Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για χρόνια ήταν ένας από τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί που οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν ούτε να πλησιάσουν.

Σήμερα, όμως, ο Τάσος Χατζαντώνης υποστηρίζει πως η μεγαλύτερη μάχη του δεν δίνεται στη θάλασσα, αλλά απέναντι σε ένα σύστημα που, όπως λέει, δεν αναγνωρίζει όσα πρόσφερε.

Ο πρώην βατραχάνθρωπος των ΟΥΚ, που έζησε από κοντά την ένταση της κρίσης των Ιμίων το 1996, βγαίνει δημόσια και καταγγέλλει ότι η Πολιτεία δεν του αναγνώρισε τα διπλά ένσημα της υπηρεσίας του στις Ειδικές Δυνάμεις.

Μια λεπτομέρεια στα χαρτιά, όπως λέει, που όμως μεταφράζεται σε μεγάλη απώλεια στη σύνταξή του και αφήνει ένα πικρό ερώτημα...τελικά πόσο αξίζει η θυσία ενός ανθρώπου όταν τελειώσει η αποστολή; Ο Χατζαντώνης περιγράφει μια ζωή γεμάτη ακραίες δοκιμασίες.

Εκπαίδευση που συνδύαζε βουνό, αέρα και θάλασσα, πτώσεις με αλεξίπτωτο, υποβρύχιες επιχειρήσεις και τραυματισμούς που, σύμφωνα με τον ίδιο, τον ακολουθούν μέχρι σήμερα. «Έχω σπάσει οκτώ σπονδύλους, έχω υποστεί σοβαρούς τραυματισμούς και το ποσοστό αναπηρίας μου είναι μηδέν», υποστηρίζει, αφήνοντας αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η περίπτωσή του.

Η καταγγελία του, όμως, δεν σταματά εκεί.

Ο ίδιος επιμένει πως δεν είναι μια προσωπική ιστορία αδικίας, αλλά ένα πρόβλημα που αφορά πολλούς πρώην άνδρες των ΟΥΚ.

Ανάμεσα στις γραμμές της αφήγησής του υπάρχει ένα παράπονο που μοιάζει να απευθύνεται όχι μόνο σε υπηρεσίες και νόμους, αλλά στην ίδια την Πολιτεία. «Πήγα εθελοντής για να βοηθήσω την πατρίδα μου», λέει.

Και σήμερα ζητά να μάθει αν η πατρίδα θυμάται εκείνους που στάθηκαν μπροστά όταν όλα κρέμονταν από μια κλωστή ή απλά τους λησμονά!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους