Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Πατέρες της ερήμου λένε κάτι που, στην αρχή, ακούγεται παράδοξο.

Όταν οι δαίμονες τους υπενθύμιζαν τις αμαρτίες τους, εκείνοι δεν προσπαθούσαν αγχωμένα να αποδείξουν ότι δεν είναι έτσι.

Δεν υπερασπίζονταν την εικόνα τους.

Απαντούσαν με μια απλότητα σχεδόν σκανδαλώδη: «Ναι, είμαι αμαρτωλός.

Δεν μου λες κάτι που δεν γνωρίζω.

Δεν στηρίζομαι στις αρετές μου, αλλά στο έλεος του Θεού.» Και οι Πατέρες λένε ότι αυτό συνέτριβε τους δαίμονες.

Γιατί ο διάβολος δεν θέλει απλώς να σε πείσει ότι αμάρτησες.

Θέλει να σε πείσει ότι η αμαρτία είναι η ταυτότητά σου.

Ότι δεν υπάρχει επιστροφή.

Ότι δεν υπάρχει μέλλον.

Ότι δεν υπάρχει ενας Θεός αρκετά μεγάλος για να σ αγαπήσει.

Αυτό είναι το μεγάλο του ψέμα.

Η απελπισία.

Και ίσως γι’ αυτό οι ασκητές της ερήμου είναι τόσο σύγχρονοι.

Ζούμε κι εμείς μέσα σε έναν κόσμο που κατηγορεί αδιάκοπα.

Οι άλλοι.

Η κοινωνία.

Τα κοινωνικά δίκτυα.

Ακόμη και η ίδια μας η σκέψη.

Ο ίδιος ο εαυτός μας.

Οι ασκητές όμως αρνήθηκαν να ταυτίσουν την πτώση με το πρόσωπό τους. «Ναι, είμαι αμαρτωλός.

Αλλά η ελπίδα μου δεν βρίσκεται σε όσα έκανα ή δεν έκανα εγώ.

Βρίσκεται σε όσα μπορεί να κάνει ο Θεός.» Αυτή είναι η ελευθερία του χριστιανού.

Να βλέπει κατάματα την αλήθεια του χωρίς να απελπίζεται.

Να μετανοεί χωρίς να μισεί τον εαυτό του.

Να πέφτει και να σηκώνεται, γιατί γνωρίζει ότι η αγάπη του Θεού είναι πάντοτε μεγαλύτερη από την πτώση του.

Ο διάβολος θέλει να οδηγήσει τον άνθρωπο από την αμαρτία στην απελπισία. Ο Χριστός τον οδηγεί από την αμαρτία στη μετάνοια και από τη μετάνοια στην Ανάσταση.

Αυτό είναι που εξοργίζει το σκοτάδι.

Όχι ότι υπάρχουν αναμάρτητοι άνθρωποι, αλλά ότι υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τις αδυναμίες τους, δεν παύουν ποτέ να ελπίζουν στον Θεό. — π. Λίβυος —

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους