Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν θα το κάνεις, έτσι; Μην τολμήσεις να μας τακτοποιήσεις έτσι, μπροστά σε όλο τον χωριό!» Η φωνή της μητέρας μου, της Καί swojej, αντηχούσε σε όλο το σαλόνι. Έκαιβεται.

Το πρόσωπό της ήταν κόκκινο από τη χαρά και την ταυτόχρονα οργή.

Στο τραπέζι υπήρχαν τρία διαφορετικά κατάλογα με catering και μια λίστα καλεσμένων που έμοιαζε περισσότερο με τη δημογραφική έννοια της περιοχής μας παρά με μια λίστα γάμου.

Κοιτάζω τον Μάνο.

Είχε το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα.

Τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά. «Μα μαμά, δεν είναι εφικτό», είπε ο Μάνος με τη φωνή του να τρέμει. «Δεν έχουμε αυτά τα χρήματα.

Δεν θέλουμε να ξεκινήσουμε τη ζωή μας με χρέη για μια γιορτή μιας νύχτας». «Χρήματα;» ξέσπασε η κυρία Ελένη, η πεθερά μου, που μέχρι τότε καθόταν σιωπηλή, παρακολουθώντας τα πάντα με εκείνο το κρύο, κρυστάλλινο βλέμμα της. «Πώς θα το πει ο κόσμος; Ότι ο γιος μου κάνει γάμο σε μια ταβερναάκι με δέκα άτομα; Εγώ έχω υποσχέθει στη γειτόνισσα, στη διακόμιστο, στους ξαδέρφους από την Κρήτη ότι θα γίνει πραγματικό πανηγύρι!» Ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό.

Ήταν αυτή η στιγμή.

Η στιγμή που κατάλαβα ότι ο γάμος μας δεν ήταν πια για εμάς.

Ήταν ένα θέατρο.

Ένα κοινωνικό event για να αποδείξουν οι δύο γυναίκες αυτές ότι είναι «καλές οικοδέσπινες». «Σταματήστε το!» φώναξα.

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν απόκοσμη.

Οι δύο μητέρες με κοίταξαν σαν να είχα μόλις έκανα κάποιο έγκλημα. «Τι είπες, Μαρία;» ρώτησε η μητέρα μου, χαμηλώνοντας τη φωνή της, κάτι που ήταν ακόμα πιο τρομακτικό. «Είπα ότι σταματάτε. Τώρα.

Δεν θα γίνει πανηγύρι.

Δεν θα έρθουν οι τρίτοι ξάδερφοι που δεν έχω δει since των πέντε μου.

Θα κάνουμε κάτι απλό.

Μόνο εμείς και οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι». Η μητέρα μου σηκώθηκε από την καρέκλα.

Το πρόσωπό της είχε γίνει άχρωμο.

Θα καταφέρουν οι γονείς να αποδεχτούν την απόφασή τους ή η απόσταση θα γίνει μόνιμη; Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους