Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πότε θα ‘ρθει η άνοιξη κι αυτό το καλοκαίρι; Να βγουν οι Βλάχοι στα βουνά, να βγουν κι οι βλαχοπούλες;». Το παλιό μου «Ρενό» ανηφορίζει προς τα χωριά της Πίνδου κι εγώ στοχάζομαι πως με τις υποχρεώσεις που έχουν δημιουργήσει οι σημερινοί άνθρωποι των πόλεων, αν δεν πιάσει «Άι Λιάς», δύσκολο να ξεφύγουν… Παρά κάθονται εκεί, στα περίκλειστα διαμερίσματά τους, και υπομένουν τα σαραντάρια του κάμπου, λούζονται τα λιοπύρια του μεσημεριού και τις νύχτες τις δυσκολεμένες.

Με μουσική… υπόκρουση τους ήχους από τα αιρκοντίσιον της πολυκατοικίας.

Έστω κι έτσι, όμως, τα ξεχασμένα πατρικά σπίτια ανά την Ελλάδα ανοίγουν ξανά για να υποδεχτούν τους «ξενιτεμένους» ενοίκους τους.

Τα χωριά παίρνουν τότε ζωή, σαν τριαντάφυλλα που τα πέταλά τους ανοίγουν ένα-ένα.

Και κάθε χρόνο, όλο και πιο πολλά σπίτια σαν να ανοίγουν, όλο και πιο πολλά επισκευάζονται.

Τα απολύτως χρειώδη, μη φανταστείς.

Γιατί ζούμε σε καιρούς αναγκεμένους και η αλλοτινή δυνατότητα διακοπών στους «δημοφιλείς προορισμούς» δεν υπάρχει.

Βασικά, δεν υπάρχει «μπάτζετ», τελεία.

Πού να πας, άμοιρε οικογενειάρχη του χιλιάρικου με δέκα ευρώ τη «χωριάτικη», δώδεκα τον γαύρο και πέντε το πιτόγυρο; Κάθε χρόνο που κάνω αυτήν τη διαδρομή, μετρώ απώλειες, μετρώ τη συρρίκνωση της Ελλάδας της περιφέρειας.

Τα χωριά λες κι έχουν απονευρωθεί.

Έκλεισαν παντού δημόσιες υπηρεσίες, τραπεζικά υποκαταστήματα, περίπτερα, μαγαζιά, μέρη στα οποία συναντιόντουσαν, βρίσκονταν οι άνθρωποι.

Δε θέλω να μεμψιμοιρώ, το απεχθάνομαι εκ χαρακτήρος.

Αλλά μια μελαγχολία θα σε πιάσει σαν σταματάς στις κατασκηνώσεις στο χωριό Ζιάκας Γρεβενών για να πιεις κρύο νερό απ’ την πηγή που ναι χαμένη ανάμεσα σε ψηλά, βαθύσκιωτα, πεύκα.

Κάποτε στα κτίρια αυτά φιλοξενούνταν παιδιά, εκατοντάδες παιδιά, από οικογένειες που δεν είχαν καμία οικονομική δυνατότητα για διακοπές.

Το ελληνικό κράτος της εποχής, καίτοι περιορισμένων δυνατοτήτων, αντιλαμβανόταν την ανάγκη να προσφέρει στη νεολαία του ένα αξιοπρεπές εικοσαήμερο διακοπών.

Ήταν και θέμα σωματικής και ψυχικής υγείας.

Ομαδικές δραστηριότητες, πρόγραμμα, κανόνες, ζωή στη φύση, φιλίες αναπτύσσονταν, αναμνήσεις χτίζονταν, αυτή ήταν η κρατική κατασκήνωση της εποχής.

Σήμερα, φοβικές μαμάδες και αγχωμένοι μπαμπάδες προσπαθούν να δώσουν το καλύτερο στα παιδιά τους και -τελικά- τι; Όπου κι αν τα πάνε διακοπές, θα καταλήξουν στο ίδιο πάντα αποτέλεσμα, να σερφάρουν αμίλητα στην οθόνη του κινητού – συχνά ενός πανάκριβου i-phone, ευγενική χορηγία και των παππούδων.

Άλλωστε, εγγόνια πολλά δεν έχουμε σήμερα και η λαχτάρα μας γι’ αυτά μας οδηγεί όλους σε υπερβολές.

Παρ’ όλα αυτά, στα πατρικά χωριά, που ζωντανεύουν για έναν μήνα, με αποκορύφωμα τα πανηγύρια της Παναγιάς, ξαναβρίσκονται οι άνθρωποι και σμίγουν οι παρέες.

Πάνω στα τσίπουρα, θυμούνται παλιές ιστορίες και ξαναζωντανεύουν πρόσωπα που -τι κι αν έφυγαν;- παραμένουν πάντα τοπικοί «θρύλοι». Ο Γιάννης ο ψηλός, που του κάνανε μεγάλη κασκαρίκα τα φιλαράκια του, ο μπάρμπα-Στέλιος που στα γεράματά του «το ‘χε χάσει» και μιλούσε με τα… πουλιά.

Τα πλατάνια στις πλατείες είναι πάντα εκεί -«φυτευθείς εν έτει 1905»-, γράφει μια ταμπέλα, ναι ρε φίλε, που σημαίνει πως το δέντρο φυτεύτηκε επί… οθωμανικής ακόμη διοικήσεως, «έζησε» τεράστια γεγονότα σαν τη Μικρασιατική καταστροφή και χάρισε τον ίσκιο του ακόμη και στους Γερμανούς φαντάρους που το ‘43 πήραν την εντολή να μπουν μέσα και να κάψουν το χωριό για ν’ αποκόψουν την τροφοδοσία των ανταρτικών ομάδων.

Ναι, αυτές οι ίδιες βρύσες τους ξεδίψασαν, αυτά τα ίδια βουνά τους «κοιτούσαν» απορημένα για το κακό που έκαναν.

Στις ίδιες αυτές παρέες, οι άνθρωποι θυμούνται πάντα και συζητούν με πόση δυσκολία έφταναν κάποτε στα χωριά τους… Ξημερώματα ξεκίναγαν «απ’ τ’ Λάρσα», μεσημέρι αργά στο χωριό, κατάκοποι, κατασκονισμένοι απ’ τον χωματόδρομο και τώρα -ποιος να το φανταζόταν μωρέ παιδάκι μου;- καλοκαίρι του 2026, όπως βεβαίωσε πρόσφατα ο Μητσοτάκης, θα παραδοθεί ο νέος δρόμος E-65. Απίστευτο! Λάρισα – Γρεβενά σε μιάμιση ώρα! Από τον Μοριά ως τη Θράκη, κι απ’ την Κρήτη ως την κακοτράχαλη Ήπειρο οι άνθρωποι επιστρέφουν στις ρίζες τους και η ζωή οργανώνεται.

Το μεγάφωνο του πλανόδιου μανάβη ειδοποιεί να προμηθευτούν τα ζαρζαβατικά τους, «πολύ γλυκό καρπούζι έχω – τρικαλινό το καρπούζι λέμε…». Λίγο πριν έχει περάσει και ο ψωμάς απ’ το διπλανό χωριό και τρέχουν οι γυναίκες να τον προλάβουν… Δεν έχει πια μαγαζιά σαν κάποτε, αλλά λύσεις πάντα βρίσκονται.

Στα χωριά αυτά ηρεμούν οι άνθρωποι, γλυκαίνουν και ξεχνιούνται οι έγνοιες. Ηρεμία… Τιτιβίσματα χελιδονιών που δεν ξέρουν πώς να κρύψουν τη χαρά τους, ρυθμικά «γκάπα-γκούπα» σφυριών που επιδιορθώνουν πρόχειρα τις στέγες και χαμηλόφωνες ομιλίες ανθρώπων από την πλατεία.

Και κει πάνω, μέσα σ’ αυτό το φυσικό σκηνικό, νιώθεις να έχει σταματήσει ο χρόνος.

Εκεί ξαναγίνεσαι άνθρωπος.

Που μπορεί να νιώσει ξανά συναισθήματα, να προσέξει ξανά τον ήλιο σαν ανατέλλει απ’ το βουνό ή τη θάλασσα και να ξαναμυρίσει τα αγριολούλουδα της αυλής.

Εκεί, έχεις ξεχάσει την ακρίβεια, τη δόση του ΕΝΦΙΑ που πρέπει να πληρωθεί, τον Τσίπρα που ξανάρχεται, τον Σαμαρά που πασχίζει να οργανωθεί. Ο Ερντογάν έτσι κι αλλιώς πάντα θα απειλεί, ουδείς λόγος ανησυχίας, ΟΠΕΚΕΠΕ και λοιπά… αρχικά πάντα θα γεννούν σκάνδαλα και ο εκάστοτε Μητσοτάκης θα ζυγίζει πόσα πρέπει να δώσει στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη ενόψει εκλογών.

Εκεί, μακριά, στη φύση, καθώς ξεκουράζεσαι σε πατρικά σπίτια γεμάτα υγρασία, συνομιλείς και αναμετριέσαι με το παρελθόν, προσδιορίζεις την πραγματική σου θέση στο παρόν και συλλαμβάνεις τι πραγματικά ελπίζεις για το μέλλον… Μα δε θα βαστήξει για πολύ… Γιατί είμαστε άνθρωποι, σημερινοί άνθρωποι, αδύναμοι και εκουσίως εγκλωβισμένοι σε προβλήματα και συνήθειες.

Και, σαν ένα σινιάλο, περιμένουμε το πρώτο κρύο που θα πιάσει μετά τον Δεκαπενταύγουστο, να τα μαζέψουμε και πάλι.

Επιστροφή στο καβούκι μας… Γιατί αυτή είναι η ζωή… Η ζωή μας.

Έτσι τη φτιάξαμε, σωστό ή λάθος, το ποτήρι θα το πίνεις πάντα ως το τέλος… ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ https://www.eleftheria.gr/.../to-sxolio-ths-deyteras-21.../

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους