Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο δύσκολη μορφή μοναξιάς δεν είναι να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου.

Είναι να μιλάς μαζί τους και, παρ' όλα αυτά, να μη συναντιέστε ποτέ πραγματικά.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ κάτι που με απασχολεί βαθιά.

Ζούμε στην εποχή της αδιάκοπης επικοινωνίας, όμως η αληθινή ανθρώπινη σύνδεση μοιάζει να γίνεται όλο και πιο σπάνια.

Δεν πιστεύω ότι χάσαμε τις λέξεις.

Πιστεύω ότι χάσαμε την παρουσία.

Η έρευνά μου ξεκίνησε ακριβώς από αυτή την παρατήρηση: οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν πρώτα μέσω των λέξεων, αλλά μέσω της κατάστασης του νευρικού τους συστήματος.

Ίσως γι' αυτό τόσες συζητήσεις καταλήγουν σε παρεξηγήσεις.

Δεν ακούμε μόνο τον άλλον· ακούμε και τους φόβους, τις μνήμες και τις άμυνες που κουβαλάμε μέσα μας.

Κι έτσι, αντί να συναντηθούν δύο άνθρωποι, συναντιούνται δύο ιστορίες επιβίωσης.

Αν υπάρχει κάτι που αναζητώ μέσα από το έργο μου, δεν είναι να μάθουμε να μιλάμε καλύτερα.

Είναι να μάθουμε να είμαστε πιο παρόντες.

Γιατί όταν το νευρικό σύστημα νιώσει ασφάλεια, οι λέξεις παύουν να είναι όπλα ή άμυνες.

Γίνονται γέφυρες.

Και ίσως εκεί, μέσα σε μια ήρεμη ματιά και μια αληθινή παρουσία, να αρχίζει ξανά η ανθρώπινη σύνδεση. Από το ερευνητικό έργο NSDS and the Collapse of Modern Communication™ Χρήστος Κουμαραδιός, PhD

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους