Ὁ Χριστός πηγή τῆς ζωῆς «Αὐτός θῦμα, Αὐτός Ἱερεύς, Αὐτός Θυσιαστήριον, Αὐτός Θεός, Αὐτός ἄνθρωπος, Αὐτός βασιλεύς, Αὐτός ἀρχιερεύς, Αὐτός πρόβατον, Αὐτός ἀρνίον, τά πάντα ἐν πᾶσιν ὑπέρ ἡμῶν γενόμενος...

Πλήρες Κείμενο:

Ὁ Χριστός πηγή τῆς ζωῆς «Αὐτός θῦμα, Αὐτός Ἱερεύς, Αὐτός Θυσιαστήριον, Αὐτός Θεός, Αὐτός ἄνθρωπος, Αὐτός βασιλεύς, Αὐτός ἀρχιερεύς, Αὐτός πρόβατον, Αὐτός ἀρνίον, τά πάντα ἐν πᾶσιν ὑπέρ ἡμῶν γενόμενος, ἵνα ἡμῖν ἡ ζωή κατά πάντα τρόπον γένηται». ~Επιφάνιος Κύπρου~ Ὁ Δεσπότης Χριστός εἶναι ἡ ἀρχή καί τό κέντρον καί τό τέλος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς μας. Χωρίς Αὐτόν δέν ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐν Χριστῷ τελείωσίς μας.

Τρία εἶναι τὰ ἀπαραίτητα συστατικά τῆς κατά σάρκα ζωῆς.

Πρῶτον ἡ ἀναπνοή, πού πρέπει νά εἶναι ἀδιάλειπτος.

Δεύτερον ἡ τροφή πού πρέπει νά εἶναι καθημερινή καί τρίτον το ύδωρ, πού εἶναι ἀπαραίτητο διά τήν πέψιν τῆς τροφῆς καί τήν εὐχυμίαν τοῦ σώματος.

Ακριβῶς τὰ ἴδια, εἶναι τὰ ἀπαραίτητα συστατικά τῆς ζωῆς τῆς ψυχῆς ὑπό πνευματικήν, ἐννοεῖται, ἔννοιαν.

Πρῶτον, ἡ ἀναπνοή τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ, πού ἀποτελεῖ, τρόπον τινά, τὸ ὀξυγόνον τῆς ψυχῆς.

Οὕτω ὁ ᾿Απόστολος Πέτρος, κατά τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ὑπενθυμίζει εἰς τούς ἀκροατάς τοῦ κηρύγματος αὐτοῦ, την προφητείαν τοῦ ᾿Ιωήλ, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν, ἀπό τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Λυτρωτοῦ Μεσσίου καί ἑξῆς «πᾶς ὅς ἄν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα Κυρίου, σωθήσεται» (Πράξ. 2, 21). Μετ' ὀλίγας ἡμέρας ὁ αὐτός ᾿Απόστολος, συναντήσας πρό «τῆς θύρας τοῦ ἱεροῦ» ἄνδρα χωλόν «ἐκ κοιλίας μητρός αὐτοῦ ὑπάρχοντα», ἐθεράπευσεν αὐτόν διά τῆς δυνάμεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. «Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειραι καί περιπάτει» (Πράξ. 3, 5). Κατά τόν αὐτόν ἐξ ἄλλου τρόπον ἐνεργεῖ καί ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος, θεραπεύων εἰς Φιλίππους τήν παιδίσκην, ἡ ὁποία εἶχε «πνεῦμα πύθωνος». ᾿Απευθυνόμενος εἰς τὸ πνεῦμα τοῦτο λέγει: «παραγγέλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς» (Πράξ. 16, 18). Ὁ αὐτός ᾿Απόστολος τῶν Ἐθνῶν παραγγέλλει, ὅπως «πᾶν ὅ,τι ἄν ποιῆτε ἐν λόγῳ ἤ ἔργῳ, πάντα ἐν ὀνόματι Κυρίου Ἰησοῦ, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ καί πατρί δι' αὐτοῦ» (Κολ. 3, 17). Καί σύ, ἀδελφέ μου, λέγε πάντοτε «Κύριε Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ μας» καί ἀναμφιβόλως θά τύχης τοῦ θείου ἐλέους... Δεύτερον, ή τροφή τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ Θ. Κοινωνία. Ο Κύριος εἶπεν «΄Ο τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου το αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ιω. 6, 54). Ἐπίσης «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ιω. 6, 56). Δι' αὐτό, ἀδελφέ μου, πρέπει να ζοῦμε κατά τέτοιο τρόπο, οὕτως ὥστε κάθε φορά, πού γίνεται Θ. Λειτουργία, να μεταλαμβάνωμεν τῶν ᾿Αχράντων Μυστηρίων, τρέφοντες τήν ψυχή μας μέ τήν πανευφρόσυνον αὐτήν τροφήν.

Γράφει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Πόσοι τώρα λέγουν, ἤθελα νὰ ἴδω τήν μορφήν, τά ἐνδύματα, τὰ ὑποδήματα τοῦ Χριστοῦ.

Ἰδού αὐτόν βλέπεις, αὐτόν πιάνεις, αὐτὸν τρώγεις... Δέν τόν βλέπεις στη φάτνη, ἀλλά στο Θυσιαστήριο!... Καί δέν τον βλέπεις μόνον, ἀλλά καί τόν πιάνεις καί τόν τρώγεις καί... στο σπίτι σου τόν πηγαίνεις!...». Τρίτον, τό ὕδωρ τό δροσίζον τήν ψυχήν εἶναι ἡ Θεία διδασκαλία.

Το εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τήν Σαμαρείτιδα: «Ως δ᾽ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ δώσω αὐτῷ γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ιω. 4, 14). Γι' αὐτό, ἀδελφέ μου, γιά νά εἶναι δροσερή ἡ ψυχή σου, διάβαζε πάντοτε τα λόγια τοῦ Θεοῦ καί μή ἀσχολῆσαι με λόγια ἀνθρώπων. «Πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον...». Τῷ δὲ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ τιμή καί δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν! ~'Α. ῾Αγιορείτης~

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους