Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"...Και πήρες του καιρού τ’ αλφαβητάρι και της αγάπης λόγια φυλαχτό, για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι και πήρες την ελπίδα και τη χάρη

..." Σαν σήμερα πριν οχτώ ολόκληρα χρόνια - ποσο γρήγορα περνάει ο καιρός!- κίνησε να απαντήσει "του κάτω κόσμου τα πουλιά" ο Μάνος Ελευθερίου.

Έφυγε έτσι όπως ακριβώς έζησε.

Ταπεινά και σιγανά.

Ένας πραγματικά μεταξωτός άνθρωπος.

Ένας σεμνός δημιουργός.

Ένας πολύ σπουδαίος –και πραγματικά λαικός- ποιητής.

Χωρίς ανούσιες μεγαλοστομίες και δήθεν βαθυστόχαστες κενές περιεχομένου πομφόλυγες που τόσο αρέσκονται οι άνθρωποι της τέχνης.

Χωρίς θυμούς και κακίες, χωρίς να κουνάει το δάκτυλο στους αδαείς.

Χωρίς «δημόσιες σχέσεις» και ειδικά προνόμια.

Χωρίς να κομπάζει για τα όσα πολλά και σπουδαία είχε γράψει.

Όπως οι πραγματικοί σημαντικοί που δεν χρειάζεται να περιφέρουν το εγώ τους . Αφήνουν το έργο τους να μιλήσει γι’αυτούς.

Και στην περίπτωση του Μάνου Ελευθερίου οι στίχοι του και τι δεν είχαν να πουν! Όχι μόνο για τον δημιουργό τους.

Αλλά για όλη την σύγχρονη περιπέτεια του δικού μας πολιτισμού που σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή.

Τύχη αγαθή που ελάχιστοι αξιώθηκαν, να σε τραγουδούν οι Έλληνες και οι στίχοι σου να έχουν αφήσει το στίγμα τους στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας.

Οκτώ χρόνια πριν, ο γεμάτος συγκίνηση σεβασμό και αυθορμητισμό αποχαιρετισμός από τόσους ανέλπιστα πολλούς απλούς καθημερινούς ανθρώπους στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης –και δεν μιλάω για επίσημους και κόμματα- που έμοιαζε να θέλουν κατευοδώσουν κάποιον που τον αισθάνονται δικό τους άνθρωπο, χρησιμοποιώντας κάποιους από τους στίχους του που μας σημάδεψαν, με μια έννοια με γέμισε με κάποια - αναπάντεχη- αισιοδοξία.

Τόσα χρόνια μετά, διαβάζω πολλά σημειώματα στο διαδίκτυο στην επέτειο του θανάτου του.

Πολλά από αυτά είναι γραμμένα από νέα παιδιά, τα παιδιά μας, που δεν έζησαν τη δική μας μεγάλη Χίμαιρα.

Αλλά που νοιώθουν να τα γρατσουνάνε στην ψυχή οι ίδιοι στίχοι που τόσο συγκίνησαν τις δικές μας γενιές.

Και αυτό είναι το πιό σπουδαίο.

Γιατί σε πείσμα της Φθήνιας του Χυδαίου και του Δήθεν που ολούθε μας πολιορκεί, σε κόντρα της απαξίωσης και της παραίτησης, υπάρχουν ακόμα αντιστάσεις.

Ανθρωπιάς και πολιτισμού.

Και ελπίδα.

Και –όπως γράφει και ο ποιητής- «..θα `ρθει ο καιρός που θα φανούν οι κήρυκες κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι…» Όλα, κύριε Μάνο, είναι εδώ, όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους