«Φτάνει πια, Κώστα! Δεν αντέχω άλλο!» Η φωνή μου ακούγεται ξένη στα OWN τα αυτιά μου, σαν να ανήκει σε κάποια άλλη γυναίκα. Στέκομαι στην κουζίνα, με τα χέρια βυτηγμένα στο απορρυπαντικό και τα μάτια...
«Φτάνει πια, Κώστα! Δεν αντέχω άλλο!» Η φωνή μου ακούγεται ξένη στα OWN τα αυτιά μου, σαν να ανήκει σε κάποια άλλη γυναίκα.
Στέκομαι στην κουζίνα, με τα χέρια βυτηγμένα στο απορρυπαντικό και τα μάτια μου καυγμένα από τα κλάමια που προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου.
Δίπροστα μου, ο Μάνος, ο αδερφός του συζύγου μου, κάθεται στο τραπέζι με τις πιτζάμες του.
Κοιτάζει το κινητό του με αυτή την αδιάφορη έκφραση, ενώ δίπλα του υψώνεται ένα βουνό από λερωμένα πιάτα και φλιτζάνια από καφέ. «Τι έγινε τώρα, Ελένη; Γιατί φωνάζεις;» ρώτησε ο Κώστας, μπαίνοντας στο δωμάτιο.
Τον κοιτάζω και νιώθω ένα κόμπο στο λαιμό. Ο Κώστας, ο άντρας μου, ο άνθρωπος που υποσχέθηκε να με προστατεύσει. «Τώρα; Τώρα έγινε;» φώναξα, ρίχνοντας το σφουγγάρι μέσα στον νερόρα. «Έναν μήνα, Κώστα! Έναν μήνα έχει έρθει ο αδερφός σου "για λίγες μέρες" για να βρει δουλειά στην Αθήνα.
Έναν μήνα καθαρίζω τα σκουπίδια του, μαζεύω τα ρούχα του, μαγειρεύω για τρεις ενώ εγώ επιστρέφω εξαντλημένη από τη δουλειά μου!» Ο Μάνος αναστέναξε βαρετά, χωρίς να levαντήσει το βλέμμα από την οθόνη. «Είσαι πολύ νευρική, ναι.
Λίγο να ηρεμήσεις, δεν είναι θέμα», είπε με αυτόν τον υποτιμητικό τόνο που με τρελαίνει. «Δεν είναι θέμα;» ούρλιαξα. «Το να αφήνεις τα εσώρουχά σου πάνω στο καναπέ και να μου λες ότι "δεν ξέρω να οργανώσω το σπίτι" ενώ εγώ τα κάνω όλα, δεν είναι θέμα;» Ο Κώστας έκανε ένα βήμα προς εμένα, προσπαθώντας να με ηρεμήσει, αλλά η κίνησή του με εξγέντασε. «Ελένη, είναι ο αδερφός μου.
Είναι οικογένεια.
Μην γίνεσαι τόσο σκληρή, ξέρεις ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά για εκείνο τώρα.
Λίγο ακόμα, θα βρει κάτι και θα φύγει». «Λίγο ακόμα...» ψιθύρισα με ειρωνεία. «Αυτό το "λίγο ακόμα" έγινε εβδομάδες.
Πότε θα τελειώσει; Πότε θα σταματήσω να νιώθω σαν υπηρετρια στο δικό μου σπίτι;» Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά. Ο Μάνος τελικά σηκώθηκε, με μια κίνηση γεμάτη αλαζονεία, και έφυγε προς το υπνοδωμάτιο, αφήνοντας πίσω του το χάος.
Έμεινα μόνη με τον Κώστα.
Το βλέμμα του ήταν απογοητευμένο, σαν εγώ να ήμουν η κακή εδώ. «Δεν καταλαβαίνεις ότι με πληγώνεις όταν μιλάς έτσι για τον αδερφό μου;» μου είπε χαμηλόφωνα.
Θα καταφέρει η Ελένη να σώσει τον γάμο της ή η απόφασή της θα γίνει το τέλος; Δείτε τη συνέχεια της ιστορίας στο σχόλιο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους