Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια Στην Ιταλία του 17ου αιώνα το διαζύγιο ήταν παράνομο για τις γυναίκες, και παρά τη συνεχή κακοποίηση και βία από τους συζύγους τους οι γυναίκες αυτές δεν είχαν κανένα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μάλιστα κατά την καθολική πίστη το διαζύγιο μέχρι πρόσφατα ήταν αμαρτία.

Έτσι, το 1630 μια Σικελή φαρμακοποιός, η Giulia Tofana, δημιούργησε το δηλητήριο Aqua Tofana και το πουλούσε ως «Manna di San Nicola» σε αθώα μπουκαλάκια καλλυντικών.

Άχρωμο και άγευστο, όπου μόνο 4 σταγόνες στο κρασί αρκούσαν.

Η πρώτη δόση έμοιαζε στα συμπτώματα με απλό κρυολόγημα, η δεύτερη δόση με βαριά πνευμονία, ενώ η τρίτη δόση οδηγούσε σε ανεπάρκεια οργάνων όπου κανένας γιατρός της εποχής δεν μπορούσε να εντοπίσει την πραγματική αιτία θανάτου.

Λέγεται ότι πάνω από 600 άντρες πέθαναν, μέχρι που μια από τις «πελάτισσες» το αποκάλυψε σε έναν καθολικό ιερέα κατά την εξομολόγηση της.

Όταν η δράση του δικτύου αποκαλύφθηκε, ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια και δημόσιες εκτελέσεις συνεργών και πελατισσών, κάτι που λειτούργησε ως παραδειγματική τιμωρία.

Η υπόθεση αποκάλυψε δημόσια την πραγματικότητα των κακοποιητικών γάμων και της πλήρους έλλειψης δικαιωμάτων των γυναικών, αλλά ταυτόχρονα χρησιμοποιήθηκε για να ενισχυθούν στερεότυπα για «ύπουλες» και επικίνδυνες γυναίκες.

Σε πολλές αφηγήσεις της εποχής, οι γυναίκες που χρησιμοποίησαν το δηλητήριο παρουσιάστηκαν είτε ως δαίμονες είτε ως απελπισμένες θύματα, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά το νομικό τους καθεστώς. Η Aqua Tofana έγινε θρύλος.

Το όνομά της κατέληξε να σημαίνει γενικά κάθε «αργό, αόρατο δηλητήριο» και επανεμφανίζεται σε λογοτεχνία, ιστορικά κείμενα και θρύλους μέχρι τον 19ο αιώνα.

Η φήμη της ήταν τόσο ισχυρή που ακόμη και ο Μότσαρτ πίστευε ότι είχε δηλητηριαστεί με Aqua Tofana, δείχνοντας πως η υπόθεση συνέχισε να στοιχειώνει τη συλλογική φαντασία της συντηρητικής Ευρώπης για αιώνες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους