Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εικοσιδύο Ιουλίου σήμερα. Πριν εκατό χρόνια γεννήθηκε ο Μίνως Βολανάκης. Εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη σου μέσα από το έργο σου, μέσα από τεκμήρια, από εκδηλώσεις, όπως η όμορφη βραδιά στο νταμάρι τον περασμένο Ιούνιο.

Κι εσύ, αν υπάρχεις ακόμα κάπου και μας βλέπεις, σίγουρα θα γελάς, γιατί κάτι τέτοια πάντα τα κορόϊδευες.

Και βαθιά μέσα μας το ξέρουμε πως τα κάνουμε πιο πολύ για μας παρά για σένα.

Για να αντέχεται περισσότερο η απουσία σου, μια και πήρες μαζί σου όχι μόνο τη σπίθα που μας ενέπνεε να κάνουμε όλο και περισσότερα, να υπερβούμε τον εαυτό μας, αλλά, βέβαια, μαζί μ' αυτό, και τα ίδια τα νειάτα μας.

Και για σένα ισχύει ό,τι ισχύει για όλους τους ανθρώπους που χρειάστηκε να αποχαιρετήσουμε, μικρούς και μεγάλους, σπουδαίους και όχι, κοντινούς και όχι: ζούνε όσο υπάρχουν ακόμη στη μνήμη των ανθρώπων.

Μαζί με σένα ζει ό,τι έκανες, ό,τι άφησες, ένα κομματάκι στον καθένα μας, που το κουβαλάει, το μεταδίδει σε άλλους, κι αυτοί με τη σειρά τους σε άλλους, που δεν ξέρουν καν πως αυτό προέρχεται από σένα.

Κι όμως έτσι ρίζες σου έχουν φυτευτεί μέσα σε ένα πλήθος από ανθρώπους του θεάτρου, ρίζες που πολλαπλασιάζονται, απλώνονται, κάνουν συνεχώς παρακλάδια, σαν ένα υπέροχο φυτό.

Μ' αυτήν την έννοια, δεν θα πεθάνεις ποτέ, όσο υπάρχει θέατρο και θεατρίνοι σ' αυτή τη χώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους