Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Οξάνα ακούμπησε την τούρτα στην άκρη του τραπεζιού και μόνο τότε πρόσεξε ότι τα πιρούνια ήταν ήδη στρωμένα υπερβολικά τακτοποιημένα.

Όχι απλώς για ένα τσάι, όχι πρόχειρα, αλλά λες και την περίμεναν όχι για να ακούσουν μια ευχάριστη είδηση, αλλά για μια σοβαρή συζήτηση.

Το καπάκι του κουτιού από το ζαχαροπλαστείο είχε τσαλακωθεί λίγο όσο πήγαινε με το μικρό λεωφορείο, κρατώντας έναν φάκελο με έγγραφα και μια ανθοδέσμη από το τμήμα της.

Τα λευκά χρυσάνθεμα προεξείχαν από την τσάντα της, πιάνονταν στο φερμουάρ, κι εκείνη σκεφτόταν συνεχώς πώς θα έλεγε στο σπίτι, ήρεμα και χωρίς να καυχηθεί, ότι την είχαν διορίσει προϊσταμένη της ομάδας υπολογισμών. Ο Πάβελ την υποδέχτηκε στο χωλ χωρίς το συνηθισμένο σύντομο φιλί.

Στεκόταν με ένα απλό μπλουζάκι του σπιτιού, με πλατιούς ώμους, σταυρωμένα χέρια και ανέκφραστο πρόσωπο, σαν να είχε ήδη έτοιμη την απάντηση για όλα όσα επρόκειτο να πει. «Λοιπόν, ήρθε η προϊσταμένη;» τη ρώτησε χαμογελώντας ειρωνικά, κοιτάζοντας όχι τα λουλούδια αλλά το κουτί με την τούρτα. Η Οξάνα έβγαλε το παλτό της, το κρέμασε προσεκτικά στην κρεμάστρα και ένιωσε μέσα της κάτι μικρό αλλά δυσάρεστο να σφίγγεται.

Ήταν τόσο κουρασμένη από τη μέρα που ήθελε απλώς να καθίσει, να βάλει ένα φλιτζάνι τσάι και να ακούσει έστω μία φυσιολογική κουβέντα. «Ήρθα», είπε. «Νόμιζα ότι σήμερα θα το γιορτάζαμε.

Ήταν πραγματικά σημαντικό για μένα.» Από την κουζίνα ακούστηκε η φωνή της μητέρας του, απαλή, σχεδόν τραγουδιστή, όπως πάντα όταν η Ελένα ήθελε να δείξει ότι αισθανόταν σαν οικοδέσποινα σε ξένο σπίτι. Η συνέχεια παρουσιάζεται παρακάτω στο πρώτο σχόλιο 👇ΜΕΡΟΣ-2

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους