Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ζόραν Μαμντάνι πριν μερικές ώρες ενημέρωσε τον κόσμο για το τι σημαίνει πολιτική δυνατότητα, πολιτικό γεγονός, πίστη σε κοινωνικό συμβόλαιο και τι δύναται να παραγάγει ετούτη.

Είχε εκδηλώσει την πρόθεσή του να αξιοποιήσει κάθε νομολογικό εργαλείο προκειμένου αν προσέλθει ο εγκληματίας πολέμου Νετανιάχου στη Νέα Υόρκη (πιθανότατα τον Σεπτέμβρη) να συλληφθεί κατ' επιταγή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Αυτό ήταν μια πραγματική δουλειά.

Δηλαδή ένα πραγματικό πεδίο ρήξεων και προστριβών. Ο Μαμντάνι, με έναν τρόπο, απέτυχε.

Αλλά με τον τρόπο που ασκεί πολιτική, κατάφερε να κάνει αυτό που σήμερα όλοι οι προοδευτικοί Gen-Z αποκαλούν "ανελέητο aura farming". Ή πιο απλά, να δώσει leadership.

Να δείξει τι μπορεί να σημαίνει σήμερα ηγεσία.

Κατά τη γνώμη μου το δείχνει με διεθνή εμβέλεια και με stature, homme d'État. "Είναι αρχιτέκτονας μιας τρομερής γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων" // "Υπεύθυνος για τον θάνατο 73.000 ανθρώπων, ακρωτηριασμό δεκάδων χιλιάδων παιδιών, στόχευση Μονάδων Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, τη δολοφονία εκατοντάδων επαγγελματιών ανθρωπιστικής βοήθειας και δημοσιογράφων". Στο τραπέζι έβαλε και τον λιμό που επέβαλλε το Ισραήλ -- να μην το ξεχνούμε, διακριτό και ακραίο έγκλημα πολέμου.

Καταλήγει πως η θέση του είναι μόνον στο δικαστήριο και καλεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να παρέμβει, καθώς αυτή έχει τη μόνη δικαιοδοσία.

Δεν έχει σημασία που ο Τραμπ δε θα το κάνει ποτέ αυτό, ασφαλώς (εξάλλου είναι και ο λόγος που ξηλώνεται η ίδια η MAGA παρακαταθήκη του). Σημασία έχει ότι ο λόγος του Μαμντάνι χαιρετίζεται διεθνώς από όλα τα προοδευτικά στρώματα των κοινωνιών ως ένας λόγος παρρησίας, υψηλής συγκρότησης και αμετακίνητων αξιών.

Μπορεί να μη δύναται να κάνει το βήμα της σύλληψης δηλαδή, αλλά δεν κάνει βήμα πίσω από τις πολιτικές του.

Είναι και κάτι άλλο αυτός ο λόγος.

Είναι η -πρώτη- κορυφαίας βαρύτητας δημόσια κατάθεση από πολιτικό, και μάλιστα τον δήμαρχο της παγκόσμιας μητρόπολης του κεφαλαίου, που υπερασπίζεται ρητά χωρίς αφηρημένα δυτικοκεντρικά σχήματα (σαν του Καναδού πρωθυπουργού, σαν του Μακρόν κ.α.), το ίδιο το μετα-Ολοκαυτωματικό ήθος, και ισχυρά πολιτικά στοιχεία του μεταπολεμικού συμβολαίου που κρατούν ακόμα.

Γίνεται η θεσμική ανθρώπινη υποδομή που ξαναδίνει φωνή, ένταση κι έμφαση σε ένα ολόκληρο πλαίσιο αντιλήψεων, παραδοχών, προπαραδοχών, εργαλείων, σχέσεων, οραμάτων, σχημάτων που γεννήθηκε μετά το Ολοκαύτωμα και για να προστατέψει την ανθρωπότητα από νέο Ολοκαύτωμα. Ο Ζόραν Μαμντάνι πολύ απλά είπε ξανά "Ποτέ ξανά". Και αυτό τον καθιστά -δυστυχώς- αυτή τη στιγμή μια μοναδική περίπτωση.

Ο τρόπος που κλείνει το μήνυμά του, ότι πρέπει να αξιοποιηθούν όλα τα εργαλεία για να υπερασπιστούμε την ανθρωπινότητα κι αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, ο τρόπος που αυτό γίνεται προσωπικό του όραμα, ευθύνη του, κομμάτι ναι της πολιτικής του πλατφόρμας, μου έφερε απευθείας στο μυαλό τον Λίνκολν για τη σχέση εμπιστοσύνης - σοφίας.

Για το ότι αν η πολιτική σχέση της εμπιστοσύνης έχει τεθεί σωστά, θα προκύψει το ορθό.

Μπορεί να είναι ρομαντικό, αλλά αποδεικνύεται κι αληθινό.

Αυτό το έχουμε δει πολλές φορές στην ιστορία με αμφισβητήσεις εκλογικών αποτελεσμάτων και πώς ό,τι ξεκινάει έτσι, καταλήγει σε τύποις δικτατορία το λιγότερο.

Αντίθετα ο Μαμντάνι βγήκε μέσα από τα σωθικά της Νέας Υόρκης τόσο οργανικά που στ' αλήθεια ούτε η επικοινωνιολογία, ούτε η πολιτική επιστήμη μπορούν από τώρα να κατανοήσουν πώς κέρδισε.

Διδάσκει όμως και πώς να κάνεις πολιτική ακόμη κι όταν χάνεις ατομικά.

I am not bound to win, but I am bound to be true που έλεγε ο Λίνκολν. ΥΓ. Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά, και είναι μια τεράστια πάλη όχι μόνο για δίκαιο και αλήθεια αλλά και αποκατάσταση, για να πάψει ο πόνος.

Αλλά ας μου επιτραπεί κι ένα άλλο ύφος, λίγο εορταστικό όπως γιορτάζουν αυτές τις στιγμές όλοι της γενιάς μου κι οι επόμενοι, γιατί πέραν όλων των ανωτέρω, είναι και μια επίπονη πάλη στο εσωτερικό του πολιτικού κατεστημένου, δομών της πόλης, παρακρατικών και υπερκρατικών, πάλη ακόμα και στο εσωτερικό του κόμματος και όλης της Αμερικής γιατί η σχέση της με το Ισραήλ ως είχε, έχει τελειώσει.

Κι έτσι... ΥΓ2. α) ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΡΑΠ β) Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ MILLENNIALS ΠΑΜΕ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ. ΥΓ3.

Κυριολεκτικά η φράση - υπόδειγμα της ημέρας στην ψηφιακή κουλτούρα εορτασμού της παρρησίας είναι το "Δημαρχάρα μου! Και το λέω ως (βάλε οιαδήποτε περιοχή εκτός Νέας Υόρκης). Όλοι τον αισθάνονται ως ολόδικό τους ηγέτη, ή νομίζω εγώ, ως ολόδικό τους leadership αφ' εαυτού. Αποκαθιστά την ίδια την έννοια ως κοινωνικό agency. Oh Mayor! My Mayor!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους