Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εμφανίστηκε ένα φαινόμενο ταξιδιωτικών «ινφλουένσερ», κυρίως Αμερικανών, Αυστραλών βλ Λουκ Ντάμαντ (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η πλειοψηφία είναι αγγλοσαξωνικής καταγωγής) που αναγάγουν την φτώχεια ως ένα ινσταλέισον.

Κάτι καμπανόφατσες, σκατόφατσες, κάτι μούτσκες, καρπαζοεισπράκτορες.

Ταξιδεύουν σε μια φαβέλα του Ρίο για να φωτογραφηθούν ανάμεσα στην μιζέρια.

Ψάχνουν την «αυθεντικότητα» της ανέχειας.

Θεωρούν ότι η Καμπούλ είναι πιο εντυπωσιακή από το Παρίσι ή την Μαδρίτη.

Υποστηρίζουν ότι η Μπανγκόκ ομοιάζει με το Τόκυο.

Αναφέρουν ότι θα προτιμούσαν να ζουν στην «πολύχρωμη» Κολομβία από την «βαρετή» Αυστραλία.

Αναπολούν την «underground» σκηνή της Βαγδάτης.

Γοητεύονται από την «ανεπιτήδευτη» απουσία υγειονομικών κανόνων των πλανόδιων μικροπωλητών street food της Ινδίας.

Αποθεώνουν το «γοητευτικό» χάος του Λάγος και των άλλων Αφρικανικών πόλεων και την αυθορμησία των επαιτών, φτωχοδιάβολων και μικροαπατεωνών του Καΐρου.

Ευαγγελιστές ενός χυδαίου πτωχοπροδρομισμού, ενός μιζεραμπιλισμού.

Ανερμάτιστοι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν την εποχή των grievances, των πολιτιστικών και ταυτοτητικών πολέμων, που δεν μπορούν να μοιράσουν δύο γαϊδουριών άχυρα.

Ναι, τα κράτη, τα έθνη, οι κοινωνίες, οι κουλτούρες, δλδ οι αξίες μιας κοινωνίας, μπορεί να αποτύχουν, να καταρρεύσουν για διάφορους ιστορικούς, πολιτικούς, πολιτειακούς/θεσμικούς, κοινωνικούς λόγους.

Αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι άνθρωποι εγγενώς φέρουν ένα στίγμα, βιολογικό/γενετικό.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Και δεν θα αποσιωπηθεί μήπως και προσβληθεί κάποιος.

Πρόκειται περί ενός νεο-οριενταλισμού, ένα είδος δυτικής προβολής σε κοινωνίες, περιοχές του κόσμου που δεν τις κατανοούν.

Πρόκειται για εξιδανικευμένες, ρομαντικοποιημένες πολιτισμικές αναπαραστάσεις που ανάγουν την Ανατολή στις φανταστικές ουσίες των «ανατολικών λαών» και «των τόπων της Ανατολής». Και οι αναπαραστάσεις έχουν σκοπούς, είναι σχηματισμοί, παραμορφώσεις.

Μια χυδαία ψυχολογική άσκηση στην αυτοεπιβεβαίωση, μια ηθικολογία, μια επίδειξη αρετής (virtue sigalling). Μου θυμίζει τα “fashion police” των ανέμελων 90s και 00s όπου άνθρωποι με φανταστικά ανώτερο πολιτισμικό κεφάλαιο επιδερμικά ασκούσαν κριτική σε κοινωνικά στρώματα που ανήλθαν γρήγορα την κοινωνική κλίμακα και εκφράζονταν μέσα από παράταιρες επιλογές στη διασκέδαση, στην ενδυμασία, στη διακόσμηση, όχι όμως για να κατανοήσουν το φαινόμενο του εκδημοκρατισμού αλλά, στοχοποιώντας και λοιδορώντας, επιθυμούσαν διακαώς να επιβεβαιώσουν την όποια σαθρή ηθική ανωτερότητά τους.

Ας ρωτήσουν την Καταλίνα, την κυρία που με βοηθά στις δουλειές του σπιτιού, πως είναι να ζεις στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Δεν θα άντεχαν ούτε δευτερόλεπτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους