Και τότε εμείς οι δειλοί που αγαπούσαμε τους ψιθύρους της νύχτας, τα σπίτια, τα μονοπάτια στο ποτάμι, τα κόκκινα και βρώμικα φώτα εκείνων των τόπων, την ήρεμη, σιωπηλή θλίψη – τραβήξαμε τα χέρια από...
Και τότε εμείς οι δειλοί που αγαπούσαμε τους ψιθύρους της νύχτας, τα σπίτια, τα μονοπάτια στο ποτάμι, τα κόκκινα και βρώμικα φώτα εκείνων των τόπων, την ήρεμη, σιωπηλή θλίψη – τραβήξαμε τα χέρια από τη ζωντανή αλυσίδα και σωπάσαμε, μα η καρδιά μας σκίρτησε στο αίμα και δεν υπήρχε πια ηδονή δεν υπήρχε πια εγκατάλειψη στο μονοπάτι στο ποτάμι – όχι πια σκλάβοι, μάθαμε πως είμαστε ζωντανοί και μονάχοι. Τσέζαρε Παβέζε, μτφρ.: Βασίλης Ρούβαλης πηγη https://itzikas.wordpress.com/.../%CF%80%CE%B5%CF%82-%CF.../
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους