Ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του τουρκικού στρατού το 1974 ήταν οι βιασμοί. Ένα έγκλημα πολέμου με βάση το διεθνές δίκαιο. Ένα θέμα το οποίο έμεινε «κρυμμένο» για δεκαετίες αλλά ήρθε στο φως χάρη...
Ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του τουρκικού στρατού το 1974 ήταν οι βιασμοί.
Ένα έγκλημα πολέμου με βάση το διεθνές δίκαιο.
Ένα θέμα το οποίο έμεινε «κρυμμένο» για δεκαετίες αλλά ήρθε στο φως χάρη στις προσπάθειες κάποιων φωτισμένων γυναικείων προσωπικοτήτων.
Ξεχωρίζω την βουλευτή του ΑΚΕΛ και τότε Πρόεδρο της Επιτροπής Προσφύγων και Παθόντων, Σκεύη Κουκουμά, αλλά Και την Τουρκοκύπρια Ντογούς Ντεριά που είχε το σθένος να καταγγείλει τους βιασμούς στα μούτρα του κατοχικού στρατού.
Η πολιτεία εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων άφησε αυτά τα κορίτσια και αυτές τις γυναίκες χωρίς στήριξη, να φέρουν για δεκαετίες ολόκληρες ένα ανεπούλωτο τραύμα και μια ντροπή που δεν ήταν δική τους, ήταν ολόκληρη του τουρκικού κατοχικού στρατού.
Δεν μπορεί να υπάρξει κανένα ελαφρυντικό για τέτοιου είδους εγκλήματα πολέμου κατά του λαού μας.
Είναι η ιστορική αλήθεια ότι βιασμοί υπήρξαν και πριν το 74 και κατά την διάρκεια του μαύρου καλοκαιριού από τρομοκράτες εξτρεμιστές της ΕΟΚΑ Β´ ή άλλων παρανόμων ενόπλων ομάδων που έτυχε να μιλούν ελληνικά, σε βάρος τουρκοκυπρίων κοριτσιών και γυναικών.
Αυτοί άλλωστε στράφηκαν και κατά ελληνοκυπρίων και διέπραξαν εγκλήματα με αποκορύφωμα την μεγάλη προδοσία σε συνεργασία με την Τουρκία για να διχοτομήσουν την Κύπρο.
Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας συμψηφισμός: από τη μια ο οργανωμένος στρατός ενός κράτους που διέπραξε απάνθρωπα εγκλήματα πολέμου και από την άλλη μια θλιβερή μειοψηφία παρανόμων τρομοκρατών οι οποίοι δεν στράφηκαν μόνο κατά τουρκοκυπρίων αλλά και κατά της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελληνοκυπρίων.
Και η οποία σίγουρα δεν εξέφραζε τους ελληνοκύπριους ή την Κυπριακή Δημοκρατία την οποία άλλωστε υπονόμευσε.
Η αλήθεια για το 1974 και τα όσα προηγήθηκαν πρέπει να λέγεται ξεκάθαρα, χωρίς φτιασιδώματα.
Μόνο αν κοιτάξουμε την ιστορική αλήθεια κατάματα θα μπορέσουμε να πάρουμε τα διδάγματα και να προχωρήσουμε.
Τα εγκλήματα πολέμου του παρελθόντος δεν μπορούν να οδηγούν σε περισσότερο μίσος και φανατισμό.
Κάτι τέτοιο θα φέρει περισσότερη καταστροφή.
Αντίθετα: πρέπει να θυμίζουν που οδηγεί το τυφλό μίσος και ο ιμπεριαλισμός.
Στην απόλυτη καταστροφή.
Ταυτόχρονα η συνεχιζόμενη κατοχή πρέπει να στηλιτεύεται, να καταγγέλεται, μαζί με τα εγκλήματα πολέμου που την συντροφεύουν.
Χρωστούμε σε όλες τις γυναίκες που βίωσαν το ανομολόγητο μαρτύριο του βιασμού και το αξεπέραστο τραύμα που το συνοδεύει, να ομολογήσουμε τα πάθη τους και να δικαιώσουμε το δράμα τους.
Χρωστούμε στην πατρίδα μας, στο λαό μας, στα παιδιά μας, να φροντίσουμε να μην ζήσουμε ξανά παρόμοιο όλεθρο.
Τον όλεθρο που είναι παιδί του επεκτατισμού, των ξένων συμφερόντων, του καταστροφικού εθνικισμού, του μισάνθρωπου φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.
Αντίθετα χρωστούμε στην μακραίωνη μας ιστορία και στο μέλλον των επερχόμενων γενεών, να εργαστούμε σκληρά για μα διασφαλίσουμε ότι, σε μια Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη, κανένα παρόμοιο έγκλημα δεν θα διαπραχθεί ξανά στην πατρίδα μας.
Η μεγάλη προδοσία του 1974, είναι προδοσία και είναι και μεγάλη, ακριβώς γιατί άνοιξε την κερκόπορτα στον κατακτητή να διαπράξει όλα αυτά τα εγκλήματα σε βάρος του λαού μας. Πηγή Christos Christophides
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους