Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φεύγουν σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν τη ζωή μας.

Και όσοι από εμάς έχουμε περάσει στην τρίτη ηλικία, νιώθουμε σαν να μένουμε όλο και πιο γυμνοί και μόνοι.

Πρώτα μια μελαγχολία για τον άνθρωπο που έφυγε, μετά μια νοσταλγία για όσες στιγμές μας χάρισε και τέλος το ερωτηματικό που αφορά εμάς τους ίδιους.

Θα έχω κι εγώ κάποιον δίπλα μου τη στιγμή που θα φεύγω από αυτή τη ζωή; Θα έχω φροντίδα αν φτάσω στα βαθιά γεράματα και κάπου να μένω με ασφάλεια; Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει θάνατος και οριστική διαγραφή του ανθρώπου από τον κόσμο.

Είναι μια μετάβαση.

Κάποιοι φιλόσοφοι λένε πως η πραγματική ζωή είναι μετά τη ζωή που ζούμε εδώ και τώρα.

Δεν είναι για να τον φοβάσαι ο θάνατος, αλλά τι γίνεται με όσα θα συμβούν πριν από αυτό; "Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα" λέει το γνωστό άσμα που τραγουδάει ο Βασίλης Παπακωσταντίνου σε ποίηση του Ανδρέα Πανταζή.

Φιλοσοφήστε τη ζωή και το θάνατο! Και τα δυο είναι μέρος της ζωής. Αντίο Μαίρη Λίντα! Αντίο σε όλες τις ψυχές που έφυγαν και στιγμάτισαν τη ζωή μας με το ταλέντο και τις δημιουργίες τους. @ακόλουθοι@highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους