Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ Άπειρο νερό τριγύρω, καμία όμως ασφαλής γουλιά ~ Όταν άνοιξα τα μάτια μου, είδα μόνο μπλε.

Μπλε πάνω, μπλε κάτω, μπλε δεξιά, μπλε αριστερά.

Μια μικρή πορτοκαλί σωσίβια λέμβος στη μέση του ωκεανού κι εγώ μέσα, ξεροψημένος, προβληματισμενος και ανήσυχος.

Δεν θυμόμουν πολλά από το ναυάγιο.

Μόνο φωνές, ένα δυνατό χτύπημα και κάποιον να φωνάζει «Μην πανικοβάλλεστε!», λίγο πριν πανικοβληθούν όλοι μαζί, αυτοστιγμεί.

Το καλό ήταν ότι είχα σωθεί, το κακό ήταν ότι δεν είχα μαζί μου νερό.

Κοίταξα γύρω μου. — Δεν έχω νερό; είπα δυνατά.

Αλήθεια τώρα; Βρισκόμουν πάνω σε έναν πλανήτη που καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του από νερό.

Γύρω μου υπήρχαν δισεκατομμύρια λίτρα.

Αν άπλωνα το χέρι μου, θα μπορούσα να γεμίσω όσα ποτήρια ήθελα.

Το σύμπαν, ομως, έχει περίεργο χιούμορ και υπάρχουν φορές που στρέφεται εναντίον μας.

Τις πρώτες ώρες δεν διψούσα πολύ.

Το στόμα μου ήταν λίγο στεγνό, αλλά τίποτα ανησυχητικό.

Έγλειψα τα χείλη μου, έβαλα τη μπλούζα πάνω από το κεφάλι και προσπάθησα να αποφύγω την αμεση επαφη με τον ήλιο.

Εκείνος συνέχιζε να κάνει αδιαφορα τη δουλεια του.

Να στέλνει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία δηλαδη προς κάθε κατεύθυνση και να αφηνει τη θερμοδυναμική να ολοκληρώσει το έγκλημα.

Το σώμα μου νομοτελειακα άρχισε να ζεσταίνεται.

Για να διατηρήσει τη θερμοκρασία του κοντά στους 37 βαθμούς, ενεργοποίησε τον πρώτο μηχανισμό άμυνας, τον ιδρώτα.

Το νερό πάνω στο δέρμα μου εξατμιζόταν, απορροφώντας θερμότητα.

Εξαιρετικός μηχανισμός.

Με μία μικρή λεπτομέρεια, κάθε σταγόνα ιδρώτα ήταν νερό που έφευγε από μέσα μου.

Και στη συγκεκριμένη φαση, δε μου περίσσευε.

Η αναπνοή αφαιρούσε κι άλλο.

Κάθε εκπνοή έπαιρνε μαζί της υδρατμούς.

Το σώμα μου έχανε νερό αθόρυβα, μεθοδικά.

Μέχρι το απόγευμα, η γλώσσα μου είχε αρχίσει να κολλάει στον ουρανίσκο.

Το στόμα μου έμοιαζε στρωμένο με χαρτί κουζίνας.

Η σκέψη μου είχε καρφωθεί σε μία εικόνα, ένα παγωμένο μπουκάλι νερό, με τις σταγόνες του να κυλούν απ’ έξω.

Κοίταξα τη θάλασσα.

Την ενιωσα να με κοιτάει κι αυτή.

Ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, γιατί η αφυδάτωση είχε ηδη αρχίσει να κάνει μικρές παρεμβάσεις στη σκηνοθεσία της πραγματικότητας.

Βούτηξα την παλάμη μου και την έφερα κοντά στο στόμα. «Μία γουλιά», σκέφτηκα. «Τι μπορεί να πάθει κανείς από μία γουλιά;» Η απάντηση ήταν πιθανότατα όχι πολλά.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μία γουλιά γίνει δέκα.

Και όταν οι δέκα γίνουν η μοναδική σου πηγή ενυδάτωσης.

Το θαλασσινό νερό περιέχει περίπου 35 γραμμάρια διαλυμένων αλάτων ανά λίτρο.

Κυρίως χλωριούχο νάτριο, δηλαδή το γνωστό μας αλάτι, αλλά και ενώσεις μαγνησίου, ασβεστίου, καλίου και άλλων ιόντων.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε λίτρο θάλασσας δεν σου προσφέρει μόνο νερό, αλλά κι ένα αρκετά γενναιόδωρο φορτίο αλάτων, σαν δωρακι που δεν παρήγγειλες ποτέ, μα πρέπει να παραλάβεις με το ζόρι.

Το σώμα μας χρειάζεται νάτριο.

Χωρίς αυτό, τα νεύρα και οι μύες δεν λειτουργούν σωστά.

Η καρδιά, ο εγκέφαλος και τα κύτταρα γενικά δεν είναι εχθροί του αλατιού, είναι εχθροί της υπερβολής.

Η συγκέντρωση νατρίου στο αίμα πρέπει να διατηρείται μέσα σε πολύ στενά όρια.

Όταν πίνεις θαλασσινό νερό, μεγάλη ποσότητα αλατιού περνά από το πεπτικό σύστημα στην κυκλοφορία, το αίμα γίνεται πιο συμπυκνωμένο και τότε ενεργοποιείται η όσμωση.

Η όσμωση δεν είναι κάποια περίπλοκη χημική αντίδραση, είναι η φυσική τάση του νερού να μετακινείται μέσα από μια ημιπερατή μεμβράνη προς την πλευρά όπου υπάρχουν περισσότερα σωματίδια διαλυμενης ουσίας.

Στην περίπτωσή μας, το εξωτερικό περιβάλλον των κυττάρων γίνεται πιο αλμυρό.

Το νερό αρχίζει να εγκαταλείπει τα κύτταρα παλεύοντας να αραιώσει το αίμα, οποτε τα κύτταρα αφυδατώνονται.

Ολα τα κύτταρα, ακόμη κι αυτά του εγκεφάλου.

Ο εγκέφαλος δεν θέλει να του αφαιρούν νερό κι αν αυτο συμβεί, αντιδρά.

Αρχίζουν πονοκέφαλοι, σύγχυση, ζάλη, νευρικότητα.

Σε σοβαρή υπερνατριαιμία μπορεί να εμφανιστούν μυϊκοί σπασμοί, παραλήρημα, επιληπτικές κρίσεις, απώλεια συνείδησης.

Βέβαια, το σώμα διαθέτει μια ακόμα γραμμή άμυνας, τους νεφρούς.

Οι νεφροί φιλτράρουν το αίμα και απομακρύνουν την περίσσεια νατρίου μέσω των ούρων.

Το πρόβλημα είναι ότι για να ξεφορτωθούν τόσο αλάτι χρειάζονται νερό.

Και το ανθρώπινο νεφρό έχει όρια.

Δεν μπορεί να παράγει ούρα με απεριόριστη συγκέντρωση αλατιού.

Για να αποβάλει το αλάτι που περιέχεται σε ένα λίτρο θαλασσινού νερού, καταλήγει να χρησιμοποιεί περισσότερο νερό από όσο ήπιες.

Είναι σαν να δανείζεσαι ένα λίτρο νερό από τη θάλασσα και να πρέπει να επιστρέψεις ενάμισι.

Μόνο που η τράπεζα, στην προκειμένη περίπτωση, είναι οι νεφροί σου και το επιτόκιο εχει ονομα: αφυδάτωση.

Όσο περισσότερο θαλασσινό νερό πίνεις, τόσο περισσότερο ουρείς.

Όσο περισσότερο ουρείς, τόσο περισσότερο νερό χάνεις.

Όσο περισσότερο νερό χάνεις, τόσο πιο πολύ διψάς.

Και όσο πιο πολύ διψάς, τόσο πιο δελεαστική φαίνεται η θάλασσα.

Ένας τέλειος φαύλος κύκλος, σχεδιασμένος από την αγαπημένη Χημεία μας! Κατέβασα το χέρι μου.

Η μία γουλιά παρέμεινε στην παλάμη και έπεσε ξανά στη θάλασσα. — Όχι σήμερα, είπα.

Η δίψα συνέχιζε να με βασανίζει, αλλά τώρα τουλάχιστον ήξερα τον αντίπαλο.

Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο πράγμα στον ωκεανό.

Περιέχει σχεδόν όλο το νερό του πλανήτη, αλλά για έναν άνθρωπο που διψά αποτελεί περισσότερο παγίδα παρά σωτηρία.

Το θαλασσινό νερό μοιάζει με νερό, ακούγεται σαν νερό, σε βρέχει, σε δροσίζει και μπορεί να σε πνίξει σαν νερό.

Αλλά η Χημεία του είναι διαφορετική.

Δεν αρκεί μια ουσία να περιέχει H₂O για να μπορεί να σε ενυδατώσει.

Σημασία έχει τι άλλο ταξιδεύει μαζί της, σε ποια συγκέντρωση και πώς αντιδρά το σώμα σου όταν αυτό το διάλυμα περάσει στο αίμα.

Έμεινα ξαπλωμένος στη λέμβο και κοίταξα τον ουρανό.

Σαν απάντηση σε προσευχή, είδα πως γκριζα σύννεφα είχαν αρχίσει να πυκνώνουν.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ευχήθηκα με ολη μου την ψυχή για βροχή.

Μία ώρα αργότερα ένιωσα τις πρώτες σταγόνες.

Άνοιξα το στόμα μου και γέλασα υστερικά.

Γύρω μου απλωνονταν αμέτρητοι τόνοι νερού κι όμως, η σωτηρία μου ερχόταν από τον ουρανό. Υγ: Στο TikTok έχουν ανέβει ήδη αρκετά μικρά βίντεο με θέματα που πιστεύω πως σας ενδιαφέρουν. Αν έχετε χρονο και διαθεση ρίξτε μια ματιά! (Λινκ στο πρωτο σχόλιο)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους