"Πριν μάθω να λέω «εγώ» κάτι κινήθηκε μέσα μου. Ήταν μικρό, αλλά είχε βάρος. Σαν φως που ξέρει ότι τελειώνει. Ίσως ήταν το πρώτο μόριο λύπης Που ανέβηκε χωρίς να το καλέσω" Αυτοί οι στίχοι του Αλέξη...
"Πριν μάθω να λέω «εγώ» κάτι κινήθηκε μέσα μου. Ήταν μικρό, αλλά είχε βάρος.
Σαν φως που ξέρει ότι τελειώνει.
Ίσως ήταν το πρώτο μόριο λύπης Που ανέβηκε χωρίς να το καλέσω" Αυτοί οι στίχοι του Αλέξη Σταμάτη από το τελευταίο του – ποιητικό – βιβλίο «Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων» (Νοέμβριος 2025) έρχονται συνεχώς απ’ το πρωί στο μυαλό μου.
Πράγματι, ο Αλέξης κινήθηκε στον χώρο της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου και του δοκιμίου «σαν ένα φως που ξέρει ότι τελειώνει». Ένα αγωνιστής της ζωής που με γνήσια αγωνία πλούτισε τον νου μας, φώτισε τις ψυχές μας, διεύρυνε την σκέψη μας.
Η γνωριμία μας ξεκινά πολλά χρόνια πριν.
Όταν ένα καλοκαίρι σαν αυτό, έχοντας χάσει τον πατέρα μου – συμπωματικά στην ηλικία του Αλέξη από παρεμφερή νόσο – βρήκα παρηγοριά στο αριστουργηματικό «Μπαρ Φλωμπέρ» του, ένα ιδιότυπο υπαρξιακό road movie για τη σχέση του πατέρα και του γιου και του έγραψα, χωρίς να γνωριζόμαστε, ύστερα από σύσταση των κοινών μας φίλων Θανάση Νιάρχου και Θανάση Χειμωνά.
Χρόνια μετά, ανέβασα για το Θέατρο Σταθμός το θεατρικό του έργο «Λευκό Δωμάτιο», μια πανσιόν όπου συναντιούνται οι θεατρικοί ρόλοι, όταν τελειώνει η σκηνική τους δράση, και αρχίζει η πραγματική τους υπαρξιακή διαδρομή.
Με καταγωγή από τη γενιά των ομοτέχνων του ’30, μια πανκ Ντόριαν Γκρέι μελαγχολία, ακραιφνή ευαισθησία αλλά και γήινη επαφή με την πραγματικότητα και με την άδολη καρδιά που κατά κανόνα έχουν σχεδόν όλα τα παιδιά των θεατρίνων, ο Αλέξης Σταμάτης δούλεψε ακατάπαυστα με τις λέξεις.
Τώρα που η σελίδα μένει κενή, το «Θεωρείο» του (η εβδομαδιαία στήλη του στο Βήμα) αδειάζει, και η αυλαία πέφτει – ανήμερα σχεδόν των γενεθλίων του – η σκέψη μας είναι στους οικείους τους: στη μητέρα του Μπέτυ, στη σύζυγό του Εύα και στον μονάκριβο Ερμή τους.
Είναι και μάχες που δεν κερδίζονται. * Η φωτογραφία του Αλέξη Σταμάτη από το Θεατρικό Μουσείο, μπροστά από το καμαρίνι του Αλέξη Μινωτή, για τις ανάγκες προώθησης της παράστασης.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους