Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔴Το "δεν θα τα είχαμε ιδρύσει, αλλά δεν θα τα καταργήσουμε" δεν είναι θέση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Είναι ολόκληρη η πολιτική βιογραφία του Τσίπρα σε μία πρόταση.

Το 2015 εκπαίδευσε έναν ολόκληρο κόσμο να βαφτίζει τη συνθηκολόγηση "ρεαλισμό", την υποχώρηση "έντιμο συμβιβασμό" και το μικρότερο κακό μοναδική εναλλακτική.

Από το "θα σκίσουμε τα μνημόνια" περάσαμε στο ΤΙΝΑ και στο "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Σήμερα αυτή η "καμπύλη εκμάθησης" ολοκληρώνεται: δεν συμφωνούμε με τα νεοφιλελεύθερα τετελεσμένα, αλλά θα τα διαχειριστούμε καλύτερα. ❗Δεν χρειάζεται κάποια θεωρία συνωμοσίας.

Η διαρκής προσπάθεια να αποδείξει ότι είναι "υπεύθυνος", ακίνδυνος για το κεφάλαιο και αποδεκτός στα σαλόνια της ολιγαρχίας είχε μια λογική κατάληξη: πολιτική νομιμοποίηση μέσα από τα μιντιακά κέντρα του Μαρινάκη και του Μελισσανίδη, και ένα πρόγραμμα που υπόσχεται στην οικονομική εξουσία ότι τίποτα θεμελιώδες δεν θα ανατραπεί.

Η μόνη σταθερά που άλλαξε από το 2015 μέχρι σήμερα είναι ποιος τον χειροκροτεί· τότε η τρόικα, τώρα το δίδυμο Μαρινάκη-Μελισσανίδη.

Ακόμη και οι πιο σκληροί επικριτές του δύσκολα θα φαντάζονταν ότι η επιστροφή του θα συνοδευόταν από τόσο απροκάλυπτη αποδοχή της πολιτικής Μητσοτάκη.

Αλλά κάπου εδώ το αδιάκοπο diss στον Τσίπρα παύει να είναι πολιτική.

Οι αριστεροί και οι αριστερές χωρίς κόμμα (ιδιαίτερα όσοι εξαπατήθηκαν ή απογοητεύτηκαν από τις επιλογές τους) δικαιούνται τον θυμό και τα memes τους. ❌Η πολιτική Αριστερά, όμως, δεν δικαιούται να νομίζει ότι η αποσύνθεση του Τσίπρα αποτελεί δική της δικαίωση.

Επτά χρόνια Μητσοτάκη, τρία χρόνια διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, και η Αριστερά δεν κατόρθωσε να συγκροτήσει μαζική αντιπολίτευση. ➡️Στις 28 Φλεβάρη του 2025 εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι πλημμύρισαν τους δρόμους για τα Τέμπη.

Θα πιστεύω πάντα ότι η εικόνα που συνιστούσε τον μεγαλύτερο συμβολισμό δεν ήταν μόνο η ορμητική, γιγάντια λαϊκή παρουσία.

Αυτή συμπληρώθηκε από το σύνολο σχεδόν της οργανωμένης Αριστεράς ("κομμουνιστών", "ριζοσπαστών", "αντικαπιταλιστών" και λοιπών επιθετικών προσδιορισμών του τίποτα) να μαζεύουν πανό και σημαίες και να αποχωρούν τρέχοντας προς Συγγρού, μπροστά στο μέγεθος ενός πλήθους που δεν ήξεραν τι να το κάνουν!!! Η Αριστερά όχι μόνο δεν μπόρεσε να παραμείνει πολιτικά μέσα σε αυτή τη λαϊκή ορμή, να της δώσει διάρκεια, οργάνωση και προοπτική.

Αλλά αρνήθηκε με κάθε τρόπο να οργανώσει τον αγώνα για κρατικοποίηση των τρένων και διεκδίκηση δικαιοσύνης, από τον φόβο της "σοσιαλδημοκρατικής ενσωμάτωσης"- αυτής που σήμερα επιστρέφει από τα Lidl, να τιμωρήσει όσους προτίμησαν την περιχαράκωση, τον μικροκομματικό εμφύλιο, τη διάλυση, το μεταμοντέρνο και τη λογική "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα". Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί να προτείνει ούτε την κατάργηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. 🔴Είναι ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αμφισβητήσει στοιχειώδη συμφέροντα της ολιγαρχίας: κατάργηση των ιδιωτικών ΑΕΙ με πλήρη κατοχύρωση των σημερινών φοιτητών, γενναία χρηματοδότηση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας, επανακρατικοποίηση του σιδηροδρόμου, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, δημόσιο έλεγχο της ενέργειας, των μεταφορών και των βασικών αγαθών, καμία εμπλοκή στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Φαντάζουν μαξιμαλιστικές θέσεις αλλά στην ουσία είναι οι αναγκαίες μεταβατικές διεκδικήσεις που μπορούν να ενώσουν την καθημερινή μάχη για αξιοπρέπεια με τη σύγκρουση απέναντι στην αδιανόητη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας που κατάφερε η ολιγαρχία. 1️⃣Η εποχή των προσωπικών εκλογικών οχημάτων δείχνει ότι έρχεται πλέον το πολυθρύλητο "τέλος της Μεταπολίτευσης". Μαζί του όμως, έρχεται το τέλος κι ενός άλλου κύκλου, μεγαλύτερου. 2️⃣Του κύκλου που ανοίγει το 1909, στο Γουδί: όταν ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος έφερε τον Βενιζέλο στην εξουσία και εκείνος, αντί να διαχειριστεί προσωπικά το κίνημα, έχτισε το Κόμμα των Φιλελευθέρων ρητά ως "κόμμα αρχών", σε ρήξη με τις προσωποπαγείς, πελατειακές παρατάξεις του 19ου αιώνα.

Ό,τι ξεκίνησε τότε ως κυριαρχία των οργανωμένων προγραμματικών κομμάτων πάνω από τα προσωποπαγή κόμματα, δείχνει σήμερα να φτάνει στο τέλος του: η ΕΛΑΣ, η Ελπίδα για Δημοκρατία, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας, ακόμα και το ΜέΡΑ25 δεν είναι παρεκκλίσεις μέσα σε ένα σύστημα κομμάτων αρχών, αλλά είναι το ίδιο το σύστημα που αλλάζει μορφή.

Το ερώτημα είναι αν η Αριστερά θα παρακολουθεί σχολιάζοντας και τα δύο αυτά κλεισίματα ή αν θα οικοδομήσει ξανά μαζική, νεανική, λαϊκή και αντιιμπεριαλιστική δύναμη, με ορίζοντα που θα θέτει ξανά στο προσκήνιο την κυριαρχία του λαού στον τόπο του. 😶Λιγότερο χειροκρότημα για τα ερείπια του Τσίπρα. Περισσότερη οργάνωση για να μην κυβερνούν για πάντα οι δημιουργοί και οι διαχειριστές των ερειπίων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους