Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν λέμε ότι πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν είναι εγωισμός.

Κι όταν λέμε ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε μόνοι, με τις δικές μας δυνάμεις, δεν είναι για να παραδοθούμε εσαεί στη μοναχικότητα.

Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Πεθαίνουμε -κυριολεκτικά- χωρίς χάδι.

Εξελισσόμαστε μέσα από τις σχέσεις και για το χατίρι των σχέσεων.

Όχι μόνο θέλουμε, αλλά χρειαζόμαστε τους άλλους.

Και ναι, κάνουμε συμβιβασμούς για να μη χάσουμε μια παρουσία.

Και ναι, βάζουμε νερό στο κρασί μας.

Και ναι, υποχωρούμε.

Όμως, δεν γίνεται να σχετιζόμαστε με όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μας.

Η στροφή που έχει γίνει προς την αυτοφροντίδα, την αυτοαγάπη και την αυτοαναγνώριση, δεν είναι ένα μέσο για να κλειστούμε στα τείχη του εγωισμού.

Αντίθετα, είναι μια τακτική για να προσφέρουμε περισσότερα, καλύτερα, πιο χαρούμενα σε όλους τους άλλους και σε εμάς.

Δεν γίνεται να είμαστε η βάσκανη μητριά του εαυτού μας που ψιθυρίζει κακιασμένα "ποιος θα σε κοιτάξει εσένα" και μετά να βγαίνουμε να αναζητήσουμε τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα, τη σχέση μας με τα παιδιά μας.

Δε γίνεται να είμαστε μοχθηροί, κακοί, τσιγκούνηδες με τον εαυτό μας και να είμαστε γενναιόδωροι με τους άλλους.

Απλά, δεν γίνεται.

Όταν βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό μας έχουμε λιγότερο εαυτό ακόμα κι αν αυτό που θέλουμε είναι να τον προσφέρουμε.

Πως θα πάω στον αγαπημένο μου άνθρωπο αν με θεωρώ λίγη, ανάξια, παραπεταμένη; Αν έχω τέτοια εντύπωση για τον εαυτό μου, αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρώ πως κάτι τέτοιο του αξίζει του άλλου; Που τόσο τον λατρεύω, αλλά θεωρώ πως του αξίζει να σχετίζεται με μια ανάξια, γιατί έτσι με βλέπω.

Ανάξια εγώ, ανάξιος κι ο άλλος που με δέχεται.

Η αναγωγή στον εαυτό έχει μια θεϊκή ποιότητα, τίποτα λιγότερο.

Θέλω να μπορώ τα πάντα και θα είσαι δίπλα, με τόση αγάπη.

Θέλω να αξίζω τα πάντα και θα σου προσφέρω με χαρά, όχι με καταναγκασμό.

Η σχέση με τον εαυτό μας, η όμορφη σχέση που δεν κακομιλάει, δεν περιφρονεί, δεν ακυρώνει τις ανάγκες μας, δε μας λέει "δεν είναι αυτό που νομίζεις" - αυτή η σχέση με τον εαυτό δημιουργεί και όμορφες, αγαπησιάρικες σχέσεις με τους άλλους.

Και χάδια θέλουμε κι αγκαλιές και φιλιά και ξενύχτια με εξομολογήσεις και σιωπές με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Για να ξέρουμε πώς είναι όλα αυτά, πρέπει πρώτα να τα δώσουμε στον εαυτό μας.

Να κεραστούμε χαρά και αγάπη.

Και μετά θα περισσέψει, θα πλουτίσει τόσο πολύ το κέρας της αγάπης που θα ξεχειλίσει.

Ναι, ναι αμέ.

Χρειαζόμαστε τους άλλους.

Αλλά εκεί στους άλλους μέσα, ας δούμε αυτόν τον ερωτευμένο με τη ζωή άνθρωπο, που τόσο τον έχουμε αδικήσει.

Που τόσο έχει κάτσει στη γωνιά και περιμένει κι αυτός τη σειρά του να του πούμε ένα μπράβο, ένα ευχαριστώ, ένα "πάμε αστέρι μου, μπορούμε". Εκεί στη γωνιά, ο εαυτός.

Να τον φέρουμε μια φορά στην καλή θέση στο τραπέζι, να του δώσουμε το καλό ποτήρι. Δεν είναι εγωισμός. Είναι δικαιοσύνη. Vera Dickey

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους