Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και φτάσαμε εδώ, ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά. Έγραψε 50. Λίγο τρομακτικό ως νούμερο, λίγο ελπιδοφόρο ως αποφυγή κακών επιλογών, μα μια στιγμή πολύ απολογιστική.

Δεν κοίτας πίσω δεν έχει νόημα, γιατί κουβαλάς αυτό το πίσω πάνω σου, κοιτάς μπροστά με μεγαλύτερη σιγουριά, αλλά πλέον και φόβο.

Δεν κοιτάς γύρω σου, δεν ψάχνεις, ξέρεις που θέλεις να πας, μαζί με 2-3 φιλαράκια που έμειναν εκεί να σε βριζουν ,να σε επικρίνουν, να σε αγαπούν , να σε προστατεύουν, να σε στηρίζουν και να φτιάχνουν στιγμές.

Έχω ότι με κάνει να χαμογελώ, ότι με κάνει να σκέφτομαι, ότι με κάνει να κλαίω, ότι με κάνει να μετανιώνω, ότι με ξυπνάει το πρωί, ότι με κάνει να χτυπάει η καρδιά μου από αγάπη και φόβο, ότι με κάνει να ονειρεύομαι, ότι με προσγειώνει, ότι μου θυμίζει πόσο ασήμαντος είμαι...αν δεν τα έχω.

Έμαθα να συγχωρώ, να αγαπώ όσους δεν με συγχωρούν, να εκτιμώ όσους με πιέζουν, να μην επιμένω, να έχω επιμονή, να μην προσπαθώ να επιβάλλω την γνώμη μου, να μην φοβάμαι την αλήθεια της επικρισης, να βλέπω πάντα τον σπουδαίο λόγο της επίθεσης σε εμένα.

Καταλαβα ότι οι φυσικές βασικές ανάγκες που ντύνονται με ένα αίτημα ανιδιοτέλειας είναι και οι πιο σοβαροί λόγοι να κάνεις εχθρούς ή να Κάνεις φίλους. Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας, όλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους