Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που αρκεί να τους αναφέρει κάποιος ισχυρός για να αισθανθούν σπουδαίοι.

Δεν εξετάζουν τι ειπώθηκε.

Δεν αναρωτιούνται πώς παρουσιάστηκαν.

Δεν τους απασχολεί αν η εικόνα που προβλήθηκε τιμά, παραμορφώνει ή ευτελίζει αυτό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Αρκεί η αναφορά.

Αρκεί το βλέμμα του ισχυρού να πέρασε για λίγο από πάνω τους.

Και τότε αρχίζουν οι πανηγυρισμοί.

Σαν να τους πέταξαν ένα επίχρυσο κόκαλο και εκείνοι, αντί να προσέξουν ότι παραμένει κόκαλο, θαυμάζουν τη λάμψη του.

Αυτό δεν είναι υπερηφάνεια.

Είναι επαιτεία μεταμφιεσμένη σε ενθουσιασμό.

Ο επαίτης της αναγνώρισης δεν ζητά να αποδοθεί δικαιοσύνη στην αξία του.

Δεν έχει καν το θάρρος να εξετάσει αν αυτό που του προσφέρθηκε είναι αντάξιό του.

Φοβάται ότι, αν το κρίνει, μπορεί να αναγκαστεί να το απορρίψει.

Και τότε θα πρέπει να επιστρέψει στη δύσκολη θέση του ανθρώπου που στηρίζει μόνος του την αξία του, χωρίς το χειροκρότημα κανενός.

Γι’ αυτό εξιδανικεύει.

Μετατρέπει κάθε αναφορά σε τιμή.

Κάθε χρήση σε αναγνώριση.

Κάθε επιφανειακό ενδιαφέρον σε θαυμασμό.

Δεν χρειάζεται να τον σέβονται.

Του αρκεί να τον προσέχουν.

Δεν χρειάζεται να τον καταλαβαίνουν.

Του αρκεί να προφέρουν το όνομά του.

Και όσο λιγότερο πιστεύει ο ίδιος στην αξία του, τόσο περισσότερο ευγνωμονεί εκείνον που του επιστρέφει ένα φτωχό ομοίωμά της.

Ο άνθρωπος με υπερηφάνεια λειτουργεί διαφορετικά.

Δεν εκστασιάζεται επειδή κάποιος ισχυρός τον κοίταξε.

Κοιτάζει κι εκείνος πίσω. Εξετάζει. Κρίνει.

Ρωτά αν αυτός που μιλά έχει το βάθος να κατανοήσει εκείνο για το οποίο μιλά.

Αν αναγνωρίζει την αξία του ή απλώς τη χρησιμοποιεί.

Αν την ενισχύει ή τη συρρικνώνει για να χωρέσει στη δική του αφήγηση.

Η υπερηφάνεια δεν λέει «ευχαριστώ που με πρόσεξες». Λέει: «Με ποιο δικαίωμα μίλησες για μένα έτσι;» Δεν παραδίδει το μέτρο της αξίας της σε κανέναν.

Δεν θεωρεί κάθε ξένο ενδιαφέρον εύσημο.

Δεν γονατίζει μπροστά στη φήμη, στην ισχύ ή στο κύρος.

Γιατί γνωρίζει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι διάσημος και ρηχός.

Ισχυρός και ανίκανος να κατανοήσει.

Θαυμαζόμενος και βαθιά ανεπαρκής απέναντι σε αυτό που επιχειρεί να αγγίξει.

Η υπερηφάνεια δεν θαμπώνεται.

Και αυτό ακριβώς την ξεχωρίζει από την επαιτεία.

Ο επαίτης πανηγυρίζει για το κόκαλο.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει την αξία του ρωτά γιατί θεώρησαν ότι αυτό του αρκεί. Και, αν χρειαστεί, το αφήνει κάτω. Όχι από αλαζονεία. Από αξιοπρέπεια. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους