ΛΥΠΑΜΑΙ που ίσως ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΩ κάποιους από τους φίλους μου αλλά ομολογώ ότι ΕΙΔΑ την Οδύσσεια του Νόλαν και δεν μου άρεσε! Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν οφείλονται στην μαύρη Ελένη, ούτε στην εξωτική...

Πλήρες Κείμενο:

ΛΥΠΑΜΑΙ που ίσως ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΩ κάποιους από τους φίλους μου αλλά ομολογώ ότι ΕΙΔΑ την Οδύσσεια του Νόλαν και δεν μου άρεσε! Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν οφείλονται στην μαύρη Ελένη, ούτε στην εξωτική ποικιλομορφία του καστ, ούτε στα πολιτικά μηνύματα που επιχείρησε να περάσει το λεγόμενο “κινηματογραφικό έπος” με τον αστρονομικό προϋπολογισμό των 250 εκ. Ευρώ (όπου θα πρέπει να συνυπολογιστούν τα 6,5 εκ ευρώ που επιδοτήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση,καθώς και άλλα 150 εκ δολάρια που έδωσε αφειδώς η παραγωγή στο μαρκετινγκ και την προώθηση της). ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΔΙΟΤΙ αυτό που είδα ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, και διότι ο Νόλαν απλώς χρησιμοποίησε τον Όμηρο ως πρόσχημα στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα δικό του περίεργο σύμπαν (κάτι μεταξύ Marvel, Star Wars και Άρχοντα των δαχτυλιδιών). Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται καν για μια αντιπολεμική ταινία (το αίμα ρέει άφθονο και πολλές φορές άσκοπα σε όλη τη διάρκεια της), αλλά ότι επιχειρείται να γίνει προβολή των ενοχών της Δύσης απέναντι σε όλα τα δεινά του κόσμου.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την αισθητική της πολυαναμενόμενης ταινίας: Σκοτεινή, μακάβρια, θλιβερή με γυρίσματα που έγιναν στο ημίφως για να κρύψουν τις ατέλειες ( ; ) της παραγωγής.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: • το άλογο της Τροίας όπου το βλέπεις απέξω και δεν καταλαβαίνεις αν οι Έλληνες στρατιώτες βρίσκονται μέσα ή σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο, • οι Πύλες και η οχύρωση της πόλης που υποτίθεται ότι ανοίγουν οι Έλληνες μαχητές δεν θυμίζουν με τίποτε απόρθητα τείχη που θα έκαναν έναν πολυάριθμο στρατό να καθυστερήσει επί δέκα χρόνια. • Εξόχως ερασιτεχνική σκηνή μου φάνηκε η είσοδος του στρατού των Ελλήνων κατακτητών μέσα στο σύνηθες σκοτεινό φόντο.

Παρά τις θριαμβευτικές φωνές μετά την απρόβλεπτη εμφάνιση του (Μπατ-Μαν) Αγαμέμνονα εμφανίζονται, αντί για στίφη, μόλις μερικές δεκάδες στρατιώτες να τον προσπερνάνε και να εισβάλουν στην πόλη. • Ο Αχιλλέας είναι “αόρατος”, δεν φαίνεται ούτε αναφέρεται πουθενά (σε αντίθεση με το αρχικό κείμενο), ενώ στη θέση του εμφανίζεται ένας “κατασκευασμένος” ρόλος που δεν υπάρχει στο ομηρικό κείμενο: ο Σίνων, μια καρικατούρα Έλληνα πολεμιστή (σαφώς δεν διαθέτει στοιχεία αντιήρωα) που υποδύεται ο Έλλιοτ Πέϊτζ (πρώην Έλενα Πέϊτζ). • Στη σπηλιά του Πολύφημου, βλέπουμε μια κακότεχνη εξάμετρη μαριονέτα που αδυνατεί να κουνήσει τα μέλη της, να καταβροχθίζει σε αργή κίνηση μέσα στα σκοτάδια μερικούς από τους συντρόφους του, αλλά δεν ακούμε ούτε μία ατάκα από τον έξυπνο διάλογο που δείχνει την πολύτροπη ευφυΐα του Οδυσσέα. • Ανύπαρκτες κακογυρισμένες σκηνές ταραγμένης θάλασσας και δήθεν τρικυμίες μέσα στα μαύρα σκοτάδια σε ένα αφιλόξενο πέλαγος που θέλουν να δείξουν την οργή του Ποσειδώνα, αλλά δεν συγκινούν και δεν δημιουργούν το αίσθημα της περιπλάνησης, της περιπέτειας, του νόστου και της αγωνίας.

Ακόμη πιο κραυγαλέα παραδείγματα: • Λαιστρυγόνες με στολές σιδερόφρακτων σταυροφόρων που απωθούν και κατακρεουργούν τους συντρόφους του Οδυσσέα (σαν να το διασκεδάζει ο σκηνοθέτης), μια γριά αντιπαθέστατη Κίρκη που μεταμορφώνει τους συντρόφους του Οδυσσέα (ο οποίος τη γλυτώνει από τύχη) σε αυτό που πραγματικά είναι: σε... αρσενικά γουρούνια. Μια Χάρυβδη που δεν φαίνεται και μια Σκύλλα που θυμίζει τη χειρότερη και πλέον φτηνιάρικη εκδοχή των Sandworms στον κόσμο του Dune.

Μια πανέμορφη πλην άπορη Καλυψώ που είναι έτοιμη να προσφέρει στον Οδυσσέα όλα αυτά που... δεν έχει.

Αόρατες σειρήνες για μια αμφίβολη μελωδία που υποτίθεται ξυπνάει σε όλους τον νόστο, εκτός από τον Οδυσσέα που ταλαιπωρείται από ανεξήγητο μετατραυματικό σοκ κι έναν Ασιάτη... Έλληνα μαχητή, σύντροφο του, που μαγεύεται από το τραγούδι της και πηδάει στα νερά! • Το αρχικό κείμενο έχει βιαστεί κατ’ επανάληψη από τον σεναριογράφο και κατ’ επέκταση από τον σκηνοθέτη με αποτέλεσμα συχνά να καταφεύγουν σε πολυχρησιμοποιημένα τεχνάσματα που καταστρέφουν τη μαγεία του έπους.

Ιδιαίτερα στη σκηνή που ο Οδυσσέας ταξιδεύει στον κάτω κόσμο για να συναντήσει -υποτίθεται- τον μάντη Τειρεσία και να μάθει πως θα επιστρέψει στο σπίτι του συμβαίνει κάτι απίστευτο: αντί να κατέβει αυτός στον Κάτω Κόσμο, ανεβαίνει ο… κάτω κόσμος σε αυτόν.

Κυριολεκτικά σαν... ζόμπι (μόνο ο Πέδρο Πασκάλ λείπει) ξεπετάγονται όλοι οι νεκροί του σύντροφοι (μέχρι και ο Αγαμέμνων). Στο τέλος τον κατηγορούν ότι είναι... υπεύθυνος για τον θάνατό τους και τον καταδιώκουν (για να τον... καταβροχθίσουν;) μέχρι το πλοίο.

Λίγο νωρίτερα αντί να μιλήσει με τον Τειρεσία και τον "άφαντο" Αχιλλέα (με τον υπέροχο διάλογο του Ομήρου σχετικά με το κλέος και τον νόστο), έχει έναν κατασκευασμένο διάλογο με τον Σίνωνα (δλδ τον Έλλιοτ πρώην Έλενα Πέϊτζ) που του ζητά να εκδικηθεί τον… σφετεριστή του θρόνου της Ιθάκης Αντινοο γιατί εν πολλοίς του έκανε… μπούλινγκ και τον έστειλε στη θέση του στον πόλεμο! Η γελοία απάντηση του Οδυσσέα; "Θα κάνω ότι μπορώ για να σε δικαιώσω (θα εκδικηθώ)"!!! • Όταν ο ομηρικός ήρωας φτάνει εντέλει στην Ιθάκη, παρακολουθούμε επιεικώς αναιμικές σκηνές όπως όταν βλέπει τον πιστό του Σκύλο "Αργως", όταν συναντά τον γιό του Τηλέμαχο και τη γυναίκα του Πηνελόπη, ενώ η σύγκρουση του με τους μνηστήρες γίνεται υπερβολική και ανελέητη βία.

Ζητώ την επιείκεια σας διότι αναφέρομαι σε μερικά από τα πολλά σημεία του φιλμ που με ενόχλησαν (η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να μιλάω και να γράφω ώρες για αυτά) και δεν παρασύρθηκα στον ρυθμό μιας ταινίας που όπως διάβασα από διακεκριμένους Έλληνες κριτικούς και συγγραφείς είναι αριστουργηματικό έπος για το οποίο θα έπρεπε να είμαστε υπερήφανοι (ως Έλληνες) γιατί εκτός των άλλων κάνει φοβερή... διαφήμιση στη χώρα μας.

Ζητώ συγνώμη που δεν νιώθω καθόλου έτσι κι αν θέλετε ζητώ συγνώμη που δεν μου άρεσε η Οδύσσεια του Νόλαν γιατί εκτός των άλλων τη βρήκα βαρετή, κακότεχνη με άθλια κουστούμια και σκηνικά, με εντελώς πρωτόγονο μοντάζ και τόσο καταθλιπτική σκηνοθεσία όσο δεν φαντάζεστε.

Με ερμηνείες αποψιλωμένες από συναίσθημα, ψυχρές και απόκοσμες ακόμη και στις πιο συγκινητικές (υποτίθεται) στιγμές της και με ένα χάπι εντ εντελώς αμερικάνικο (με την κακή έννοια) όπου ο ταλαίπωρος Οδυσσέας αφού εξοντώσει τους μνηστήρες σε ένα υπερβολικό (αλλά περίεργο) λουτρό αίματος, κληροδοτεί τον θρόνο στον αναιμικό Τηλέμαχο και παίρνει την υποταγμένη (κατά τα άλλα φεμινίστρια) Πηνελόπη για ταξίδια άλλα ( ; ) με το καράβι του. Ως Έλληνας είμαι θυμωμένος με τον Νόλαν γιατί δεν συμπεριέλαβε ούτε έναν Έλληνα σε κάποιο βασικό ρόλο του καστ του και δεν είχε την ευθυξία να βάλει την Αθήνα στη λίστα με τους επίσημους σταθμούς της Παγκόσμιας πρεμιέρας της ταινίας.

Είμαι θυμωμένος διότι αυτός ο υπερεκτιμημένος σκηνοθέτης δεν κατάλαβε ούτε λέξη από τις διαχρονικές αξίες και αρχές που αντιπροσωπεύει και εκφράζει το ομηρικό έπος (όπως και πολλοί από τους πρωταγωνιστές του -βλέπε Λουπίτα Νιόγκο- δεν διάβασαν καν το αυθεντικό κείμενο της Οδύσσειας παρά μόνο το… σενάριο της ταινίας). Είμαι θυμωμένος διότι έδειξε ασέβεια, είδε την Οδύσσεια όχι ως αρχαίο ελληνικό κείμενο, δλδ ως μια πλήρη πολιτισμική "γέφυρα" που αλληλοσυμπληρώνει το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά ως ένα ακραιφνώς αγγλοσαξωνικό έπος.

Ακριβώς για αυτό ξεσπα το μένος του και τη δριμεία κριτική του σε έναν ενοχικό δυτικό πολιτισμό που καταρρέει, καθώς “έρχονται οι… άνθρωποι της θάλασσας”, μια υποχθόνια απειλή που επαναλαμβάνει συνεχώς σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Και κάτι τελευταίο: την πραγματική απεικόνιση για τη διεθνή αποδοχή ή όχι της ταινίας δείχνει ο αριθμός των dislikes στο τελευταίο τρέιλερ της Οδύσσειας που ξεπερνάει τις 900.000 σε σχέση με μόλις τα 100.000 likes δλδ εννιά φορές μεγαλύτερος και συντριπτικός! Από την άλλη μεριά, το άνοιγμα της ταινίας στο box office μοιάζει σχεδόν ικανοποιητικό.

Αν και δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες συγκέντρωσε περισσότερο από 150 εκ δολλάρια στην πρεμιέρα της ταινίας.

Αυτό όμως δεν οφείλεται στην υψηλή προσέλευση των θεατών, αλλά στην τσουχτερή τιμή (σχεδόν διπλάσια) του εισιτηρίου λόγω της IMAX κάμερας και τις ειδικές αίθουσες προβολής.

Στην πραγματικότητα έκοψε περίπου τα μισά εισιτήρια από αυτό που δείχνουν εκ πρώτης όψεως οι συνολικές εισπράξεις! Ίσως έτσι να εξηγείται ο ναρκισσισμός, ο ελιτισμός και η υπερφίαλη διάθεση τόσο της Universal Pictures όσο και του ίδιου του σκηνοθέτη που κατηγορούσαν τους θεατές για την κριτική τους επειδή απλώς δεν συμφωνούσαν μαζί τους. @ακόλουθοι @όλοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους