Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σκέψεις - σκέψεις, μετά τα Σάπια λεμόνια της Νεκταρίας Αναστασιάδου, εκδόσεις Στερέωμα Αγαπητή μου Νεκταρία, χτες βράδυ τελείωσα την ανάγνωση και του τρίτου μυθιστορήματός σου _ σάπια λεμόνια_ τι εμπειρία κι αυτή, διάβαζα με το Google map και τη Wikipedia, αναλφάβητη κυριολεκτικά (αλλά ποτέ δεν είναι αργά ) το μόνο που γνώριζα ήταν ότι ο Απόστολος Παύλος είχε γεννηθεί στην Ταρσό της Κιλικίας, ονόματα και τόποι με μυθολογική βαρύτητα - μόνο, έγκλειστοι στην ελλαδίτικη εμπειρία μας, όχι πως δεν υπήρξαν ευκαιρίες, άνθρωποι λόγιοι και καλοπροαίρετοι που μας έφεραν σε επαφή με αυτή την πλευρά της Ρωμιοσύνης την ανατολική, από ταξιδιωτικές εμπειρίες και λογοτεχνικά έργα, από τη μια διαβάζω στον Lacariere για την "κοινή" καταγωγή την από τόσους αμφισβητούμενη "συνέχεια", όταν διαβάζει μια μορφή ελληνικών στις πινακίδες της Κύπρου, αυτή η ελληνική πλευρά που συντηρήθηκε και έφτασε ως εδώ με τη διδασκαλία σε σχολεία όπως αυτό του ευεργέτη Μαυρομάτη στη Μερσίνα, αλλά και αναμίχθηκε ενεργά με ό,τι ντόπιο και "άλλο" και έτσι ζωντανό διέσχισε τους αιώνες, έψαξα τις εκκλησίες Άη Γιώργη και Ταξιάρχες στο ίντερνετ, είδα στο χάρτη την πόλη πέτρα του σκανδάλου και δίπλα οι Σόλοι από όπου γράφεις έκλεβαν τις μαρμάρινες κολώνες των ναών για να χτίσουν τις εκκλησιές τους οι Μερσινιώτες, οι Σόλοι - το Σούλι όπως το έλεγαν κάποιοι ντόπιοι - αποικία των Ροδίων, εκεί μεγάλωσα εγώ, από όπου λόγω της βαρβαρικής εκφοράς των Ελληνικών προέκυψε ο όρος "σολοικισμός"... Είδα έγγραφα Καραμανλίδικα στην έκθεση Μικρασία στο Μουσείο Μπενάκη, θυμάμαι τη φράση μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα του "Αγαμέμνονα" στο Θίασο του Θόδωρου Αγγελόπουλου , με την προσφυγική ταυτότητα: εγώ ήρθα από την Ιωνία, εσείς από πού ήρθατε; Μια περηφάνεια που φαίνεται σε όλο σου το έργο, παρά το ότι πραγματεύεσαι ένα κόσμο πολύ ευρύτερο, πολύμορφο, πολύτροπο... Στην Πόλη τα δύο πρώτα βιβλία και στην Κιλικια και τις περίπλοκες σχεσεις με την Αντιόχεια, τη Σμύρνη, την Πόλη ... Ένας κόσμος που θα έμοιαζε με νεκρόπολη εντομολόγου αν την ιστορούσες με ακαδημαϊσμό.

Είναι όμως ολοζώντανη σαν να είμαστε κι εμείς εκεί, ένας πραγματολογικός μόχθος αλλά επί της ουσίας λογοτεχνία χρυσάφι... Οι αντιφάσεις, τα πάθη οι χαρακτήρες, η δυσκολία να διαχειριστεί κανείς την ταυτότητά του, να την κρύβει, η Δάφνη στο πρώτο, η Νίνα στο δεύτερο και όλοι με κάποιον τρόπο στο τρίτο... Αν κάποιος είναι δηλαδή μισός Οθωμανός, μισός Εβραίος αλλά και άλλοι έρωτες και σχέσεις υπό την σκέπη της αρχαίας ποιήτριας που κατέληξαν γριούλες εκκλησάρισες στον Άγιο Θεράποντα... Μου άρεσαν εξαιρετικα και τα τρία βιβλία, το δεύτερο με εξέπληξε με την αντι Λωξάντρα ηρωίδα και την ενεργές αναμνήσεις της Πόλης, με γλύκανε και με ανάπαυε με την ενσυναίσθηση και το βάθος στο χειρισμό των χαρακτήρων.

Το τρίτο έπαιζε σε πολλά ταμπλώ το πιο δύσκολο το πιο πικρό το πιο λαμπρό... Γιατί πολλοί μπορεί να νοσταλγούν χωρίς να ξέρουν, λίγοι είναι αυτοί που φυσούν πνοή και ανασταίνουν ... Καλή δύναμη Πόλυ Χατζημανωλάκη #diavasa_kai_sou_grapho

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους