Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη χώρα μας υπήρξαν δύο μεγάλοι αγωνιστικοί κύκλοι, μετά το Πολυτεχνείο και τη Μεταπολίτευση, που έπαιξαν ρόλο στις εξελίξεις έως και σήμερα.

Ο πρώτος καλύπτει το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 και τη δεκαετία του 1990.

Περιλαμβάνει την αντίδραση στη ρήξη του κοινωνικού συμβολάιου του ΠΑΣΟΚ, την έκρηξη της νεολαίας το 1990-91, τα μεγάλα φοιτητικά κινήματα το 1987 και το 1995, την απεργία στις εξετάσεις το 1988, το καλοκαίρι της οργής το 1992, τα εξεταστικά του 1998, τη μεγάλη απεργία της ΟΛΜΕ και τα μεγάλα αγροτικά μπλόκα.

Έχει παρουσία της νεολαίας αλλά όχι μόνο.

Έχει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας συνδικαλιστικής μαχητικότητας που ως ένα βαθμό επιβιώνει ως σήμερα.

Έχει ως βασικό στοιχείο την λογική της αντίστασης σε δυσμενές έδαφος (μια που συγκροτείται στο έδαφος ηττών). Ο δεύτερος έχει μεγαλύτερη παρουσία της νεολαίας (αν και δεν πρέπει να υποτιμάμε τη μεγάλη εμπειρία της απεργίας της ΔΟΕ το 2006 και την «παλλαϊκή» διάσταση της μάχης γύρω από το άρθρο16) και διαπερνά τη δεκαετία του 2000, με δύο κορυφώσεις, το 2006-2007 για τη φοιτητική νεολάια και το 2008 για όλη τη νεολαία.

Έχει ως στοιχειο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Όλα αυτά τροφοδοτούνται και από επιμέρους διεργασίες καθοριστικές για τη διαμορφωση μιας «πολιτικής και κινηματικής υποδομής», από τη διαμόρφωση των ΕΑΑΚ και των Παρεμβάσεων έως τις σημασία που είχαν οι διεργασίες γύρω από την ελληνική προεδρία το 2003 και βεβαίως το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ.

Γι' αυτό και όλα αυτά συναντιούνται στην πενταετία 2010-2015.

Προφανώς και όλα αυτά ηττώνται όπως και όλη κοινωνία στην περίοδο μετά το 2015.

Οι μεγαλύτερες γενιές μπόρεσαν ως ένα βαθμό να κάνουν χρήση της «κινηματικής υποδομής» πρωτίστως συνδικαλιστικής,η γενιά της δεκαετίας του 2000 έμεινε πιο μετέωρη.

Η εσωτερίκευση της ήττας σε συνδυασμό με τον κατακερματισμό / αποδιάρθρωση της «πολιτικής υποδομής» (ιδίως ως κρίση μεγάλων ενωτικών σχημάτων - με συμβολική και υλική συμπύκνωση τη διάλυση των ΕΑΑΚ που αποτέλεσαν το «κοινό νήμα» σε όλες αυτές τις κινηματικές εμπειρίες) οδήγησε σε πλήθος αποκλίνουσες πρακτικές από νεοσεχταρισμούς (και ιδεολογικούς νεοσυντηρητισμούς) έως παλιούς καλούς καιροσκοπισμούς και καριερισμούς.

Ιδίως όταν η ήττα αφορά μια ολόκληρη κοινωνία και την εμπέδωση μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης κοινωνικής μηχανικής, με αποτέλεσμα μια κοινωνία μειωμένων ως μηδενικών προσδοκιών.

Κάτι που εξηγεί - και θα συνεχίσει να εξηγεί... - το γιατί πλέον θα έχουμε και «δημοκρατική παράταξη» μειωμένων έως μηδενικών υποσχέσεων. «Εδώ που είστε, και πολλά σας τάζουμε» είναι πλέον η γραμμή...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους