Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΙΣ Αν με ρωτούσε κάποιος ποιο είναι το πιο ζόρικο πράγμα στον έρωτα, δεν θα απαντούσα η προδοσία, ούτε η απόρριψη, ούτε καν ο αποχωρισμός ή η απόγνωση της εγκατάλειψης που βιώνουν αρκετοί.

Θα απαντούσα η εμπιστοσύνη.

Γιατί η εμπιστοσύνη -παρά τα όσα συμβουλεύει μια μανατζεριλίδικη/οικονομικίστικη λογική του έρωτα- είναι ίσως η μόνη ανθρώπινη πράξη που δεν μπορεί να στηριχθεί σε αποδείξεις.

Δεν είναι ο έρωτας μια εμπορική πράξη με κάποιον που έχει "καλό όνομα στην αγορά" και άρα είναι άξιος της εμπιστοσύνης μας.

Αν είχα όλες τις αποδείξεις ότι δεν θα με εγκαταλείψεις ποτέ, αν μ' ένα μαγικό τρόπο γνώριζα το μέλλον, τότε δεν θα σε εμπιστευόμουν, απλά θα ήμουν βέβαιος.

Όμως η αγάπη δεν μας προσφέρει ποτέ βεβαιότητες, γιατί ο αγαπημένος Άλλος είναι ελεύθερος.

Μπορεί να μείνει, μπορεί να φύγει, μπορεί να αλλάξει, μπορεί να "την κάνει την μαλακία του", μπορεί αύριο να μην αισθάνεται αυτό που αισθάνεται σήμερα.

Και βέβαια, δεν υπάρχει κανένα συμβόλαιο που να μπορεί να το αποτρέψει, καμία υπόσχεση, κανένας αιώνιος όρκος, καμία "βέρα", κανένας θεσμός.

Η εμπιστοσύνη δεν σημαίνει ότι πιστεύω πως δεν θα με πληγώσεις ποτέ.

Σημαίνει ότι αποδέχομαι πως μπορεί να με πληγώσεις και παρ' όλα αυτά επιλέγω να σου ανοίξω την καρδιά μου.

Ο έρωτας δηλαδή συγκροτείται ως ένα "παρ' όλα αυτά". Από την άλλη προφανώς, η εμπιστοσύνη δεν είναι άγνοια του κινδύνου.

Δεν είναι πάω εκεί όπου με σπρώχνει το τραύμα μου, εκεί όπου όλα δείχνουν ότι θα επαναλάβω την ιστορία της παιδικής μου ηλικίας με την οποία είμαι τόσο εξοικειωμένος.

Η εμπιστοσύνη είναι η συνειδητή αποδοχή του κινδύνου ότι μπορεί να πληγωθώ.

Ίσως γι' αυτό η λέξη «εμπιστεύομαι» να είναι τόσο συγγενική με τη λέξη «παραδίδομαι». Σου παραδίδω κάτι πολύτιμο, τον ίδιο τον εαυτό μου, γνωρίζοντας ότι θα μπορούσες να τον τραυματίσεις.

Με την έννοια αυτή, κάθε μεγάλη αγάπη είναι μια πράξη αποκάλυψης της ευαλωτότητας.

Όχι επειδή είμαστε αφελείς, αλλά επειδή κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αγαπήσουμε.

Μπορούμε βέβαια να επιλέξουμε την ασφάλεια, να κρατήσουμε αποστάσεις, να απαιτήσουμε διαβεβαιώσεις και "εγγυητικές επιστολές", να ελέγξουμε, να "εξετάζουμε" κινητά τηλέφωνα, να ανακρίνουμε, να παρακολουθούμε, να προσπαθούμε να εξαλείψουμε κάθε πιθανότητα προδοσίας.

Μόνο που τότε έχουμε ήδη χάσει κάτι πολύ σημαντικότερο.

Την ελευθερία.

Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, υπάρχει μόνο επιτήρηση-όπως στον Καπιταλισμό της Επιτήρησης που τόσο εκπαιδευόμαστε όλοι μας όλο και περισσότερο.

Η εμπιστοσύνη δεν γεννιέται επειδή ο άλλος αποδεικνύεται συνεχώς αθώος, γεννιέται επειδή εγώ αποδέχομαι ότι δεν μπορώ να ελέγξω τη ζωή του, αφού καλά-καλά ούτε την δική μου μπορώ να ελέγξω.

Η εμπιστοσύνη δηλαδή πηγάζει κι από μια θέση ταπεινής αναγνώρισης και της δικιάς μου ευαλωτότητας.

Κάπου εδώ νομίζω καταλαβαίνουμε πως το αντίθετο της εμπιστοσύνης δεν είναι μόνο η αμφιβολία, αλλά και η ανάγκη ελέγχου.

Έτσι κι αλλιώς, το φίδι -στη βιβλική ιστορία του Παραδείσου-δεν εισβάλλει πρώτα μέσα από την επιθυμία, όσο μέσα από την καχυποψία.

Το φίδι "πείθει" τους πρωτόπλαστους ότι ο Θεός δεν είναι πλέον άξιος εμπιστοσύνης.

Ότι πίσω από την αγάπη Του κρύβεται ένας κρυφός έλεγχος.

Ότι κάτι τους αποκρύπτει.

Και από τη στιγμή που η εμπιστοσύνη διαρρηγνύεται, ο Παράδεισος έχει ήδη χαθεί, πολύ πριν κοπεί ο καρπός από το δέντρο.

Νομίζω η αλήθεια είναι πως εκείνος που προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα δεν αναζητά πραγματικά την αλήθεια.

Αναζητά την σχεδόν παιδική ψευδαίσθηση ότι μπορεί να εξουδετερώσει την αγωνία.

Όμως η αγωνία δεν εξουδετερώνεται, αλλά μεταμφιέζεται σε καχυποψία, σε εμμονή, σε παθολογική ζήλεια, σε κατοχή.

Η αγάπη δεν γυρεύει κατοχή, ζητάει το θάρρος να αγαπάς έναν ελεύθερο άνθρωπο.

Δηλαδή, να μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ χωρίς να ξέρεις τι θα φέρει το αύριο.

Να αντέχεις ότι ο άλλος παραμένει πάντοτε (και) ένα μυστήριο.

Ίσως γι' αυτό η εμπιστοσύνη δεν είναι τελικά μια απόφαση που παίρνουμε για τον άλλον.

Είναι μια απόφαση που παίρνουμε για τον εαυτό μας.

Αποφασίζουμε ότι προτιμάμε να κινδυνεύσουμε αγαπώντας, παρά να ζήσουμε προστατευμένοι χωρίς να αγαπήσουμε ποτέ.

Συνεπώς, όσο κι αν ακούγεται λίγο παράδοξο, το αντίθετο της εμπιστοσύνης δεν είναι η προδοσία, αλλά μια ζωή που οργανώνεται γύρω από τον φόβο.

Ο φόβος είναι το αντίθετο του έρωτα, καθώς μπορεί να μας στερήσει την ίδια την ικανότητα να αγαπάμε.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται η βαθύτερη αλήθεια του έρωτα.

Δεν σε εμπιστεύομαι επειδή ξέρω ότι δεν θα φύγεις.

Σε εμπιστεύομαι επειδή αναγνωρίζω ότι είσαι ελεύθερος να φύγεις και ακριβώς γι' αυτό, κάθε μέρα που επιλέγεις να μείνεις δεν είναι μια υποχρέωση ή ένας καταναγκασμός, αλλά ένα μικρό θαύμα.

Ίσως τελικά η εμπιστοσύνη να είναι η πιο καθαρή μορφή αγάπης.

Γιατί είναι η μόνη που δεν στηρίζεται στη βεβαιότητα, αλλά στην ελευθερία.

Δεν ζητά εγγυήσεις.

Δεν απαιτεί αποδείξεις.

Δεν φυλακίζει τον άλλον για να νιώθει ασφαλής.

Απλώς του λέει: «Ξέρω ότι είσαι ελεύθερος.

Και παρ' όλα αυτά, επιλέγω να σε αγαπήσω.» Εκεί, νομίζω, αρχίζει ο ώριμος έρωτας. Όχι όταν εξαφανίζεται ο φόβος, αλλά όταν το θάρρος γίνεται μεγαλύτερο από αυτόν." Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους