Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αγρόκτημα που έμοιαζε με παλάτι Στο Bogstad Manor, λίγο έξω από το Όσλο, η πρώτη απορία γεννιέται πριν ακόμη ακούσεις την ιστορία του: Πώς γίνεται ένα αγρόκτημα να έχει κρυστάλλινους πολυελαίους, μαρμάρινα αγάλματα, σπάνιους πίνακες, περίτεχνα έπιπλα, χειροποίητες πορσελάνες και δωμάτια που θυμίζουν βασιλικό ανάκτορο; Η απάντηση είναι πως το Bogstad δεν ήταν ένα συνηθισμένο αγρόκτημα.

Ήταν το κέντρο ενός τεράστιου κτηματικού και βιομηχανικού κόσμου, σχεδόν φεουδαρχικής κλίμακας, που περιλάμβανε αγροκτήματα, δάση, πριονιστήρια, σιδηρουργεία και ολόκληρους οικισμούς εργαζομένων.

Γύρω στο 1810, οι επιχειρήσεις του ιδιοκτήτη του, Peder Anker, απασχολούσαν περίπου 2.600 ανθρώπους.

Οι δασικές του εκτάσεις απλώνονταν σε τεράστιες περιοχές.

Δεν εργάζονταν, φυσικά, όλοι μέσα στο Bogstad.

Δούλευαν στα δάση, στη μεταφορά της ξυλείας, στα πριονιστήρια, στα σιδηρουργεία και στα αγροκτήματα που ανήκαν στο τεράστιο κτήμα.

Γιατί τότε η ξυλεία δεν ήταν απλώς ένα οικοδομικό υλικό.

Ήταν η ενέργεια, η θέρμανση, η πρώτη ύλη της βιομηχανίας και ένα από τα σημαντικότερα εξαγώγιμα προϊόντα.

Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το πετρέλαιο της εποχής.

Από αυτόν τον πράσινο πλούτο γεννήθηκαν οι πολυέλαιοι, οι πίνακες, τα ταξίδια, οι βιβλιοθήκες και η εντυπωσιακή πολυτέλεια που βλέπουμε σήμερα στο αρχοντικό.

Και ίσως γι’ αυτό η πολυτέλεια κάνει ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση.

Δεν βρισκόμαστε σε ένα παλάτι χτισμένο μόνο για επίδειξη, αλλά στην καρδιά ενός αγροτικού και παραγωγικού συγκροτήματος, όπου η γη, το δάσος και η εργασία χιλιάδων ανθρώπων δημιουργούσαν τεράστιο πλούτο.

Η ιστορία του τόπου πηγαίνει πολύ πίσω.

Κάποτε το Bogstad ανήκε στο δανικό στέμμα, την εποχή που η Δανία και η Νορβηγία αποτελούσαν κοινό βασίλειο.

Εκείνη την περίοδο βασίλευε ο Christian IV, γνωστός και για τα περισσότερα από είκοσι παιδιά που απέκτησε με διαφορετικές γυναίκες.

Αργότερα, το Bogstad πέρασε σε ιδιώτες. Η Νορβηγία απέκτησε το πρώτο δικό της πανεπιστήμιο μόλις το 1811.

Ως τότε, η γνώση έπρεπε συχνά να αναζητηθεί έξω από τα σύνορά της.

Οι εύπορες οικογένειες έστελναν τους νέους τους στην Ευρώπη και προσκαλούσαν τεχνίτες, καλλιτέχνες και επιστήμονες από άλλες χώρες. Ο Peder Anker ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία και στη Σουηδία, μελετώντας το εμπόριο, την τεχνολογία, τα έργα οδοποιίας, τους βοτανικούς κήπους και την ευρωπαϊκή τέχνη.

Για τη διαμόρφωση του κτήματος έφερε ανθρώπους που γνώριζαν την τέχνη των αγγλικών κήπων.

Έτσι εξηγείται γιατί μέσα στο αρχοντικό συναντάμε τόσες διαφορετικές επιρροές.

Στις δαντελένιες κουρτίνες, στα σκαλισμένα έπιπλα, στους πίνακες, στα γλυπτά και στα σερβίτσια.

Όπως μας εξήγησαν, ακόμη και τα πιάτα και οι πορσελάνες ήταν χειροποίητα.

Το καθένα είχε φτιαχτεί και ζωγραφιστεί ξεχωριστά, με εκείνες τις μικρές διαφορές που μαρτυρούν πως κάποτε η ομορφιά περνούσε από τα ανθρώπινα χέρια και όχι από μια γραμμή μαζικής παραγωγής.

Ανάμεσα στα γλυπτά ξεχωρίζει ο νεαρός που κάθεται και βγάζει ένα αγκάθι από το πόδι του.

Είναι ο περίφημος Αγκαθορράφος, ένα από τα αγάλματα που αντιγράφηκαν περισσότερο από κάθε άλλο έργο της αρχαιότητας.

Σε άλλο δωμάτιο συναντάμε μια ιταλική απόδοση της θεάς Δήμητρας, σαν μια απρόσμενη γέφυρα ανάμεσα στην ελληνική αρχαιότητα, την ιταλική τέχνη και ένα νορβηγικό αρχοντικό.

Το πιο ιστορικό, όμως, σημείο του σπιτιού είναι ίσως το μπλε δωμάτιο.

Εδώ, όπως μας είπαν, γίνονταν οι μεγάλες πολιτικές συζητήσεις. Το Bogstad είχε εξελιχθεί σε σημαντικό κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, ιδιαίτερα στα κρίσιμα χρόνια του 1814, όταν η Νορβηγία απέκτησε το Σύνταγμά της και άρχισε να διαμορφώνει τη σύγχρονη πολιτική της ταυτότητα. Ο Peder Anker συμμετείχε στη Συντακτική Συνέλευση του Eidsvoll και αργότερα έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της Νορβηγίας.

Ο γαμπρός του, Herman Wedel Jarlsberg, υπήρξε επίσης κεντρική πολιτική μορφή, ενώ στο Bogstad πραγματοποιήθηκαν σημαντικές συνομιλίες που συνδέθηκαν με το μέλλον της χώρας.

Έξω από το σπίτι απλώνεται ένας από τους παλαιότερους διαμορφωμένους κήπους της Νορβηγίας.

Στην αρχή ήταν αυστηρός και συμμετρικός, όμως γύρω στο 1780 μεταμορφώθηκε σε ρομαντικό αγγλικό πάρκο, με ελεύθερη βλάστηση, μικρές λίμνες, καμπυλωτά μονοπάτια και μεγάλα δέντρα. Ο Peder Anker καλλιέργησε περίπου τετρακόσια φυτικά είδη που δεν φύονταν φυσικά στη Νορβηγία.

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν φυτώρια, θερμοκήπια, λαχανόκηποι και πλήθος λουλουδιών, σαν να συνεχίζεται η παλιά σχέση του κτήματος με τη γη. Φεύγοντας από το Bogstad, σκέφτηκα πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο στα πεδία των μαχών και στα κοινοβούλια.

Γράφεται και σε ένα χειροποίητο πιάτο.

Σε έναν κήπο που έφερε την Αγγλία στη Νορβηγία.

Σε ένα κομμάτι ξύλο που κάποτε άξιζε όσο το πετρέλαιο σήμερα.

Και σε ένα μπλε δωμάτιο, όπου άνθρωποι κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι και συζήτησαν το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας. Στο Bogstad, το δάσος πλήρωσε τους πολυελαίους και μέσα στα σαλόνια του άρχισε να σχεδιάζεται η νέα Νορβηγία.🇳🇴 ❤️ Love always

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους