Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Sir Keir Starmer απάντησε για τελευταία φορά, πριν παραδώσει τα κλειδιά της Ντάουνινγκ Στριτ 10, στην καθιερωμένη κοινοβουλευτική διαδικασία των Ερωτήσεων προς τον...

Πλήρες Κείμενο:

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Sir Keir Starmer απάντησε για τελευταία φορά, πριν παραδώσει τα κλειδιά της Ντάουνινγκ Στριτ 10, στην καθιερωμένη κοινοβουλευτική διαδικασία των Ερωτήσεων προς τον Πρωθυπουργό (PMQs). Στην τελευταία της ερώτηση, η ηγέτης των Συντηρητικών, Kemi Badenoch, τον ευχαρίστησε για την προσφορά του στη χώρα και του ευχήθηκε, με ειλικρίνεια, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία και ηρεμία μετά την αποχώρησή του από την πρώτη γραμμή της πολιτικής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, άλλωστε, οι πρώην πρωθυπουργοί σπάνια φτιάχνουν καινούργια κόμματα για να επιστρέψουν διεκδικώντας ξανά την εξουσία. Ο Sir Keir ανταπέδωσε τις ευχές, ευχαριστώντας την για την προσωπική της ευγένεια, το ήθος με το οποίο άσκησε αντιπολίτευση και τη συμβολή της, μέσω του θεσμικού κοινοβουλευτικού ελέγχου, στη βελτίωση της λειτουργίας του κράτους.

Αποκάλυψε, μάλιστα, για πρώτη φορά ότι η Badenoch στάθηκε δίπλα του σε δύσκολες προσωπικές στιγμές, όπως όταν επικοινώνησε αμέσως μαζί του για να εκφράσει τη συμπαράστασή της μετά την επίθεση που δέχθηκε η οικογενειακή του κατοικία.

Λίγο αργότερα, η Badenoch απέστειλε επιστολή στον νέο πρωθυπουργό, ευχόμενη καλή επιτυχία στο έργο του για το καλό της χώρας.

Παράλληλα, δεσμεύτηκε ότι η κοινοβουλευτική της ομάδα θα στηρίξει, με αυστηρή κομματική πειθαρχία (three whips), κάθε αναγκαία αλλά δύσκολη μεταρρύθμιση για την ενίσχυση της βρετανικής οικονομίας, ακόμη και αν αυτή περιλαμβάνει πολιτικά επώδυνες αποφάσεις, όπως περικοπές επιδομάτων.

Βλέποντας όλα αυτά, δεν μπορώ να μην αναλογιστώ πόσο διαφορετική είναι συχνά η πολιτική κουλτούρα στην Ελλάδα.

Περιπτώσεις όπου απερχόμενοι πρωθυπουργοί δεν παρέδιδαν ούτε ενημέρωναν τους διαδόχους τους, αρχηγοί της αντιπολίτευσης δεν επισκέπτονταν πρωθυπουργούς που είχαν γίνει στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά και μια δημόσια αντιπαράθεση που ξεπερνά τα όρια της πολιτικής κριτικής και διολισθαίνει στην προσωπική απαξίωση και τη χυδαιότητα.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να συνοδεύεται από προσωπική εμπάθεια, τοξικότητα και διχαστικό λόγο.

Και, κυρίως, γιατί η απολύτως θεμιτή και αναγκαία για τη δημοκρατία πολιτική διαφωνία καταλήγει τόσο συχνά να μετατρέπεται σε αλληλοκατηγορίες περί «προδοτών» και «ανθελλήνων». Μια ώριμη δημοκρατία δεν προϋποθέτει την απουσία συγκρούσεων.

Προϋποθέτει, όμως, τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ πολιτικών αντιπάλων και την κοινή αναγνώριση ότι, παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, όλοι υπηρετούν τους ίδιους δημοκρατικούς θεσμούς. Και κυρίως την πατρίδα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους