Το ζύγιασμα των τραγικών (Αισχύλον δ’ αιρήσομαι, Αριστοφάνη, Βάτραχοι 1471) Όρφνη της μελανής νυχτός του αγνού φωτός αρνήτρα να σκεπάζεις πάψε τα όμματα φανέρωσε το δράμα Μα τί ναι οι ανατολίτικοι...

Πλήρες Κείμενο:

Το ζύγιασμα των τραγικών (Αισχύλον δ’ αιρήσομαι, Αριστοφάνη, Βάτραχοι 1471) Όρφνη της μελανής νυχτός του αγνού φωτός αρνήτρα να σκεπάζεις πάψε τα όμματα φανέρωσε το δράμα Μα τί ναι οι ανατολίτικοι ρυθμοί; Γιατί φτωχοντυμένοι οι ήρωες όλοι; Της κόμης της την άκρη μοναχά στην αδελφή της γιατί στέλνει η Ελένη; Γιατί η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της; Τί κάνουν οι Θεοί στη σκηνή απάνω; Πόση σκληρότης πια ο Βάκχος; Γιατί τόση κακία, τόσα μίση, τόσα πάθη; Πού η γαλήνη της ψυχής; Που ο φρενοτέκτων ποιητής; Δεν υπάρχουνε στον κόσμο αυτό Τιτάνες.

Υπάρχουν άνθρωποι με πάθη φιλοδοξίες, εγωισμούς και μίση.

Άνθρωποι που να κρύβονται δεν μπορούν στην όρφνη αιώνια.

Άνθρωποι μ’ ατέλειες και στην καλοσύνη.

Άνθρωποι προπάντων υπαρκτοί.

Επαινούμε όσους αψεγάδιαστους τους βροτούς παρουσιάζουν.

Αλύπητα χλευάζουμε όσους την κατάντια μας θυμίζουν.

Μα να γνωρίσουμε καιρός είναι τους ανθρώπους.

Μα να γνωρίσουμε καιρός είναι την αλήθεια.

Αν θέλουμε κάποτε να γένουμε Τιτάνες.

Κι αν στην τρυφερή ευαισθησία μας χαμένοι φοβηθούμε μπρος στου βίου τη ψυχράδα πληγωμένοι απ’ άλλων έργα μα και λόγια για τη λύπη μας υπάρχουν συλλυπούντες μες στον θρήνο τους εμείς συνοδοιπόροι.

Κι αν του συμπαντος πικραίνουνε τα πλείστα στης ψυχής την πειροβρίθωνα πορεία αλησμόνητη παρηγοριά το μέρος το βραχύσωμο του κόσμου που αξίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους