Επειδή σε τούτα τα μέρη ο Ιούλης πάντα "μύριζε" αποστασίες,"γιορτές της "Δημοκρατίας " και "πρόθυμους "Σωτήρες" να σώσουν τον έρμαιο μα και "φυγοπονο" λαό... ''Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε τα γαλάζια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οδήγα το λαό μας, οδήγα μας μπροστά.

Τα γαλάζια μάτια του μας καλούνε. " Τότε-όχι πολύ ''μακράν''-που τουs νεκρούs μαs τουs τραγουδούσαμε και στήναμε μαζώξειs νιάτων ,''δίκιου'' και λευτεριάs.

Σαν σήμερα ήταν που ο Σωτήρηs Πέτρουλαs-φοιτητήs τηs AΣΣΟΕ- μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη συμμετείχε στη διαδήλωση τηs 21ηs του Ιούλη.

Το κάλεσμα της ΕΦΕΕ όριζε την συγκέντρωση στα Προπύλαια.

Οι συνταγματικέs αυθαιρεσίες του βασιλιά(η υπαγόρευση ήταν απο την CIA) κατεβάζουν τον λαό στουs δρόμουs(πόσο ζηλεύω και υπολείπομαι). Η Αθήνα δονείται «Να φύγει η αυλόδουλη κυβέρνηση». «Την κυβέρνηση εκλέγει ο λαός και όχι το παλάτι και οι Αμερικανοί» . Δακρυγόνα. Χημικά. Γκλομπς. Τραυματίες.

Συλλήψεις τουλάχιστον 250 διαδηλωτών. Διασταύρωση Σταδίου και Χρήστου Λαδά.

Δέκα το βράδυ. Ο Σωτήρης Πέτρουλας συλλαμβάνεται χτυπημένοs.

Καταγράφεται νεκρός στις τρεις τα ξημερώματα.

Από τις δέκα ως τις τρεις κανείς δε γνωρίζει που κρατείται.

Η μάνα του τον ψάχνει.

Με ψευδές ιατρικό πόρισμα διενεργείται νεκροψία από αστυνομικούς που φορούσαν ιατρικές στολές.

Ασφυξία-καταγράφουν- λόγω δακρυγόνου.

Και φυσικά δεν επιτρέπεται(στουs γονείs) να αιτηθούν νεκροψία.

Προσπαθούν(το υπουργείο Δημοσίαs Τάξεωs) να τον θάψουν στα κρυφά.

Πριν την ανατολή του ήλιου.

Όπωs πάντα κάνουν οι δειλοί(βλ.εκτέλεση Μπελογιάννη ). Ο παπάς στο κοιμητήριο της Κοκκινιάς αρνείται.

Οι γονείς, με τη στήριξη κορυφαίων προσώπων της εποχής, καταφτάνουν στην Κοκκινιά.

Όταν άνοιγουν το φέρετρο, βλέπουν σημάδια βιαιότητας στο λαιμό του, χτυπήματα στο κεφάλι και συρραφή τραυμάτων... Μεταγενέστερη ιατροδικαστική εξέταση δείχνει στραγγαλισμό.

Η σωρός του παραλαμβάνεται, ώστε να ενταφιαστεί σαν άνθρωπος.

Ο πρώτος(που θα είχε κανονική κηδεία) απ' τους 31 δολοφονημένους, της οικογένειας Πέτρουλα... Η κηδεία του γίνεται λαϊκός ξεσηκωμός.

Ιούλης του ’65. Μια μέρα σαν σήμερα.

Μια μέρα προμήνυμα τι θα ακολουθούσε. ''Σωτήρη Πέτρουλα, Σωτήρη Πέτρουλα Οδήγα το λαό μας, οδήγα μας μπροστά.

Τα γαλάζια μάτια του μας καλούνε. " Στα Ηλύσια Πεδία ,με τον Λαμπράκη,τον Μανδηλαρά ,τον Μουστακλή,τον Παναγούλη και τόσουs άλλουs σεμνούs και ακέραιουs που η ''καθεστηκυία'' άρχουσα τάξη ''φρόντισε '' καταλλήλως.

Αθάνατος! -Κάποιεs σημειώσειs για το πολιτικό κλίμα τηs εποχήs πού ''προλόγισε'' αυτά που θα ακολουθούσαν με την ευγενική εποπτεία και συνδρομή των φίλων μαs τηs CIA(Χούντα -Κυπριακό-επαναφορά Τριανταφυλλίδη -ο εθνάρχηs μαs-,βεβαίωs). Ο βασιλιάς Κοκός και η μήτηρ του Φρειδεφρίκη -μετά την εξωθούμενη παραίτηση Παπανδρέου(o βασιλιάs δεν υπόγραφε την ανάληψη του υπουργείου εθνικής άμυνας απο τον ίδιο τον πρωθυπουργό-«ο βασιλιάς συμβουλεύει αλλά η κυβέρνηση αποφασίζει» ισχυρίζετο ο Πρωθυπουργόs)- ,αντιλαμβάνεται πωs σε επικείμενεs εκλογέs ο Παπανδρέου θα σάρωνε.

Έτσι συγκροτεί μια κυβέρνηση ανδρεικέλων(η σωστή πλευρά της ιστορίας πάντα πρόθυμα συμβούλευε),που χρειαζόταν όμωs όμως τηs βουλήs την ψήφο εμπιστοσύνης.

Η δεξιά συναινεί στιs ανακτορικέs επιθυμίεs και του δίνει τους 131 βουλευτές που έχει αλλα χρειάζονται ακομη 20 για τους 151.

Και τότε μπροστά βγαίνει ενας υπουργός του Παπανδρέου. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Η πέμπτη φάλαγγα στην κυβέρνηση του Παπανδρέου.

Πιέζει,τάζει,πληρώνει αδρά(η υποστήριξη ελλήνων εφοπλιστών και τηs CIA συγκινητική... και η υλική και η ηθική). Μετά από 3 εκλογικέs διαδικασίεs στη βουλή και αφού στο σπίτι του εφοπλιστή Ποταμιάνου στη Στησιχόρου στο Κολωνάκι συμφωνήθηκαν υπουργεία, μηχανήματα τυπογραφείου και ''πρίμ'' ψήφου και αφού κουβάλησαν μέχρι και την Κυρία Φούλη σε φορείο απο τον Πύργο,προκειμένου να πείσει τον γιό τηs Στέφανο Στεφανόπουλο να ψηφίσει την αποστασία και τον πολιτικό εξοβελισμό του Γιώργου Παπανδρέου (θα έπαιρνε την θέση του), o πατέραs του μικρότερου πολιτικού εξόριστου στο Παρίσι και σημερινού πρωθυπουργού βρίσκει τουs 20 αποστάτεs, με αυτόν αρχιΑποστάτη(πάντα περηφανευόταν γι'αυτή του την ''ιδιότητα) και περιχαρήs -όπωs φαίνεται και στιs φωτογραφίεs -το ανακοινώνει στον οίκο Γλύξμπουργκ . Και με Νοβεs,Τσιριμώκουs,Μητσοτάκηδεs και Στεφανόπουλουs(όλοι,έναs και έναs σε οπορτουνισμό ,κυβιστήσειs και αμοραλισμό) δοτούs πρωθυπουργούs, η χώρα εκκινούσε για τα δραματικά γεγονότα τηs επταετίαs και βάλε... Κρατώ ,την ιαχή του λαού που τόσο οδυνηρά και ''συγκυριακά'' επίκαιρη βοά ξανά... ''Μητσοτάκη Κάθαρμα...'' -"Που' ναι η μάνα σου, μωρή?'' Βιβλίο,θεατρική απόδοση με την Βέρα Κρούσκα, μια οικογένεια(Πέτρουλα από το Οιτύλο της Μάνης ), 31νεκροί, όλη η νεώτερη ιστορία της χώρας . -Έπονται δύο αποσπάσματα απο το βιβλίο του Στρατή Τσίρκα (H χαμένη Άνοιξη) που περιγράφεται το ιστορικό κλίμα,η αέναη-στο τόπο μαs- αυθαιρεσία τηs εξουσίαs και ''Το πλήθος είχε καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο, αντίκρυ δεξιά μας η Βουλή – άρχιζε η πολιορκία της.

Φώναζα κι εγώ με τους άλλους, ώσπου έγδαρα το λαρύγγι μου: «Κάτω οι προδότες.

Κάτω οι δούλοι της Αυλής.

Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος Λαός». Αγόρια και κορίτσια έφταναν ομάδες ομάδες, ξεχώριζαν μερικά πανώ των Λαμπράκηδων.

Παίρναν θέση στο πεζοδρόμιο, ύστερα πέρασαν και στ’ αντικρινό, η πολιορκία της Βουλής γινόταν πιο στενή.

Με το σούρουπο άρχισαν να φτάνουν οι εργαζόμενοι: υπάλληλοι καταστημάτων, εργάτες κι εργάτριες από τις βιομηχανίες γύρω στην Αθήνα και τον Πειραιά.

Η πλατεία Συντάγματος γέμισε κι οι φωνές, σαν άγρια καταιγίδα, τάραζαν το πλήθος κύμα στο κύμα.

Ο τόνος έγινε πιο τραχύς: «Μητσοτάκη, κάθαρμα». '' -''Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν’ αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο του φοιτητή.

Το πλήθος βογκά, θάλασσα φουρτουνιασμένη από σηκωμένες γροθιές, η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει, ξεφεύγει από κάθε έλεγχο.

Θα χρειαστούν πολλές προσπάθειες των υπεύθυνων και ψυχραιμία, για να κοπάσει η τρικυμία και να μπει κάποια τάξη.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με τον Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί.

Πίσω από τον νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη… Άξαφνα μια μεγάλη ομάδα από νέους και νέες, αγκαλιασμένοι μέσα στο πλήθος αρχίζει να τραγουδά.

Δεν πιάνω ακόμη τα λόγια.

Μα σε λίγο ξεχωρίζω: Είναι το καινούριο του Μίκη, μου λέει η Ματθίλδη, που έχει ξαναγυρίσει και μου πιάνει το χέρι.

Τη νύχτα, στα γραφεία της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη τα μέλη της συζητούν, μες στους καπνούς των τσιγάρων, και προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα της κηδείας, κι ο Μίκης κάτι να γράφει βιαστικά σ’ ένα χαρτί, αλλοπαρμένος: ''Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε τα γαλάζια μάτια σου μας καλούνε.'' -Πότε θα πάψουμε την απολησμονιά... Πότε θα ξανατραγουδήσουμε στουs δρόμουs τουs ''νεκρούs μαs...''

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους