Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεμπάρκαρα. Και τώρα, μάλλον, δεν θα ξαναταξιδέψω. Θα δεθώ στη στεριά με αλυσίδες, σαν σκλάβος.

Βαπόρι δεν θα ξαναδώ Ούτε καραβοσκοινα... Αφροκόπησε η πλώρη μου.

Σπαρτάρησε το σώμα μου μέσα στις βουτιές της αλμύρας.

Σαν χταπόδι με χτυπούσαν, χρόνια ολόκληρα, τα κύματα· κι ακόμη τις νύχτες παλεύω να σωθώ.

Δεν θα με ξαναδεί το μάτι της τρικυμίας, ούτε τα διαβολικά ακρωτήρια των απόκρημνων νησιών.

Ούτε το φως των φάρων θα με τυφλώσει ξανά.

Ανόητες εκμυστηρεύσεις.

Μπουκάλια με ρακί.

Λιμάνια με αλκοολιασμένα χνώτα.

Αστέρια πάνω από άδειους ωκεανούς.

Γυναίκες παραδοπιστές, να σε αφήνουν μόνο στο τιμόνι, να αγκομαχάς πώς θα βγάλεις τη βάρδια.

Θα δεθώ στα χέρια των βράχων, για να μη με τραβήξει το κύμα ξανά, σε ασαφείς οδηγίες προς ναυτιλλομένους.

Στον προλιμένα ούτε για βόλτα.

Να μη ξαναμπαρκάρω στον σιγανό αναστεναγμό της θάλασσας.

Ούτε στα σάπια σκαριά του καρνάγιου να ξανακοιμηθώ από νοσταλγία.

Μυρίζω ακόμη τη σάρκα της, σαν καυτή λαμαρίνα κάτω από την οργή του ήλιου.

Γεύομαι ακόμη τα ζαρωμένα λέπια των ψαριών.

Με απόλυτη περιφρόνηση σαλπάρω τις μαούνες της μνήμης, κι αυτό με λυτρώνει.

Πόσο σκληρόπετσος έγινα, δεν το λογαριάζω.

Ακόμη νιώθω μπλεγμένος στα σκοινιά.

Στο πηγάδι των αμπαριών χαθήκαμε πολλές φορές, μόνο και μόνο για να μη θαλασσοπνιγούμε. Φτάνει.

Όχι άλλο χαροπάλεμα με τον άνεμο και τον μαύρο ουρανό του κόσμου.

Είναι καιρός ν' ανοιχτούμε στ' ανοιχτά.

Να ανοίξουμε πανιά για άλλες θάλασσες· πιο ήρεμες, πιο αδιάφορες.

Εκεί όπου δεν φυσούν τα μελτέμια των ανθρώπων.

Να μη μας καίνε οι καπνοί από τα φουγάρα.

Να μη μας κρατούν συντροφιά οι γλάροι με τους αφηρημένους μονολόγους τους. Ποθώ μια μοναξιά γεμάτη· όχι άδεια σαν την άπιαστη γραμμή του ορίζοντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους