Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Enoch Powell – όταν η ιστορία δικαιώνει την οξυδέρκεια Όταν ο Βρετανός πολιτικός και ακαδημαϊκός Enoch Powell, στην ομιλία του στις 20 Απριλίου 1968, μίλησε για «Ποταμούς Αίματος» ("Rivers of Blood") - που θα έρθουν στην Βρετανία λόγω της αθρόας μετανάστευσης - πολλοί από την γενιά μου δεν είχαμε ακόμη γεννηθεί.

Διαβάζουμε όμως ότι ο Τύπος και το Σύστημα εν γένει της εποχής, παρά την τεράστια λαϊκή υποστήριξη που είχε ο Powell, έπεσε να τον φάει ζωντανό, γιατί τόλμησε - με απίστευτη οξυδέρκεια - να προβλέψει ακριβώς αυτό που βιώνει σήμερα η, υπό εθνική και κοινωνική διάλυση, Βρετανία.

Τον χαρακτήρισαν από αμφιλεγόμενο πολιτικό, στις πιο ήπιες κριτικές, ως ξενοφοβικό και ρατσιστή.

Τον είπαν ακόμη και υπάνθρωπο.

Τί ήταν πραγματικά; Ήταν ένας κλασσικός φιλελεύθερος, έντιμος διανοητικά, ιδιαίτερα ευφυής, με κοινωνικές ευαισθησίες και κυρίως με υψηλή συντηρητική παιδεία.

Ένα είδος πολιτικού και στοχαστή, υπό εξαφάνιση στη σημερινή Ευρώπη. Ο Powell προέβλεψε ότι η μαζική εισροή μεταναστών θα οδηγούσε σε μεγάλες πολιτισμικές συγκρούσεις.

Είδε από τότε ότι οι βρετανικές πόλεις θα άλλαζαν βίαια και ριζικά, τόσο πληθυσμιακά, όσο και πολιτισμικά.

Ενώ υποστήριζε σθεναρά την ελεύθερη Αγορά και επιχειρηματική πρωτοβουλία, είχε καταλάβει - πολύ καλά - ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν σοβαρή απειλή για την εθνική κυριαρχία των κρατών και ότι τα χρηματοδοτικά οφέλη της ήταν το τυράκι για μια μεγάλη φάκα.

Αυτό το ίδιο τυράκι που μασουλούν ακόμη τα γνωστά και άγνωστα ευρωλιγούρια.

Πολέμησε και τα δυο, τόσο την μαζική μετανάστευση, όσο και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Μίλησε για κλείσιμο των συνόρων και σημείωσε ότι το μπλοκ των Βρυξελλών είναι ένας αντιδημοκρατικός, αδιαφανής και αυταρχικός μηχανισμός που αφαιρεί ύπουλα και υπόγεια εθνική κυριαρχία, μετατρέποντας σταδιακά τα κοινοβούλια των κρατών μελών σε κουκλοθέατρα με ηθοποιούς που κουρδίζονται από τις Βρυξέλλες.

Δικαιώθηκε και στις δυο προβλέψεις του.

Σήμερα η Βρετανία είναι μια χώρα υπό διάλυση, που δεν είναι καν σε θέση να προστατεύσει τα (χιλιάδες) μικρά παιδιά της από μουσουλμάνους που τα βιάζουν, εδώ και δεκαετίες.

Την ίδια στιγμή η ΕΕ γίνεται όλο και πιο αυταρχική, γραφειοκρατική και ολοκληρωτική, για να αντισταθμίσει τις αλλεπάλληλες αποτυχίες της που έβλαψαν και βλάπτουν τον μέσο Ευρωπαίο.

Απέτυχε στο μεταναστευτικό και στο ενεργειακό, μετέτρεψε την Ευρώπη σε γεωπολιτικό νάνο που χρηματοδοτεί τυφλά την ουκρανική διαφθορά και χρηματοδοτείται από την αραβική, και τώρα άνθρωποι που ποτέ δεν ψήφισε κανείς φτάνουν στο σημείο να ελέγχουν προληπτικά ακόμη και την ιδιωτική αλληλογραφία μέσω chat.

Απόρροια όλων αυτών των αποτυχιών και της οργουελικής προοπτικής είναι το τρομακτικό έλλειμμα συναίνεσης των ευρωπαϊκών λαών, που βλέπουμε σήμερα.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά: αυτό που οι ιθύνοντες της ΕΕ, ονομάζουν «ακροδεξιά» στροφή στην Ευρώπη - και τα προοδευτικά, αριστερά και φιλελεύθερα παπαγαλάκια τους κρώζουν μέρα νύχτα - δεν είναι άλλο από την απολύτως φυσιολογική αντίδραση των λαών που θέλουν να αυτοσυντηρηθούν και να επιβιώσουν, εθνικά, πολιτισμικά, οικονομικά, δημοκρατικά και βιολογικά.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο όμως.

Την ίδια περίοδο, το 1968, με όχημα τα καλομαθημένα αναρχο-αριστερά τσογλάνια της αστικής τάξης στην Γαλλία, είχε ήδη ξεκινήσει το μαγιάτικο πανηγύρι της Οικοφοβίας, δηλαδή της διάλυσης των εθνικών πολιτισμών, που δημιούργησαν αυτό που κάποτε ονομάζαμε Δύση.

Ήταν η τέλεια ευκαιρία για να παρουσιαστεί η παγκοσμιοποίηση και το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως δυο αγαθές εξελίξεις για την υπέρβαση του «παλαιού» και «κακού» κόσμου.

Τα υπόλοιπα η γενιά μου τα μελέτησε στα βιβλία και στις αναλύσεις εκείνης της μειοψηφίας στοχαστών - που δεν πούλησαν την ψυχή τους στο Σατανά για μια θεσούλα στην Εδέμ του πολυπολιτισμού - και τώρα δυστυχώς τα βιώνει καθημερινά με τα σύγχρονα «τσογλάνια» της Αριστεράς στον ίδιο πρόστυχο ρόλο (βλ. έκθεση του State Department για τον συντονισμό της αριστερής τρομοκρατίας από την Κούβα). Πρόκειται για τα ίδια τσογλάνια τους «αγώνες» των οποίων σέβεται και ο σημερινός μας Π/Θ - για να μην ξεχνάμε τα αόρατα νήματα και τα γιατί της διαχρονικής ατιμωρησίας των «ημιπιτσιρικάδων». Ο Powell είχε δίκιο: oι «Ποταμοί Αίματος» είναι ήδη εδώ και δεν θα αργήσουν να χτυπήσουν και τη δική μας πόρτα, ενώ το εγχώριο πολιτικό κουκλοθέατρο θα συνεχίσει να σφυρίζει αδιάφορα τις μεγάλες επιτυχίες του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους