δύο φορές Υπάρχουν μορφές στην ιστορία ενός τόπου που το πέρασμά τους δεν μετριέται με τίτλους ή παράσημα...

Πλήρες Κείμενο:

Νίτσα Χατζηγεωργίου: Η αγωνίστρια που βασανίστηκε, πολεμήθηκε, δολοφονήθηκε και «χάθηκε» δύο φορές Υπάρχουν μορφές στην ιστορία ενός τόπου που το πέρασμά τους δεν μετριέται με τίτλους ή παράσημα, αλλά με το βάρος της σιωπής, της προδοσίας και της θυσίας τους. Η Νίτσα Χατζηγεωργίου υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες και συνάμα πιο αδικημένες γυναικείες μορφές του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959). Μια γυναίκα που έδωσε τα πάντα για την πατρίδα, για να εισπράξει στη συνέχεια τον ανελέητο πόλεμο, την απόλυτη εξαθλίωση, έναν σκοτεινό θάνατο και τη βέβηλη αφάνιση της ίδιας της της μνήμης. Η ηρωίδα του Αγώνα και τα φρικτά βασανιστήρια Στη δίνη του Αγώνα, η Νίτσα Χατζηγεωργίου δεν στάθηκε θεατής.

Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ από τις πρώτες μέρες, αναλαμβάνοντας τις πιο επικίνδυνες αποστολές.

Ήταν ο ζωντανός «σύνδεσμος» που μετέφερε οπλισμό, πυρομαχικά και κρίσιμα μηνύματα κάτω από τη μύτη των Άγγλων αποικιοκρατών, ενώ το σπίτι της μετατράπηκε σε καταφύγιο για τους καταζητούμενους αγωνιστές. Όταν συνελήφθη, η αλύγιστη στάση της ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια.

Στα κρατητήρια υπέστη φρικτά, απάνθρωπα βασανιστήρια.

Οι βασανιστές της προσπάθησαν να σπάσουν το φρόνημά της, αλλά εκείνη δεν λύγισε.

Δεν πρόδωσε κανέναν.

Βγήκε από τη φυλακή με το σώμα και την ψυχή της σημαδεμένα για πάντα, κουβαλώντας σιωπηλά τα τραύματα μιας θυσίας που κανείς δεν φρόντισε να επουλώσει. Ο ανελέητος πόλεμος, η φτώχεια και η κραυγή που έγινε σιωπή Μετά το τέλος του Αγώνα, αντί για την αναγνώριση, ξεκίνησε για τη Νίτσα ένας δεύτερος, αόρατος και πιο ύπουλος πόλεμος.

Βρέθηκε στο στόχαστρο δύο πρώην συναγωνιστριών της, οι οποίες πλέον ανήκαν σε διαφορετικό πολιτικό «στρατόπεδο». Ο φθόνος και η πολιτική αντιπαλότητα μετατράπηκαν σε μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσής της. Δεν την άφηναν να σταθεί στα πόδια της.

Κάθε φορά που κάποιος εργοδότης επιχειρούσε να της δώσει μια δουλειά για να ζήσει, μια γυναίκα καλούσε στο τηλέφωνο διασπείροντας ανυπόστατες κατηγορίες και ψεύδη, με αποτέλεσμα να απολύεται ή να μην προσλαμβάνεται ποτέ.

Αποκλεισμένη από παντού, εξαναγκάστηκε να επιβιώνει μόνο με τη γλοιώδη σύνταξη της μητέρας της — μόλις 4 κυπριακές λίρες το μήνα. Το τραγικότερο όλων; Τον τελευταίο καιρό πριν το τέλος, η Νίτσα εξέφραζε συνεχώς έντονους φόβους και ανησυχίες για την ίδια της τη ζωή.

Όμως οι εκκλήσεις της έπεφταν στο κενό.

Όλοι οι γύρω της, τυφλωμένοι ή βολικά αδιάφοροι, απέδιδαν τους φόβους της σε «ψυχολογικά προβλήματα» και μετατραυματικές διαταραχές από τα φρικτά βασανιστήρια των Άγγλων.

Κανείς δεν την άκουσε.

Κανείς δεν την προστάτευσε. Το ανεξιχνίαστο έγκλημα Το πρωινό της 11ης Μαρτίου 1968, οι φόβοι της επιβεβαιώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο.

Η μητέρα της τη βρήκε νεκρή στο κρεβάτι της, να κρατά στην αγκαλιά της μια Καινή Διαθήκη.

Ήταν μόλις 35 ετών. Αν και αρχικά επιχειρήθηκε βεβιασμένα να παρουσιαστεί ο θάνατός της ως αυτοχειρία —πατώντας πάνω στο αφήγημα των «ψυχολογικών προβλημάτων»— η ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε την ωμή αλήθεια: δολοφονία δια στραγγαλισμού.

Ποιος έσβησε το νήμα της ζωής μιας γυναίκας που είχε ήδη δώσει τη ζωή της για την ελευθερία; Το έγκλημα αυτό δεν διαλευκάνθηκε ποτέ.

Οι θύτες παρέμειναν στο σκότος, αφήνοντας μια βαριά σκιάνω από την ιστορία της. Η τελική αδικία: Ένας τάφος που «χάθηκε» Η τραγωδία της Νίτσας Χατζηγεωργίου δεν σταμάτησε ούτε μετά τον θάνατό της.

Η μοίρα επιφύλασσε μια τελευταία, πικρή ειρωνεία στη μνήμη της. Χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια εργασιών επέκτασης στο κοιμητήριο του Αγίου Δομετίου, ο τάφος της ισοπεδώθηκε από μπουλντόζες.

Τα λείψανα της ηρωίδας διασκορπίστηκαν, αναμείχθηκαν με τα χώματα και χάθηκαν για πάντα.

Δεν βρέθηκε τίποτα, δεν ταυτοποιήθηκε τίποτα.

Όσες προσπάθειες έγιναν στη συνέχεια από παλιούς συναγωνιστές της να «σώσουν» ό,τι μπορούσαν, ήταν απλώς μια συμβολική χειρονομία σε μια μπάζα από χώμα. Η Νίτσα Χατζηγεωργίου έμεινε χωρίς καν έναν αναγνωρίσιμο τάφο, χωρίς ένα σημείο για να ανάψει κανείς ένα κερί. Μια χρωστούμενη συγγνώμη Η ιστορία της Νίτσας Χατζηγεωργίου δεν είναι απλώς μια ιστορία ηρωισμού· είναι μια σπαρακτική υπενθύμιση της ανθρώπινης αχαριστίας και του πολιτικού μίσους.

Μια γυναίκα που προσέφερε τα πάντα στον αγώνα για την ελευθερία, έζησε βασανισμένη, κυνηγημένη από πρώην «δικούς της» ανθρώπους, δολοφονήθηκε μόνη και τελικά στερήθηκε ακόμα και την τελευταία της κατοικία. Σήμερα, το λιγότερο που οφείλουμε στη μνήμη της δεν είναι τα μεγάλα λόγια, αλλά η αλήθεια της ιστορίας της.

Γιατί μπορεί να μην υπάρχουν οστά για να προσκυνήσουμε, αλλά η θυσία της παραμένει ανεξίτηλη στη συλλογική μνήμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους