Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το καράβι προσπερνά το νησί. Ή μήπως το νησί αφήνει πίσω το καράβι; Ο ορίζοντας δεν παίρνει θέση. ⸻ Κάποτε τρεις λέξεις. Αγάπη. Έρωτας. Φιλία.

Από τότε η θάλασσα δεν είναι ποτέ η ίδια. ⸻ Οι παλιοί ναυτικοί χαιρετούσαν το λιμάνι.

Όχι από συνήθεια.

Όχι από ευγένεια.

Από σεβασμό.

Γιατί γνώριζαν πως κανένα λιμάνι δεν είναι μικρό όταν κάποτε τον έσωσε από τη φουρτούνα.

Και γιατί κανείς δεν ξέρει σε ποιο λιμάνι θα ζητήσει ξανά καταφύγιο. ⸻ Έτσι και οι άνθρωποι.

Δεν περνούν. Αγκυροβολούν.

Άλλοι για μια παλίρροια.

Άλλοι για μια ζωή. ⸻ Οι λέξεις δεν κατοικούν στα χείλη.

Κατοικούν σ’ εκείνον που τις πίστεψε.

Γίνονται πανιά στον άνεμο της προσμονής.

Γίνονται άγκυρες στον βυθό της ελπίδας.

Γίνονται φάροι στις νύχτες που δεν φαίνεται ούτε άστρο. ⸻ Πόσοι στάθηκαν όρθιοι από μία μόνο λέξη.

Πόσοι άντεξαν από ένα μόνο «σ’ αγαπώ». Πόσοι βρήκαν στεριά μέσα σ’ ένα «φίλε». Πόσοι έμαθαν να αναπνέουν από έναν «έρωτα». ⸻ Κι ύστερα… ο άνεμος αλλάζει.

Το καράβι χάνεται.

Ή μήπως μένει εκείνο και χάνεται το νησί; Ο ορίζοντας σωπαίνει.

Πάντα σωπαίνει. ⸻ Όταν χαθείς πίσω από τον ορίζοντα, μη φοβηθείς για το καράβι.

Μη φοβηθείς για το ταξίδι.

Φοβήσου μόνο μήπως δεν άφησες κανένα ίχνος στο νερό. Μήπως οι λέξεις σου δεν έγιναν ποτέ λιμάνι στην ψυχή ενός ανθρώπου. Σήμερα έχει Πουνέντε καλοκαιρινό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους