Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες έβλεπα την ( πάντα ενδιαφέρουσα) εκπομπή του Θοδωρή Ζηρα με αφορμή τη πώληση του 50 τοις εκατό των δικαιωμάτων του καταλόγου των Maiden στη σουηδική εταιρεία Pophouse entertainment.Η εταιρεία,η οποία έχει στο δυναμικό τα δικαιώματα των Abba και Kiss ανάμεσα άλλων, ειδικεύεται, από όσα κατάλαβα,και στη δημιουργία avatars τα οποία δίνουν συναυλίες προσποιούμενα τους πραγματικούς καλλιτέχνες.

Υπάρχει δηλαδή το ενδεχόμενο, χρόνια μετά, όταν η βιολογική διαδρομή των Maiden έχει τερματιστεί τα ομοιώματα τους να συνεχίσουν να παίζουν μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπων που θα αδιαφορούν αν αυτό που βλέπουν είναι ένα είδος φαντάσματος.

Ένα φάντασμα των Maiden,ένα φάντασμα του νεωτερικού πνεύματος του εικοστού αιώνα καθώς υπάρχει το ενδεχόμενο να βλέπουμε ταινίες ή σειρές με ομοιώματα γνωστών ηθοποιών οι οποίοι αρνούνται να φύγουν από τη ζωή και παραμένουν ως φαντάσματα... Ο Terry Eagleton σχολίαζε με αφορμή τον Μπένγιαμιν πως η νοσταλγία σήμερα θεωρείται κάτι παρόμοιο με το ρατσισμό,το μέλλον μας είναι αφηρημένο και χαοτικό τελείως αποσυνδεμενο από το παρελθόν που για τον Μπένγιαμιν ήταν πάντα η κοιτίδα να αλλάξουμε το τρόπο που κινείται η κοινωνία.

Σήμερα η νοσταλγία μιας πολιτικής αλλαγής σε κάνει αυτόματα boomer, η κριτική στη τεχνολογία σχεδόν αντιδραστικό όμως η τεράστια αντίφαση είναι πως ο πολιτισμός μας είναι -και πρόκειται να φθάσει στο πιο ακραίο σημείο- στοιχειωμένος από το παρελθόν χωρίς όμως τα οράματα που συνόδευσαν τα νεωτερικά κινήματα.

Σήμερα ζούμε και πρόκειται να ζούμε με φαντάσματα.

Τα φαντάσματα των Maiden των Kiss των Metallica σαν ο χρόνος να σταματήσε κάπου στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 00. Όπως σχολίαζε αμίμητα ο Φίσερ το μέλλον μας έχει ακυρωθεί, κοινωνικά,πολιτισμικά, πολιτικά όλα είναι ένα αιώνιο παρόν. Ο χρόνος όπως λέει ο Άμλετ έχει εξαρθρωθεί...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους