Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια μυστική κρύπτη στη ζωή κάθε ανθρώπου, που την κρατά κλεισμένη.

Ξέρει ότι υπάρχει εντός του, ξέρει ότι μπορεί να μπει όποτε θέλει, αλλά δεν τολμά ποτέ. Γιατί; Γιατί είναι βέβαιος ότι από εκεί θα ορμήσουν όλα τα πράγματα που φοβήθηκε από τότε που γεννήθηκε έως τώρα και θα τον κατασπαράξουν. Αλέξης Σταμάτης Υπάρχει μια μυστική κρύπτη στη ζωή κάθε ανθρώπου, που την κρατά κλεισμένη.

Ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου.

Ξέρεις, ακόμη, πως θα μπορούσες να μπεις όποτε θελήσεις.

Κανείς δεν σου το απαγορεύει πια.

Κι όμως, δεν τολμάς.

Γιατί είσαι βέβαιος πως, αν ανοίξεις την πόρτα, από εκεί θα ορμήσουν όλα όσα φοβήθηκες από τότε που γεννήθηκες έως σήμερα και θα σε κατασπαράξουν.

Ο φόβος ότι δεν σε αγάπησαν αρκετά.

Η ντροπή για όσα χρειάστηκες και δεν τόλμησες να ζητήσεις.

Η οργή για εκείνους που σε πλήγωσαν, ενώ τους είχες ανάγκη.

Η ενοχή επειδή κάποτε τους μίσησες.

Η θλίψη για όσα περίμενες και δεν ήρθαν.

Η μοναξιά που έμαθες να κρύβεις τόσο καλά, ώστε οι άλλοι σε θεωρούν δυνατό άνθρωπο.

Έχεις τοποθετήσει όλα αυτά εκεί μέσα και έκλεισες την πόρτα.

Όχι επειδή ήσουν δειλός, αλλά επειδή κάποτε αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να συνεχίσεις να ζεις.

Ένα παιδί δεν μπορεί πάντα να αντέξει την αλήθεια του.

Δεν μπορεί να πει εύκολα: «Αυτός που αγαπώ δεν μπορεί να με δει», «εκεί που χρειάζομαι ασφάλεια, φοβάμαι», «νιώθω μόνος ανάμεσα στους ανθρώπους μου». Η αλήθεια αυτή είναι υπερβολικά μεγάλη για την ψυχή του.

Έτσι, τη χωρίζει σε κομμάτια.

Κάποια τα ξεχνά, κάποια τα μετατρέπει σε ενοχή και κάποια τα κλείνει στην κρύπτη, μαζί με την υπόσχεση ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Μόνο που όσα κλείνουμε μέσα μας δεν παύουν να ζουν.

Βγαίνουν από τις χαραμάδες.

Εμφανίζονται στους φόβους σου, στις σχέσεις που επαναλαμβάνονται, στον θυμό που μοιάζει δυσανάλογος, στην αγωνία όταν κάποιος απομακρύνεται.

Βρίσκονται στις στιγμές που ζητάς μια επιβεβαίωση πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που μπορεί να σου δώσει ο άνθρωπος απέναντί σου.

Στην ανάγκη σου να ελέγχεις.

Στην αδυναμία σου να εμπιστευτείς.

Στην παράξενη έλξη που νιώθεις προς ανθρώπους οι οποίοι σε κάνουν να αισθάνεσαι ξανά όπως αισθανόσουν κάποτε.

Μπορεί να πιστεύεις ότι έχεις αφήσει το παρελθόν πίσω σου.

Εκείνο, όμως, δεν βρίσκεται πάντα πίσω.

Μερικές φορές βρίσκεται μπροστά σου, μεταμφιεσμένο σε μια καινούργια σχέση, σε έναν γνώριμο φόβο, σε μια επιλογή που δεν καταλαβαίνεις γιατί επαναλαμβάνεις.

Και ίσως γι’ αυτό αποφεύγεις την κρύπτη.

Φοβάσαι ότι, αν πλησιάσεις, θα γίνεις πάλι το παιδί που δεν μπορούσε να προστατευτεί.

Ότι ο πόνος θα επιστρέψει ολόκληρος και εσύ θα είσαι τόσο αδύναμος όσο τότε.

Δεν είσαι, όμως, πια εκείνο το παιδί.

Ο πόνος μπορεί να είναι παλιός, αλλά εσύ δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος.

Τώρα έχεις λέξεις για όσα τότε ήταν μόνο ένας κόμπος στο σώμα.

Έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις τι σου ανήκει και τι σου φόρτωσαν.

Μπορείς να θυμώσεις χωρίς να καταστραφείς, να θρηνήσεις χωρίς να χαθείς, να αναγνωρίσεις την ανάγκη σου χωρίς να ντραπείς γι’ αυτήν.

Όταν ανοίξεις την πόρτα, ίσως ανακαλύψεις κάτι που δεν περίμενες: τίποτε από εκεί μέσα δεν περίμενε πραγματικά να σε κατασπαράξει.

Περίμενε να το ακούσεις.

Ο φόβος σου περίμενε να μάθει ότι ο κίνδυνος πέρασε.

Ο θυμός σου περίμενε να αναγνωρίσεις την αδικία.

Η θλίψη σου περίμενε να της επιτρέψεις να πενθήσει.

Και το παιδί που κάποτε έκλεισες εκεί, για να μπορέσεις να μεγαλώσεις, περίμενε να επιστρέψεις όχι για να το ανακρίνεις, να το διορθώσεις ή να του εξηγήσεις τη ζωή, αλλά για να μείνεις λίγο μαζί του.

Δεν χρειάζεται να ανοίξεις την κρύπτη με ορμή.

Ούτε να κατέβεις όλα τα σκαλιά σε μία ημέρα.

Η ψυχή δεν αποκαλύπτει την αλήθεια της με διαταγές.

Ανοίγει όσο αισθάνεται ότι κάποιος μπορεί να μείνει παρών απέναντι σε όσα θα φανερωθούν.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη απειλή να μην ήταν ποτέ όσα βρίσκονταν μέσα στην κρύπτη.

Ίσως ήταν η πεποίθηση ότι, αν τα συναντούσες, θα έπρεπε να τα αντέξεις ξανά ολομόναχος.

Κι όταν κάποτε τολμήσεις να μπεις, θα δεις πως εκεί δεν φυλάσσονται μόνο οι πληγές σου.

Φυλάσσεται και όση ζωή αναγκάστηκες να κλείσεις μαζί τους: η επιθυμία σου, η τρυφερότητά σου, η οργή που προστατεύει τα όριά σου, η ικανότητά σου να αγαπάς χωρίς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Στην κρύπτη δεν βρίσκεται μόνο αυτό που φοβήθηκες.

Βρίσκεται κι εκείνο το κομμάτι σου που περίμενε χρόνια να το βρεις, για να μπορέσει επιτέλους να ζήσει. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους